Εκπαιδευτικη Παρεμβαση

Ο Διευθυντής σχολείου Μ.Ε. ως καραγκιόζης ή η αναβίωση του αυταρχικού σχολείου

2011-08-09T19:37:00.003+03:00

Ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Διευθυντών Μ.Ε. Κ. Μπαρρής δήλωσε στην εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» στις 21/7/2011: «αν ο διευθυντής δεν έχει λόγο στις μετακινήσεις προσωπικού κινδυνεύει να παίζει απλά το ρόλο του καραγκιόζη».
Η ευφάνταστη αυτή δήλωση του προέδρου των Διευθυντών Μ.Ε. προβληματίζει από λογικής, ιστορικής και πολιτικής απόψεως.
Σε σχέση με τη λογική η δήλωση δεν πείθει:
1.Ένας διευθυντής μπορεί να παίζει το ρόλο του καραγκιόζη ακόμα και αν έχει λόγο στις μετακινήσεις των εκπαιδευτικών.
2.Μπορεί να μην έχει λόγο στις μετακιμήσεις των εκπαιδευτικών και να μην είναι καραγκιόζης.
Πιο απλά ο ρόλος του διευθυντή του σχολείου ως καραγκιόζη δεν είναι άμεσα συνδεδεμένος με τις μετακινήσεις εκπαιδευτικών. Η δήλωση πάσχει λογικά.Φυσικά ο καραγκιόζης ουδεμία σχέση έχει με το ζήτημα. Ο πρόεδρος του Συνδέσμου Διευθυντών αυτό που ζητά είναι η παραχώρηση εξουσίας στους διευθυντές ή η εξουσιαστική ενίσχυση της θέσης τους με την ελπίδα πως έτσι θα ανέβει και τα καραρρακωμένο κύρος τους.
Σε σχέση με την ιστορική κυπριακή πραγματικότητα πάλι ο κ. Μπαρρής δεν πείθει.Γιατί μέχρι το 2000 δεν υπήρχαν κανονισμοί μετακινήσεων. Τι γινόταν μέχρι τότε με αποτέλεσμα όλοι ανεξαιρέτως να ζητούν τη θεσμοθέτηση κανονισμών; Ή μήπως ο κ. Μπαρρής θεωρεί ότι άμα αρπάξει ο άνθρωπος μια καρέκλα, κάμνει και λοβοτομή στον εαυτό του;Μήπως οι συνθήκες στην εκπαίδευση σε σχέση με τη δεκαετία του 1990 έχουν βελτιωθεί,ώστε να αποτολμήσουμε την κατάργηση των κανονισμών; Μάλον από τα γραφόμενα του κ. Μπαρρή έχουν χειροτερέψει. Απλώς τη δεκαετία του 1990 όλοι εκείνοι που αντιμετώπιζαν τους εκπαιδευτικούς ως «αθύρματα» σιωπούσαν από ντροπή, ενώ σήμερα, για παράδειγμα ο κ. Μπαρρής, δεν ντρέπεται να ζητά να έχει εξουσία πάνω σε συναδέλφους σε σχολείο. Και μάλιστα θεωρεί ότι υποβαθμίζεται ως διευθυντής αν δεν έχει τέτοια εξουσία.
Η πιο σημαντική διάσταση των δηλώσεων του κ. Μπαρρή είναι η πολιτική. Το ζήτημα είναι απλό: πιο είναι το ορθό, να έχει λόγο ο διευθυντής για τους 70 εκπαιδευτικούς που θα διοριστούν στο σχολείο του ή να έχουν λόγο οι 70 εκπαιδευτικοί για το διευθυντή του σχολείου τους; Από τη μια βρίκεται η δυναστική αρχή-κληρονομιά του μεσαίωνα – και από την άλλη η δημοκρατική αρχή.
Και επειδή η συλλογική σοφία σίγουρα είναι καλύτερη από την ατομική και επειδή ένας άχρηστος εκπαιδευτικός προκαλεί βλάβη σε περιορισμένο αριθμό μαθητών, ενώ ένας άχρηστος διευθυντής προκαλεί βλάβη στο σύνολο της σχολικής μονάδας, σίγουρα υποστηρίζω τη δημοκρατική αρχή.
Από την άποψη του καραγκιοζο-λόγου το θέμα τίθεται ως εξής: να γίνου καραγκιόζηδες 100 διευθυντές ή 5000 εκπαιδευτικοί; Και αν ο κ. Μπαρρής νιώθει ότι υπάρχει κίνδυνος να γίνει καραγκιόζης γιατί δεν έχει εξουσία στις μετακινήσεις των εκπαιδευτικών, το ίδιο λογικά καραγκιόζηδες δεν νιώθουν και οι εκπαιδευτικοί που δεν έχουν λόγο στην επιλογή των διευθυντών;
Φυσικά τα φαινόμενα «Μπαρρή» είναι γεννήματα της εποχής μας: η πολιτική ως δύναμη έχει επιβληθεί στο διεθνές περιβάλλον, στο τοπικό και αυτή η βάρβαρη πραγματικότητα εισβάλλει και στα σχολεία. Αντί για το διαφημιζόμενο δημοκρατικό σχολείο στην Κύπρο παρατηρείται σε πολλά επίπεδα η αναβίωση της χειρότερης μορφής αυταρχισμού. Δεν προκαλεί έκπληξη.Όλα είναι ζήτημα παιδείας.
Υ.Γ. Ο κ. Μπαρρής ζητά να έχει λόγο ο διευθυντής στις μετακινήσεις των εκπαιδευτικών. Για παράδειγμα υποβάλλω αίτηση να πάω στο σχολείο όπου υπηρετεί ο κ. Μπαρρής ως διευθυντής. Με ποια κριτήρια θα εκφέρει γνώμη; Έλεος κ. Μπαρρή, έλεος!!!

Γενικός Επιθεωρητής εναντίον Υπουργού Παιδείας ή περί ανθρωπιάς

2010-05-20T22:38:00.002+03:00

Η δημόσια εκπαίδευση κατηφορίζει, όπως συνήθως. Η νέα διαμάχη έχει πολύ ενδιαφέρον.

Ο Γενικός Επιθεωρητής Μέσης Εκπαίδευσης- ο συντονιστής του πιο αντιδραστικού σώματος στη Μέση Εκπαίδευση – ασθένησε. Ώσπου να έλθει πίσω από την άδειά του, βρήκε άλλο στη θέση του! Και είπαν του ανθρώπου ότι μετονομάζεται σε « Γενικό Επιθεωρητή Μέση Εκπαίδευσης άνευ χαρτοφυλακίου»!

Ο άνθρωπος οργίστηκε και έστειλε μια επιστολή στον Υπουργό Παιδείας (δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος»). Γιατί είναι οργισμένος ο ΓΕΜΕ; Γιατί, λέει, «τους υπηρέτησε πιστά και τον πούλησαν με τόση ευκολία»(συνοπτικό)! Τι γίνεται ρε παιδιά στη δημόσια εκπαίδευση; Διαλυμένο μαγαζί μοιάζει!

Ποια είναι η απάντηση του Υπουργού Παιδείας; Δεν είναι θέμα ανθρωπιάς, λέει, αλλά νόμου!

Καλά, ο νόμος είναι ανθρωποφάγος; Και που πάνε οι διακηρύξεις του Προέδρου της Δημοκρατίας ότι « πάνω απ΄ όλα είναι ο άνθρωπος»; Ακόμα και πάνω από τονόμο, κύριε Υπουργέ της Παιδείας.Ή έχουμε ανθρωπιά ή δεν έχουμε; Ή όποτε μας συμφέρει έχουμε, και όποτε δε μας συμφέρει δεν έχουμε; Τέτοιες προσεγγίσεις δεν στέκουν ούτε λογικά ούτε και ψυχολογικά. Στο τέλος, προβλέπω, ότι η δημόσια εκπαίδευση θα γίνει ένα απέραντο τρελλοκομείο!

Ο Υπουργός έχασε κάτα κράτος τις εντυπώσεις. Δεν πρέπει να ρώτησε το ΑΚΕΛ τι να απαντήσει.Είμαι σίγουρος ότι το ΑΚΕΛ θα προσέγγιζε το θέμα καθαρά ανθρωποκεντρικά. Δηλαδή θα του παράγγελλε να πει τα εξής:

«Η απόφαση μου να αντικαταστήσω το ΓΕΜΕ οφείλεται αποκλειστικά σε ανθρωποκεντρικούς λόγους. Η ασθένεια του ΓΕΜΕ – στενότατου συνεργάτη μου – κυριολεκτικά με συγκλόνισε. Και το ελάχιστο το οποίο μπορούσα να κάνω για κείνον ήταν να προστατεύσω την υγεία του. Γι αυτό και μόνο τον αντικατέστησα με κάποιο τρίτο πρόσωπο. Γιατί πάνω απ΄ όλα είναι ο άνθρωπος και η υγεία του και όχι η εξουσία».

Φυσικά ο ΓΕΜΕ θα αντιδρούσε παλι και θα έλεγε: Καλά , για να προστατεύσεις την υγεία μου χρειαζόταν να καλέσεις του Επιθεωρητές να υπογράψουν συμφωνητικό να με προστατεύσετε ομαδικά ή μήπως για να επιμεριστείτε την ευθύνη του φαγώματός μου;

Το επόμενο κείμενό μου θα είναι μια συγκριτική μελέτη με τίτλο «Το ανθρώπινο σχολείο ως παράγων ανακοπής της ανθρωποφαγίας: παρόν και παρόν στην Κύπρο».Έτσι εξυμνούνται οι ασύγκριτες πράξεις.

Άρχισε η δημοκρατική μεταρρύθμιση: κάμερες στα σχολεία!!!

2010-03-20T19:28:00.002+02:00

Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες(από την εξουσία 0, αλλά εξακριβωμένες (από μένα )πληροφορίες σε σχολείο έχουν εγκατασταθεί κάμερες καθολικής παρακολούθησης των μαθητών και των εξωσχολκών.

Η παιδαγωγική σημασία του νέου μέτρου – αν και δεν έχει ενταχθεί στην επίσημη διαδικασία της μεταρρύθμισης – είναι μεγίστη. Τα παιδιά σταδιακά θα συνηθίσουν την ιδέα ότι η εξουσία τους παρακολουθεί από το «πανοπτικόν» και έτσι, με το φόβο της τιμωρίας, θα αυτο-συμμορφώνονται. Η μάθηση είναι πράγματι βιωματική και ως εκ τούτου αποτελεσματική. Έτσι οι αυριανοί πολίτες θα είναι πλήρως εξοικειωμένοι με τη συνεχή παρακολούθησή τους και θα συμμορφώνονται και θα υποτάσσονται χωρίς πολλές αντιστάσεις στα κελεύσματα της ολιγαρχικής τάξης.

‘Εκπληξη προκαλεί ότι κανένας μέχρι τώρα – εκτός από μένα φυσικά-δεν έχει χαιρετίσει το νέο τούτο μέτρο της κυβέρνησης. Προβληματισμός φαίνεται ότι υπάρχει στους ολιγαρχικούς. Ο προβληματισμός είναι ιδεολογικός. Δηλαδή θα ακολουθήσουν το δόγμα Μπους ότι η ασφάλεια είναι πάνω από την ελευθερία ή το δόγμα Ομπάμα ότι η ελευθερία είναι πάνω από την ασφάλεια. Φαίνεται ότι οι ολιγαρχικοί στην Κύπρο αποφάσισαν ετεροχρονισμένα να ταυτιστούν με τον ΜΠΟΥΣ.

Η άποψη μιας ασήμαντης μερίδας πολιτών ότι « μόνο τύραννοι θέλουν την καθολική παρακολούθηση των πολιτών», απορρίπτεται με το σκεπτικό ότι δε δικαιούνται να ομιλούν. Επιπλέον κάποιοι σε αυτό τον τόπο έχουν παρεξηγήσει την έννοια της ελευθερίας και νομίζουν ότι μπορούν να λένε ότι θέλουν και να προσβαλλουν ασυστόλως τους θεσμούς και να υποσκάπτουν το όραμα για ένα δημοκρατικό σχολείο.

Ζήτω οι δημοκρατικές κάμερες του δημοκρατικού σχολείου!!!

Υ.Γ. Αν τολμήσει κανένας να διαφωνήσει με αυτό το ριζοσπαστικό μέτρο της κυβέρνησης θα τον ονομάσω συντηρητικό, αντιδραστικό, υπονομευτή, γραφικό, αναρχικό, μαφιόζο. Και θα ρωτήσω και τον περιπτερά να μου πει και άλλα επίθετα.

Υ.Γ. Σκάστε και χειροκροτήστε ή επί το κυπριακόν «σιωπάτε να περάσουσιν».

Οι αλλαγές στο λύκειο και η ελευθερία των μαθητών ή όταν η εξουσία φαντασιώνεται

2009-10-04T13:31:00.003+03:00

Πριν λίγες μέρες το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού κυκλοφόρησε ένα τετρασέλιδο κείμενο με τίτλο «Σχέδιο για συζήτηση σχετικά με τη νέα δομή της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης». Σε σχέση με την Πρόταση που κατατέθηκε από το Υπουργείο το 2006 για το ίδιο θέμα παρατηρείται μια σαφής οπισθοδρόμηση. Τουλάχιστον τότε το Υπουργείο θεώρησε σωστό να προβάλει και μια επιχειρηματολογία για να δικαιολογήσει τις προτάσεις του. Τώρα στο τραπέζι τίθεται ένα σχέδιο κάτι που φανερώνει είτε την αβεβαιότητα των πολιτικών επιλογών είτε τις σκοπιμότητές της.

Το κείμενο λοιπόν του Υπουργείου αρχίζει ως εξής: «Το σύστημα της απόλυτα ελεύθερης επιλογής μαθημάτων από τους/τις μαθητές/τριες των δημοσίων λυκείων της Κύπρου έχει χαρακτηριστεί ως ένα σύστημα που προκαλεί παρενέργειες σε πολλά επίπεδα τουεκπαιδευτικού συστήματος».

Το 2006 το έγγραφο του Υπουργείου για το ίδιο θέμα έγραφε: «Η σχεδόν απεριόριστη ελευθερία των μαθητών να επιλέγουν οποιαδήποτε μαθήματα...».

Είναι σαφές ότι από το 2006 ως το 2009 επήλθε μια τρομερή μετάλλαξη στους εγκεφάλους του Υπουργείου Παιδείας:Ενώ το σύστημα παραμένει το ίδιο, η σχεδόν απεριόριστη ελευθερία του 2006, έγινε απόλυτη ελευθερία το 2009!

Είναι έτσι τα πράγματα ή το Υπουργείο φαντασιώνεται ή είναι εκτός τόπου και χρόνου;

Αν η ελευθερία ταυτίζεται με την αυτονομία, τότε ούτε το σχολείο ούτε οι μαθητές είναι αυτόνομοι αλλά ετερόνομοι ή εξαρτημένοι από τρίτους. Όπως στην κοινωνία, έτσι και στο σχολείο οι μαθητές έχουν δικαιώματα και όχι ελευθερία (άλλο πράγμα το δικαίωμα και άλλο η ελευθερία).Αυτό που μπορεί να υποστηρίξει κάποιος σήμερα για το Λύκειο είναι πως οι μαθητές έχουν το δικαίωμα, που τους παραχώρησε το κράτος, να επιλέγουν,υπό ορισμένες προϋποθέσεις, ένα αριθμό μαθημάτων από ένα κατάλογο που καθορίζει το Υπουργείο Παιδείας.

Πού είναι η απόλυτα ελεύθερη επιλογή μαθημάτων; Γιατί αυτή διαστρέβλωση της πραγματικότητας γιαί αυτή η εκπόρνευση των λέξεων;

Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Ο υπερτονισμός από την εξουσία της «ελευθερίας» στοχεύει στο να ανασύρει συντηρητικά και αντιδραστικά απωθημένα των πολιτών,ώστε στη συνέχεια να γίνει αποδεκτή , και μάλιστα ως αναπόφευκτη, η ανάγκη να τεθεί «ένας φραγμός στην ασυδοσία των μαθητών». Είναι μια μέθοδος εξαπάτησης της κοινωνίας κατά τη οποία στοχοθετείται ο αντίπαλος –η ελευθερία των μαθητών – ώστε να περιοριστεί κάτι που δεν έχουν!!! Είναι, δηλαδή μια φτηνή μέθοδος προπαγάνδας για τους αφελείς και αδαείς.

Με τέτοιες «επιστημονικές μεθόδους» προωθούνται οι περισπούδαστες αλλάγες στην εκπαίδευση. Στοχοποιούνται οι μαθητές και η ελευθερία τους προκειμένου να προδιατεθεί αρνητικά η κοινωνία στο υφιστάμενο πρόγραμμα του Λυκείου και να ανοίξει ο δρόμος για την αλλαγή!

Θα πει κάποιος: Καλά δε χρειάζονται αλλαγές;

Η κοινή λογική λέει ότι τουλάχιστον απαιτείται μια επιστημονική μελέτη όπου θα απεικονίζειται όσο γίνεται πιο πιστά η εκπαιδευτική πραγματικότητα, για να μπορέσεις να την αλλάξεις. Και όχι να φαντασιώνεσαι με ελευθερίες που δεν υπάρχουν!!!

Παρεπιπτόντως, ένας από τους στόχους του υφιστάμενου Ενιαίου Λυκείου είναι η ενίσχυση της αυτονομίας των μαθητών. Αν υποτεθεί ότι ο στόχος αυτός έχει προωθηθεί, δηλαδή το Λύκειο έχει επιτύχει, αυτό τώρα εκλαμβάνεται ως αποτυχία!!! Εκπαιδευτικό τρελλοκομείο η Κύπρος μας !!!

Ο Αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου και οι "επιστημονικές του εκτιμήσεις"

2009-07-28T07:08:00.007+03:00

Μερικοί πανεπιστημιακοί ανοίγουν το στόμα τους και κάμνουν εκτιμήσεις τόσο ατεκμηριώτες ώστε να διερωτάσαι: έχουν τόση αυτοπεποίθηση που δε φοβούναι καθόλου μήπως εκτεθούν;

Τι μας είπε ο Αντιπρύτανης κ. Χριστοφίδης;

Με αφορμή το γεγονός ότι οι νέοι φοιτητές εισάγονται στο πανεπιστήμιο Κύπρου με χαμηλές βαθμολογίες, κατέληξε σε μια σειρά από συμπεράσματα. Ποια;

«Οι χαμηλές βαθμολογίες αποδεικνύουν την κατάρρευση του δημόσιου σχολείου».

Οι χαμηλές βαθμολογίες δεν αποδεικνύουν κάτι τέτοιο. Το μόνο συμπέρασμα που μπορείς να καταλήξεις είναι πως οι μαθητές δυσκολεύονται να αντεπεξέλθουν στις συγκεκριμένες απαιτήσεις των εξετάσεων. Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί.

Όμως από κοινωνική σκοπιά η λεγόμενη «πτώση του επιπέδου» δεν είναι η πρώτη φορά που προβάλλεται. Προβλήθηκε ως επιχείρημα και με τη μαζικοποίηση του γυμνασίου, του λυκείου αργότερα. Κανένας όμως δεν υποστήριξε ότι η πτώση του επιπέδου στο γυμνάσιο αποδεικνύει την κατάρρευση του δημοτικού σχολείου!!!Έλεος κ. πανεπιστημιακέ!!! Δεν μπορείς να εκλαμβάνεις τη φοίτηση όλων των παιδιών στο πανεπιστήμιο ως κατάρρευση της προηγούμενης βαθμίδας της εκπαίδευσης!!!

Η πρόκληση είναι μεγάλη για το πανεπιστήμιο. Οι πανεπιστημιακοί όντας οι πλέον ειδικοί θα πρέπει σίγουρα να κατορθώσουν να ανεβάσουν στο επιθυμητό επίπεδο τους νέους φοιτητές, κάτι που δεν πέτυχε ίσως το λύκειο. Αυτή είναι η πρόσκληση.

Όμως οι προκλήσεις φαίνεται πως δεν αρέσουν στον κ. Χριστοφίδη. Γι αυτό ακολουθεί την πεπατημένη: «διοργάνωση ειδικών φροντιστηρίων από το ίδιο το πανεπιστήμιο»!!! Δηλαδή ακολουθούν οι πανεπιστημιακοί κατά γράμμα τη λογική των εκπαιδευτικών του λυκείου!!!

Φυσικά ο κ. Χριστοφίδης καλά κάνει να κατανοήσει τη νέα κοινωνική πραγματικότητα. Η ζώνη αναταραχής του εκπαιδευτικού συστήματος δεν είναι πια το λύκειο αλλά το πανεπίστημιο. Η μαζικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης θα αναπαράγει στο παρόν στάδιο όσα παρατηρούσαμε προηγουμένως στο λύκειο. Το δε λύκειο όλο και περισσότερο θα αναπαράγει τη λογική του δημοτικού σχολείου.

Όμως ο κ. Χριστοφίδης υποστηρίζει ότι «το ίδρυμα επιθυμεί να διατηρήσει τα υψηλά του επίπεδα». Ναι, τα ίδια έλεγαν και οι εκπαιδευτικοί του λυκείου μετά τη μαζικοποίησή του!!! Να τεθουν φραγμοί ώστε να διατηρηθούν τα ψηλά επίπεδα!!! Και ευτυχώς δεν τα κατάφεραν και το λύκειο μαζικοποίηθηκε με τη φοίτηση σχεδόν όλων των νέων. Η αλήθεια είναι πως αν στο λύκειο είχαν τεθεί φραγμοί , σήμερα το πανεπίστημιο δε θα έιχε πρόβλημα «πτώσης του επιπέδου». Αλλά οι νέοι και η κοινωνία; Νομίζει ο κ. Χριστοφίδης ότι λειτουργεί σε ένα κοινωνικό κενό και ότι τα λεφτά που πιάνει τα στέλλουν εξωγήινοι;

Φυσικά θα διερωτηθεί κάποιος: αν κάθε φορά η αναταραχή του εκπαιδευτικού συστήματος μεταφέρεται μια βαθμίδα πιο πάνω και δεδομένου ότι δεν υπάρχει βαθμίδα πιο πάνω από το πανεπιστήμιο, τι θα γίνει;

Επί του παρόντος η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία προσπαθέι να κρατήσει εν ζωή τη σχέση εκπαίδευσης και κοινωνικής θέσης με την έμφαση σε μεταπτυχιακούς τίτλους και τη δια βίου εκπαίδευση.

Αυτή η λογική έχει νόημα φυσικά μόνο στην περίπτωση που υπάρχουν οι θέσεις για να αναγνωρίζονται κοινωνικά και οι εκπαιδευτικοί τίτλοι. Αν δεν υπάρχουν οι θέσεις εργασίας, τότε όλοι αυτοί οι τίτλοι θα είναι επιταγές χωρίς αντίκρυσμα.

Το σύστημα επί του παρόντος βολεύεται δεδομένης της επιδεινώσης της οικονομικής θέσης των πολιτών που λειτουργεί και ως φραγμός στη χρηματοδότηση τέτοιων επιλογών σε μαζικό επίπεδο. Επί του παρόντος λοιπόν η νέα λογική της ολιγαρχίας θα στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε διαφανή κοινωνικά κριτήρια. Έχει πολύ ενδιαφέρον από την άποψη ότι αυτό που αναπαράγεται σήμερα σε μεταπτυχιακό επίπεδο και σε μια πιο ώριμη ηλικία για τους νέους, αναπαραγόταν για χρόνια στις προηγούμενες βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Πώς θα αντιδράσουν οι νέοι; Δεν ξέρω αλλά η αντίδρασή τους θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την πορεία των κοινωνιών του αύριο.

Η αέναη προσπάθεια, το εκπαιδευτικό "πανηγύρι" και από χρόνου ή οι μονότονοι εξουσιαστικοί ήχοι

2009-07-22T15:03:00.004+03:00

Κάθε χρόνο , τέτοια εποχή, το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού φροντίζει να διοχετεύσει στα ΜΜΕ και με αυτό τον τρόπο οι πολίτες να ενημερωθούν για τις κοπιαστικές καλοκαιρινές εργασίες των γραφειοκρατών.

Και πέρυσι και φέτος και πιθανόν και του χρόνου το ΥΠΠ εργάζεται πυρετωδώς πάνω σε τρεις πυλώνες – η λέξη πυλώνας προσδίδει σοβαρότητα στην προσπάθεια – για την εύρυθμη λειτουργία των σχολείων.

Ποιοι είναι οι τρεις πυλώνες; Τους ήξερα και γω πριν τους ανακοινώσουν τα ΜΜΕ. Οι τρεις πυλώνες - μη συγχύζεστε, όχι της μάθησης ούτε της εκπαίδευσης – της εύρυθμης λειτουργία των σχολείων είναι:στελέχωση, βιβλία, κτιριακή υποδομή.

Και πρόπερσι και πέρυσι και φέτος τα ίδια λένε, τα αυτονόητα. Τα στοιχειώδη για να λειτουργήσει το υπαρκτό σχολείο: αίθουσες , καρέκλες, θρανία, πίνακες, εκπαιδευτικοί, διδακτικά μέσα. Τα ίδια και τα ίδια.

Φυσικά φέτος το ΥΠΠ φρόντισε να μας προδιαθέσει θετικά για το Σεπτέμβριο.Γιατί; Μας ενημέρωσε λοιπόν δια των ΜΜΕ για τη νέα μεγάλη κατάκτηση, πως «για πρώτη φορά εφαρμόστηκε η ηλεκτρονική παραγγελία των βιβλίων».Μπράβο τοΥΠΠ, κατόρθωμα!!!Αντί κόλλες χρησιμοποιούν Η.Υ. .Φυσικά το ΥΠΠ αν περίμενε ακόμα ένα χρόνο ίσως δε θα χρειαζόταν να το κάνει και να μπούμε απευθείας στα ηλεκρτρονικά βιβλία και όχι στην ηλεκτρονική παραγγελία έντυπων βιβλίων!!!

Η άλλη προοδευτική κατάκτηση στον τομέα της στελέχωσης είναι πως «για πρώτη φορά φέτος» και «μετά από συντονισμένες προσπάθειες» - είδετε δραματοποίηση – «η διαδικασία των αποσπάσεων ολοκληρώθηκε δύο μήνες νωρίτερα»!!! Τι μας λένε; Ότι ο Υπουργός ευθυνόταν μέχρι τώρα για την καθυστέρηση στη στελέχωση των σχολείων γιατί καθυστερούσε τις αποσπάσεις των «διαφανών και αντικειμενικών κριτηρίων»!!!

Και για όσους αντικρύζουν τα πράγματα επιφανειακά και δεν μπορούν να αντιληφθούν τη σοβαρότητα του έργου της στελέχωσης, υπάρχει και δημόσια επεξήγηση: «Φανταστείτε το παιγνίδι ντόμινο, όπου όλα τα κομμάτια πρέπει να τοποθετηθούν προσεχτικά και σωστά, καθώς το ένα επηρεάζει το άλλο. Κάπως έτσι κι ακόμα πιο πολύπλοκη είναι η στελέχωση»!!! Το ντόμινο είναι τα σχολεία και τα «κομμάτια» οι εκπαιδευτικοί που θα γεμίσουν «προσεχτικά» τα κενά!!! Πολύ προσεχτικά γιατί μια λάθος κίνηση μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα ο «δικός μας» να βρεθεί κάπου αλλού με όλα τα αρνητικά συνεπακόλουθα για την παιδεία του τόπου!!! Περιπαίζετέ μας ή σοβαρομιλάτε;

Όπως και πριν 5 και 4 και 3 και 2 και 1 χρόνια προηγουμένως, το Σεπτέμβριο το ΥΠΠ θα μας πληροφορήσει μέσω των ΜΜΕ πως « φέτος τα πράγματα είναι καλύτερα από κάθε άλλη χρονιά». Και θα νιώθουν περήφανοι για το κατόρθωμά τους. Και θα πανηγυρίζουν όπως πανηγύριζααν κάποιοι άλλοι πριν 10 και 20 χρόνια για τα δικά τους κατορθώματα κάποιο περασμένο Σεπτέμβριο.

Το πρόβλημα είναι πως στο διάστημα των 20 χρόνων, με όλους τους πανηγυρισμούς της γραφειοκρατίας και της εξουσίας – πάντοτε καθηκόντως- δεν έγινε κατορθωτό να επιλυθεί οριστικά το πρόβλημα. Λες και το συντηρούν σκοπίμως ώστε να αποκτά ένα νόημα η άχαρη ζωή τους με τους συνεπακόλουθους πανηγυρισμούς τους και τις εκπνοές ανακούφισης που βγαίνουν από τα στήθια τους.

Λες και τα αυτονόητα της εκπαίδευσης, τα στοιχειώδη για τη λειτουργία των σχολείων, είναι το κύριο ζητούμενο. Σε αυτό το «σισύφειο» κλίμα είναι αδύνατο να ασχοληθεί κάποιος σοβαρά και με τα ουσιώδη της εκπαίδευσης και ακόμα περισσότερο με τα ιδεώδη.

Αν ο εκπαιδευτικός κάθε καλοκαίρι αναμένει εναγωνίως σε ποιο σχολείο θα πάει, αν θα υπάρχουν βιβλία και αίθουσες διδασκαλίας, τότε μην περιμένετε καμία μεταρρύθμιση. Γιατί και οι εκπαιδευτικοί με τα αυτονόητα και τα στοιχειώδη ασχολούνται και θα ασχολούνται.

Σε ένα τέτοιο γενικευμένο κλίμα αποβλάκωσης σε λίγο θα πανηγυρίζουμε όλοι μας – Υπουργείο, επιθεωρητές, εκπαιδευτικοί – ενωμένοι για τις στοιχειώδεις κατακτήσεις μας.

Σε τέτοια περίπτωση το μόνο πρόβλημα είναι αν θα υπάρχουν μαθητές στα σχολεία, ώστε και εκείνοι να συμμετέχουν στο εκπαιδευτικό "πανηγύρι"!!!

Απορία αφελούς: "γιατί κάποιοι καταράζονται τον εθνικισμό και όχι τον κρατισμό";

2009-07-03T08:32:00.011+03:00

Διαβάζω και ακούω συχνά αναθεματισμούς για τον εθνικισμό. Προσπαθώ να κατανοήσω το σκεπτικό όσων έχουν ως προμετωπίδα την αποκήρυξή του. Δυσκολεύομαι. Δεν μπορώ να αντιληφθώ γιατί κάποιοι αποκηρύττουν τον εθνικισμό και όχι τον κρατισμό. Ποια είναι δηλαδή η λογική της επιλογής τους.
Ποιοι αποφάσισαν ή επέλεξαν ότι το πρέπον και το ορθό είναι το ανάθεμα του εθνικισμού ή του σοβινισμού και όχι το ανάθεμα του κρατισμού ή του δεσποτισμού;
Αν το κυρίαρχο μόρφωμα των νεότερων χρόνων είναι το κράτος-έθνος, γιατί σε αυτή την περίοδο της μετάβασης ενοχοποιείται το έθνος και όχι το κράτος; Αυτή είναι η απορία μου.
Γιατί δηλαδή έχουμε νεολαία ενάντια στον εθνικισμό και δεν έχουμε νεολαία ενάντια στον κρατισμό; Γιατί έχουμε αντι-εθνικιστικές εξαρσεις και δεν έχουμε αντι-κρατικές εξάρσεις; Στο κάτω – κάτω της γραφής δεν είναι το κράτος που εξέφραζε το έθνος και το εθνικό συμφέρον; Και ο κάθε αντι-εθνικιστής δεν θα έπρεπε λογικά να καταράζεται και το κράτος τουλάχιστον μαζί με το έθνος;
Πόσες και πόσες απορίες...

Το κοινοβούλιο δε βουλεύεται αλλά βολεύεται ή ο θυμός ως αυτο-εξαπάτηση

2009-07-03T08:32:00.003+03:00

Η Βουλή ενέκρινε χθές, 2/7/2009, τους κανονισμούς που κατέθεσε η κυβέρνηση για την εισαγωγή φοιτητών στο Πανεπίστήμιο με κριτήριο τα διεθνή προσόντα (αναστολή για ένα χρόνο).
Η Βουλή στις 14/5/2009 αρνήθηκε καν να συζητήσει τους εν λόγω κανονισμούς.Γιατί;
Πώς στις 14/5/2009 η Βουλή έκρινε ότι δεν εξυπηρετεί το κοινωνικό συμφέρον η ψήφιση των κανονισμών και ενάμισυ μήνα μετά ψηφίζει εσπευσμένα τους κανονισμούς; Έχει αλλάξει κάτι από τότε;
Και δε φτάνει που δεν ξέρουν τι κάνουν οι κύριοι βουλευτές, ψάχνουν και εξιλαστήρια θύματα. Έτσι στη χθεσινή συνεδρία της βουλής εξαπέλυσαν μύδρους κατά του πανεπιστημίου γιατί προχώρησε νόμιμα στην αποδοχή αιτήσεων υποψηφίων φοιτητών. Δηλαδή οι κύριοι βουλευτές αντί να κατηγορούν τους εαυτούς τους για την ολιγωρία που επέδειξαν με τη μη ψήφιση των κανονισμών στις 14/5/2009, ψάχνουν να ενοχοποιήσουν άλλους. Καλά, οι βουλευτές δεν είχαν αντιληφθεί στις 14/5/2009 ότι με τη μη ψήφιση των κανονισμών από τη βουλή, έδιναν πράσινο φως στο Πανεπίστημιο να προχωρήσει; Αν δεν το είχαν καταλάβει, τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα νοημοσύνης και αυτό είναι πιο ανησυχητικό.
Δυστυχώς η βουλή από τόπος διαβούλευσης των αντιπροσώπων του λαού αναφορικά με το κοινό συμφέρον, έχει μετατραπεί σε τόπο συνάντησης κομμάτων,κομματαρχών και φερεφώνων που προωθούν προσωπικά και κομματικά συμφέροντα. Η Βουλή είναι ο χώρος προσωπικού και κομματικού βολέματος.
Σε αυτά τα πλαίσια το παρασκήνιο και οι μεθοδεύσεις γόνονται μια καθημερινή πρακτική που υποσκάπτει το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Οι κύριοι φορείς ανομίας στον τόπο είναι πια οι πολιτικοί και τα κόμματα. Ο κατήφορός τους δεν έχει τέλος. Η ανευθύνοτητά τους στο θέμα της ψήφισης των κανονισμών για εισαγωγή φοιτητών στο Πανεπίστημιο Κύπρου το αποδεικνύει. Και τείνουν να μετατρέψουν τον τόπο σε ένα απέραντο τρελλοκομείο. Το πολιτικό ζήτημα είναι να τους αφήσουμε μέσα σε αυτό μόνους τους.

Η σύγκλητος του Πανεπιστημίου Κύπρου και το κατεστημένο

2009-06-29T17:06:00.003+03:00

Αφορμή για τη συγγραφή αυτού του κειμένου ήταν θέσεις που προβλήθηκαν στα ΜΜΕ και στα ιστολόγια , όπου ερμηνεύεται η σύγκρουση αναφορικά με την εισαγωγή φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Κύπρου με διεθνή προσόντα (GCE) είτε ως αντιπαράθεση Πανεπιστημίου Κύπρου με την ΟΕΛΜΕΚ είτε Πανεπιτημίου Κύπρου με τα κόμματα. Αυτή τη λογική διέπει και ένα κείμενο του Λ. Χαραλάμπους στην εφ. ΠΟΛΙΤΗΣ στις 28/6/2009. Γράφει:
«Αξίζουν συγχαρητήρια στη Σύγκλητο, που με την απόφαση της περασμένης Τετάρτης έδωσε στα κόμματα και τους διάφορους πολιτικάντηδές μας το μάθημα που τους άξιζε».
Έτσι είναι τα πράγματα;
1.Με τη θέση του Πανεπιστημίου για εισαγωγή φοιτητών με GCE συμφώνησαν το ΑΚΕΛ , το ΔΗΣΥ και η κυβέρνηση. Η διαφορά τους –πραγματική ή φανταστική -δεν ήταν επί της ουσίας αλλά επί της διαδιακασίας. Από τη μια η Σύγκλητος ήθελε εισαγωγή «εδώ και τώρα» , ενώ τα κόμματα ήθελαν μια μεθόδευση σε βάθος χρόνου ώστε να καταλαγιάσουν οι εσωτερικές αντιδράσεις που αντιμετώπιζαν. Η απόφαση λοιπόν της Συγκλήτου δεν «έδωσε κανένα μάθημα στα κόμματα» γιατί έχουν κοινές θέσεις και στοχεύσεις.
Αντίθετα, με τις μεθοδεύσεις των κομμάτων και της Συγκλήτου αυτός που παίρνει ένα μάθημα είναι η ΟΕΛΜΕΚ. Γιατί ουσιαστικά όλες οι μεθοδεύσεις στοχεύουν στο τέλος να παρακάμψουν τις ενστάσεις της.
2.Ολόκληρο το πανεπιστημιακό σύστημα είναι με τέτοιο τρόπο δομημένο ώστε οι φορείς του αλλά και η λειτουργία του να εξαρτημένες από το κόμμα ή τη συναλλαγή με το κόμμα: διοίκηση, συλλογικά όργανα, εκλογές καθηγητών, φοιτητικές οργανώσεις. Το πανεπιστήμιο λοιπόν λειτουργεί ως μηχανισμός χειραγώγησης των πολιτών και προαγωγής του κομματικού συμφέροντος. Και είναι αστείο κάποιος να φαντάζεται ότι΄"έδωσε μάθημα στα κόμματα".
3.Το Πανεπιστήμιο από τη στιγμή που δεν προωθεί το κοινωνικό συμφέρον είναι φυσικό να γίνεται έρμαιο αλλότριων συμφερόντων. Σε αυτά τα πλαίσια οι καθηγητές εντάσσονται σε ομάδες και ομαδούλες για να προωθήσουν ίδια ή φίλια ή κομματικά συμφέροντα ή και ιδεολογικές στοχεύσεις. Και είναι αστείο να υποστηρίζει κάποιος ότι αυτοί που ιδοποιούνται το πανεπιστήμιο, θα στραφούν εναντίον του συστήματος που τους συντηρεί!!!
Το Πανεπίστημιο Κύπρου λοιπόν δεν ήλθε σε ρήξη με τα κόμματα. Το αντίθετο, είναι κομματικό φερέφωνο και τις κομματικές στοχεύσεις προωθεί. Έχει πια ωριμάσει και η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία μπορεί να το εμπιστευθεί ώστε να καταστεί συν-ιδιοκτήτης της κοινωνίας.
Όσοι λοιπόν βλέπουν στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ένα φορέα που έρχεται σε σύγκρουση με το κατεστήμενο είναι αφελείς. Γιατί δίπλα στο πολιτικό και οικονομικό κατεστήμενο υπάρχει και το πνευματικό κατεστήμενο του Πανεπιστημίου, του οποίου ο ρόλος είναι συμπληρωματικός και υποβοηθητικός της πολιτικής και οικονομικής τάξης στην προσπάθεια για χειραγώγηση της κοινωνίας.
Γι αυτό και στο θέμα των GCE οι πανεπιστημιακοί δεν προέβαλαν προς την κοινωνία το επιχείρημα και τον ορθό λόγο, όπως θα άρμοζε σε ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα, αλλά συμπεριφέρθηκαν ως πολιτικάντηδες, ως γνήσια τέκνα των κομματικών τους προϊσταμένων.
Οι προσεγγίσεις λοιπόν του κ. Γ. Χαραλάμπους δεν εδράζονται σε κάποια προσέγγιση της πραγματικότητας, αλλά αναπαράγουν με τον πιο αυθεντικό τρόπο αυτό το οποίο κατηγορεί, δηλαδή το κομματικό συμφέρον και τους πολιτικάντηδες. Είναι μια σύνηθης ολιγαρχική μέθοδος. Μια μέθοδος εξαπάτησης και υποταγής της κοινωνίας σε αυτούς οι οποίοι την εκμεταλλεύονται ξεδιάντροπα.

GCE: Παίζω, δεν παίζω και πάλι από την αρχή ή όχι άλλη μεταρρύθμιση

2009-06-26T18:22:00.003+03:00

Το Υπουργικό Συμβούλιο στις 13/5/2009 δεν ενέκρινε τα συμφωνηθένα στο Συμβούλιο Παιδείας από ΔΗΣΥ,ΑΚΕΛ, Πανεπιστήμιο Κύπρου για εισαγωγή φοιτητών με «διεθνή προσόντα» με ποσοστό 3%.
Η Βουλή στις 14/5/2009 δεν ενέκρινε τους κανονισμούς που κατατέθηκαν από το Υπουργικό Συμβούλιο με αποτέλεσμα το Πανεπιστήμιο να μπορεί να εισάξει φοιτητές με «διεθνή προσόντα».
Η ΟΕΛΜΕΚ πανηγύριζε με την απόφαση και ανέστειλε τα απεργιακά της μέτρα.

Η σύγκλητος του Πανεπιστημίου Κύπρου αποφασίζει στις 24/6/2009 να δεχθεί φοιτητές με «διεθνή προσόντα». Ο χρόνος της απόφασης είναι «εκ του πονηρού», αφού δεν υπάρχει πια η απειλή της ΟΕΛΜΕΚ για λήψη μέτρων στις παγκύπριες εξετάσεις.
Η Βουλή διαμαρτύρεται για την απόφαση, αν κα η μη ψηφίση των κανονισμών από μέρους της παρείχε το δικαίωμα στο Πανεπιστήμιο να αποφασίσει!!!
Η ΟΕΛΜΕΚ. που πανηγύριζε πριν ένα μήνα για τη μη ψήφιση των κανονισμών, ζητά με νέα απόφασή της να ψηφιστούν οι κανονισμοί εδώ και τώρα!!!
Ο Υπουργός Παιδείας ζει στον κόσμο του. Η νέα προσέγγισή του είναι πως αποτελεί δέσμευση της προηγούμενης κυβέρνησης η ποσόστωση που προτείνει!!!
Όλος αυτός ο συρφετός χειρίζεται τα θέματα της εκπαίδευσης για προαγωγή του κοινωνικού συμφέροντος.
Η πραγματικότητα είναι πως δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Για 16 μήνες ταλαιπωρούν την κοινωνία με ένα θέμα για το οποίο δεν μπορούν να δώσουν λύση και την αποπροσανατολίζουν από τα πραγματικά προβλήματα της εκπαίδευσης. Με μεθοδεύσεις, παρασκήνια και συναλλαγές θα επιλύσουν – έτσι νομίζουν - τα εκπαιδευτικά προβλήματα.
Η μόνη ελπίδα για τη δημόσια εκπαίδευση – αν υπάρχει – είναι από τούδε και στο εξής όλοι αυτοί οι ειδήμονες να μην ασχοληθούν ξανά με αυτή. Διαφορετικά δε θα αφήσουν τίποτε όρθιο.

Νέο σχέδιο αξιολόγησης: η εσωτερική αξιολόγηση ή η αναπτυξιακή σημασία της βλακείας

2009-06-21T19:42:00.002+03:00

Ένας από τους στόχους του νέου σχεδίου είναι και η « ανάπτυξη ενός συστήματος εσωτερικής αξιολόγησης του έργου της σχολικής μονάδας».
Εκτός από τη εξωτερική αξιολόγηση με το λεγόμενο επιθεωρητισμό προς «γνώσιν, υποταγήν και συμμόρφωσιν» των εκπαιδευτικών στις άνωθεν εντολές, εισάγεται και η εσωτερική αξιολόγηση, δηλαδή τα ίδια τα μέλη της σχολικής κοινότητας να θέτουν στόχους, να αναλαμβάνουν δράση και να τους αξιολογούν.
Η εσωτερική αξιολόγηση, τώρα που ο κόσμος αλλάζει, είναι απαραίτητη στο σύστημα και στους διαχειριστές του. Όσο ο κόσμος ήταν ακίνητος τα πράγματα ήταν εύκολα: έλεγχος και υποταγή των κάτω από τους πάνω. Σε συνθήκες μετάβασης όμως οι φορείς της εξουσίας ούτε γνωρίζουν ούτε μπορούν να κινήσουν το σύστημα γιατί είναι μαθημένοι αλλιώς αλλά και γιατί η πορεία προς το μέλλον είναι αβέβαιη.
Έτσι απευθύνονται στους εκπαιδευτικούς και στις σχολικές μονάδες να κινήσουν το σύστημα, αφού οι ίδιοι αδυνατούν.
Έτσι τις τελευταίες δεκαετίες διεθνώς έγινε της μόδας η εσωτερική αξιολόγηση. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί να αναλάβουν την ευθύνη βελτίωσης της εκπαίδευσης.
Η εσωτερική αξιολόγηση λειτουργεί ως σωσίβιο για τους φορείς της εξουσίας. Απονοεχοποιεί την ίδια και ενοχοποιεί τους εκπαιδευτικούς σε επίπεδο πολιτικών προθέσεων.
Τα πράγματα όμως δε λειτουργούν πάντοτε σύμφωνα με τις προθέσεις γιατί ανακύπτουν και πραγματικά προβλήματα.
1.Απαιτείται η μεταφορά αρμοδιοτήτων στα σχολεία για να λειτουργήσει.
2. Απαιτείται η μεταφορά πόρων.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.
Μια εξουσία σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα συνηθισμένη να ελέγχει τα πάντα και οι πάντες να εκτελούν τις άνωθεν εντολές, πώς θα αποδεχθεί τη μεταβίβαση εξουσίας στους κάτω;
Το πιο πιθανό είναι πως δε θα αποδεχθεί να απωλέσει τον έλεγχο του συστήματος. Έτσι το σύνηθες είναι να κληθούν τα σχολεία να εφαρμόσουν την εσωτερική αξιολόγηση σε θέματα υποτυπώδη τα οποία δε ρυθμίζει η κεντρική εξουσία.
Έτσι ο προγραμματισμός και η αξιολόγηση αποκτούν εικονικό χαρακτήρα και όχι ουσιαστικό για τη βελτίωση της δημόσιας εκπαίδευσης.
Όμως και έτσι, η κεντρική εξουσία πάλι ανησυχεί.
Αν εισαχθούν πρακτικές επικίνδυνες για το σύστημα ή αναληφθούν σημαντικές πρωτοβουλίες που δεν είχαν προβλεφθεί;
Γι αυτό κατά κανόνα οι φορείς της εξουσίας επιλέγουν το διοικητικό/ιεραρχικό μοντέλο εσωτερικής αξιολόγησης. Δηλαδή ο προγραμματισμός του έργου και η εσωτερική αξιολόγηση της σχολικής μονάδας ανατίθεται στα διοικητικά στελέχη της ιεραρχίας (διευθυντές, βοηθοί διευθυντές ) οι οποίοι λειτουργούν ως εντολοδόχοι της κεντρικής εξουσίας.
Δεν προωθούν το δημοκρατικό μοντέλο, δηλαδή όλα τα μέλη της σχολικής κοινότητας στη βάση της ισοτιμίας συναποφασίζουν για το τι και το πώς και το ποιος του έργου που θα επιτελεστεί. Αυτές τις δημοκρατικές προσεγγίσεις τις απεχθάνεται η εξουσία, έστω και αν τα περιθωρία δράσης των κάτω είναι περιρισμένα.
Το ολιγαρχικό και το δημοκρατικό μοντέλο εσωτερικής αξιολόγησης είναι αυτά που προβάλλονται διεθνώς.
Στην Κύπρο με την ευφάνταστη πρόταση του Υπουργείου εισάγεται ένα νέο μοντέλο. Η πρόταση μπορεί να συνοψιστεί στο εξής: λεκτικά εισάγεται η εσωτερική αξιολόγηση αλλά στην πράξη θα καθορίζεται από εξωτερικούς παράγοντες. Δηλαδή θα είναι εξωτερικοεσωτερική αξιολόγηση!!!
Αυτό, το πλέον συντηρητικό και αντιδραστικο μοντέλο , στηρίζεται σε «προοδευτικές αρχές»: «οι εμπλεκόμενοι αναπτύσσουν μια αίσθηση ιδιοκτησίας, η οποία συμβάλλει τα μέγιστα στη διατήρηση της εμπιστοσύνης και του αμοιβαίου σεβασμού για το τελικό προϊόν και δημιουργεί την υποχρέωση για την επιτυχία του νέου συστήματος αξιολόγησης».
Σκοπός τους είναι οι εκπαιδευτικοί να αναπτύξουν αίσθηση ιδιοκτησίας για το σύστημα και να το εμπιστευθούν!!! Άλλος θα είναι ο ιδιοκτήτης και θα απολαμβάνει τα οφέλη και άλλος θα έχει την αίσθηση της ιδιοκτησίας και θα αυτο-ηδονίζεται από υποχρέωση!!!
Το πρόβλημα λοιπόν-κατά το Υπουργείο Παιδείας - δεν είναι εκπαιδευτικό αλλά ψυχολογικό!!! Η αποθέωση της ολιγαρχικής σκέψης από ανθρώπους που πιστεύουν ότι είναι και «προοδευτικοί» και «δημοκρατικοί»!!!Φυσικά είναι ψευδεπίγραφοι.
Και για την εσωτερική αξιολόγηση , που δεν είναι εσωτερική, θα επανέλθω. Στόχος μου είναι να τρελλαθούμε εντελώς με τα καμώματα των ανίδεων «ειδικών»!!!

Το φιλοσοφικό υπόβαθρο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και ο κ. Καζαμίας

2009-06-16T18:21:00.004+03:00

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ο φιλελεύθερος» στις 15/6/2009 ο Πρόεδρος της επιτροπής για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση Α. Καζαμίας αναφέρεται και στο θέμα του φιλοσοφικού υπόβαθρου της μεταρρύθμισης. Αναφέρει: «Μια επιτυχημένη μεταρρύθμιση πρέπει να έχει ένα φιλοσοφικό υπόβαθρο.Παρατηρώ ότι η μεταρρύθμιση η σημερινή δεν έχει ένα συγκροτημένο φιλοσοφικό υπόβαθρο.Κάποιες από τις αποφάσεις που λαμβάνονται ή τα μέτρα που προωθούνται, μας παραπέμπουν σε νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις που είναι αντιδημοκρατικές και δεν συνάδουν με την ανθρώπινη παιδεία. Όπως για παράδειγμα η επιχειρηματικότητα στα σχολεία, τα GCE, οι δείκτες ικανότητες, το σχέδιο αξιολόγησης».

Από τη συγκεκριμένη αναφορά του κ. Καζαμία τίθενται δύο ζητήματα:
1.Η απουσία συγκροτημένου φιλοσοφικού υπόβαθρου
Δεν έπρεπε να προκαλεί έκπληξη ΤΩΡΑ στον κ. Καζαμία η απουσία μιας συγκεκριμένης φιλοσοφίας στην επιχειρούμενη μεταρρύθμιση. Γιατί η φιλοσοφία της μεταρρύθμισης ουδέποτε συζητήθηκε.
Είναι γεγονός ότι από την έκθεση των επτά ακαδημαϊκών, το πιο ενδιαφέρον μέρος είναι το φιλοσοφικό υπόβαθρο. Όχι γιατί κάποιος θα πρέπει να συμφωνεί με αυτό. Αλλά γιατί για πρώτη φορά έμπαινε δημόσια το θέμα της υιοθέτησης μιας φιλοσοφίας στη μεταρρύθμιση και προβάλλονταν συγκεκριμένα επιχειρήματα για την υποστήριξή της. Από το 2004 αγνοήθηκε η φιλοσοφία της μεταρρύθμισης, δεν είναι σήμερα που αγνοείται.
Και γιατί αγνοήθηκε; Γιατί υπήρξαν διαφωνίες για τη φιλοσοφία.Λες και αυτό δεν είναι αυτονόητο. Και αντί να ανοίξει ένας διάλογος , ώστε να αποσαφηνιστεί η φιλοσοφία, τα κόμματα αποφάσισαν να μη γίνει διάλογος, για να μην τσακώνονται και να ασχοληθούν μόνο με τα πρακτικά μέτρα!!!
Έτσι ουσιαστικά αποφασίστηκε να αρχίσει η μεταρρύθμιση χωρίς κανένας να γνωρίζει πού βαδίζουμε και ακολουθώντας το δόγμα «βλέποντας και κάνοντας».
Επομένως η τωρινή διαπίστωση του κ. Καζαμία δε λέει κάτι.Όμως δημοσιοποιείται. Αυτό μας εισάγει και στο δεύτερο ζήτημα.
2.Η αργοπορημένη αποστασιοποίηση του κ. Καζαμία
Όταν ο κ. Καζαμίας αποφάσιζε να διαθέσει τη γνώση του στους φορείς της εξουσίας, θα έπρεπε να έχει και τη γνώση της απόφασής του. Ότι δηλαδή θα το χρησιμοποιούσε η εξουσία για να προωθήσει τους δικούς της στόχους. Γιατί είναι γνωστό ότι η εξουσία εκτός από πομπώδεις διακηρύξεις, έχει και πολύ συγκεκριμένες πρακτικές ανάγκες , τις οποίες αναγκαστικά θα κληθεί να υπηρετήσει η μεταρρύθμιση.
Όταν λοιπόν ο κ. Καζαμίας αποφάσιζε να θέσει εαυτόν στην υπηρεσία της εξουσίας , έκανε μια επιλογή. Τώρα λοιπόν, με την άσκηση κριτικής, ουσιαστικά επιχειρεί να κρατήσει αποστάσεις από τη επιχειρούμενη μεταρρύθμιση. Αφού προσέφερε σωσίβιο στην εξουσία -αντί να επιλέξει να αντιπαραταχθεί μαζί της ταυτιζόμενος με το λαό -τώρα κλαψουρίζει σαν ένα μικρό παιδί που το ξεγέλασαν. Το κόστος του ξεγελάσματος όμως θα το πληρώσει ο λαός και με την συνενοχή του κ. Καζαμία.
Κοντολογής, ο κ. Καζαμίας προσέφερε μια μεγάλη εξυπηρέτηση στα κόμματα. Έχοντας γνώση των επιλογών του, τώρα είναι καλύτερα να σιωπήσει. Γιατί με την άσκηση κριτικής εκτίθεται πιο πολύ. Αρκετή ζημιά ήδη έχει κάνει στη εκπαίδευση θέτοντας τις υπηρεσίες του στη διάθεση των φορέων της εξουσίας.
Και, τέλος πάντων, αν νιώθει την ανάγκη οπωσδήποτε να ασκήσει κριτική, ας αρχίσει πρώτα από τον εαυτό του.

Οι νέοι, η αποχή και η εφευρετικότητα των κομμάτων ή για τη συντήρηση και την πρόοδο

2009-06-04T22:28:00.004+03:00

Από το 2006 τα κόμματα άρχισαν να ανησυχούν για την αποστασιοποίηση των πολιτών και ειδικότερα των νέων από τα κόμματα και τις λεγόμενες εκλογές.
Στα πλαίσια της ανησυχίας τους και του προβληματισμού τους προσπαθούν να εφεύρουν θεραπείες.
-Τη μια βάζουν τον έφορο εκλογών να εκφοβίζει τους πολίτες για τις συνέπειες του νόμου , αν δεν ψηφίσουν(δημοτικές εκλογές Δεκεμβρίου 2007). Δηλαδή χρησιμοποιούν έναν διοικητικό υπάλληλο για εκφοβισμό «δημοκρατικό» των πολιτών.Ή το βάζουν να λειτουργεί ως «πατριάρχης», όπως πρόσφατα ,κατά την υποβολή των υποψηφιότητων των ευρωβουλευτών, όταν με πατερναλιστικό ύφος υπενθύμιζε στους πολίτες την υποχρέωσή τους να ψηφίσουν!!! Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεχωρίσει το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του πολίτη από την υποχρέωση του πολίτη.
-Την άλλη σκέφτονται τη λήψη νομοθετικών μέτρων για αντιμετώπιση του προβλήματος.Η κυρίαρχη ιδέα τους είναι να διατηρηθεί η υποχρεωτικότητα της ψήφου, αλλά να μη συνιστά ποινικό αδίκημα. Το μυαλό τους επικεντρώνεται πάλι στον εκφοβισμό της υποχεωτικότητας για να κρατήσουν τα προβατα στο μαντρί.

- Την παράλλη διερευνούν το θέμα παράτυπα και με δαπάνες του λαού, ίσως βρουν κάποια άκρη. Η Υπηρεσία εκλογών από τις 55.109 πολίτες που δεν ψήφισαν στις βουλευτικές εκλογές του Μαίου 2006 , απέστειλε κατάλογο στην αστυνομία με 17000 ονόματα ηλικίας 18-21 χρονών!!! Ποιος έδωσε τέτοιο δικαίωμα στην Υπηρεσία Εκλογών;

-Αφού είδαν και αποείδαν τα κόμματα και γιατριά δε βρίσκουν, στις τωρινές ευρωεκλογές γέμισαν τα ψηφοδέλτιά τους με νέους, ώστε να λειτουργήσουν ως κράχτες ανάμεσα στη νεολαία και να κατορθώσουν να περιχαρακώσουν την εκλογική τους πελατεία. Νέοι που αναπαράγουν με νεανικά χείλη τις γεροντικές ιδέες των κομμάτων τους. Όπως τους κλωνοποιημένους, αναμασούν τα τυποποιημένα λόγια που τους έμαθαν και παριστάνουν τους νέους και τους υποψηφίους ευρωβουλευτές!!!

Τα κόμματα λοιπόν εξαντλούν όλα τα «τεχνικά μέσα» για να προσελκύσουν τη νέα γενιά στο κομματικό μαντρί. Χρησιμοποιούν όλα τα μέσα εκτός από τη λογική, γιατί αυτή είναι επικίνδυνη.Και η λογική απαιτεί απάντηση πρωταρχικά στο ερώτημα:γιατί οι νέοι αποστασιοποιούνται όλο και σε μεγαλύτερο βαθμό από αυτό που τα κόμματα ονομάζουν πολιτική; Γιατί πολλοί νέοι αρνούνται να εγγραφούν καν στους εκλογικούς καταλόγους, είναι ιδιαίτερα διστακτικοί να ψηφίσουν και δεν ακολουθούν – με εξαίρεση μια μειονότητα- τη στάση των παλαιότερων γενεών;

Οι σημερινοί νέοι λοιπόν είναι μια άλλη γενιά. Είναι η γενιά της «τεχνολογικής εποχής» που βιώνει το θάνατο της «βιομηχανικής εποχής». Είναι η γενιά της μετάβασης που βιώνει τη συνεπακόλουθη αβεβαιότητα. Αυτή η νέα γενιά , όπως είναι φυσικό, αναστοχάζεται με βάση τη βιούμενη πραγματικότητα και προσπαθεί, έναντια στις συντηρητικές αντιδράσεις της απερχόμενης «βιομηχανικής» γενιάς, να κατανοήσει ένα καινούριο περιβάλλον με νέες αξίες και άλλες νοοτροπίες.
Οι νέοι είναι οι μόνοι που βιώνουν τις συσσωρευμένες κοσμογονικές αλλαγές, αντίθετα με τις απερχόμενες γενιές που αγωνιούν να διαφυλάξουν τα κεκτημένα τους σε ένα κόσμο που αλλάζει.
Αυτός ο νέος άνθρωπος σε μια διαδικασία αναζήτησης αποστασιοποιείται από την παραδοσιακή αντίληψη περί πολιτικής. Δεν είναι, όπως διατυμπανίζουν οι κομματικοί κράχτες, αδιάφορος ή α-πολιτικός. Διαθέτουν μια διαφορετική πολιτική ατομικότητα με μια διαφορετική αυτοσυνειδησία που δεν τους επιτρέπει να ταυτιστούν με πράγματα που διαφωνούν, δηλαδή να ταυτίσουν τις πράξεις και τις επιλογές τους με φαινόμενα που απορρίπτουν. Γι αυτό και η ιδιώτευση των νέων είναι στην πράξη αντίσταση σε έναν «νοσηρό κόσμο».
Οι νέοι σήμερα είναι πιο ελεύθεροι από ποτέ. Με τη βιούμενη ελευθερία τους προχωρούν σε ένα αναστοχασμό του πολιτικού φαινομένου.Το παλιό δεν τους εκφράζει. Αλλά και δεν έχουν μορφοποιήσει τις διεκδικήσεις τους. Γι αυτό και η αποστασιοποίηση των νέων είναι μια βαθιά πολιτική πράξη και ελπιδοφόρα. Είναι η πρόοδος ενάντια στη συντήρηση, όπως εκφράζεται από την πολιτική και οικονομική ολιγαρχία της «βιομηχανικής εποχής».
Η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία λοιπόν θεωρεί επικίνδυνους τους νέους γιατί δεν εντάσσονται ομαλά στο σύστημά τους. Αντί τα κόμματα να θεωρήσουν ως μια ελπίδα για το μέλλον τη διαφορετική στάση τους, την εκλαμβάνουν οι «αφέντες» ως εχθρική ενέργεια και προσπαθούν απεγνωσμένα να τους καθυποτάξουν. Προσπαθούν απεγνωσμένα να διαιωνίσουν την προβατοποίηση των άνθρωπων.
Ο καθένας λοιπόν διαλέγει στρατόπεδο: με το αύριο ή με το χθες; Με τη συντήρηση ή με την πρόοδο; Με τους αφέντες και τους υποτακτικούς ή με τους διεκδικητές ελευθερίας;

Από το σουλτανικό φόρο στον κομματικό φόρο ή για το κράτος κατοχής της κοινωνίας ή "κατακτημένοι, ψηφίστε τους"

2009-06-01T21:57:00.003+03:00

Τα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας στην Κύπρο οι υπήκοοι πλήρωναν μαζί με άλλους φόρους τον κεφαλικό φόρο στο σουλτάνο.Αυτός κατείχε την κεντρική εξουσία και κατείχε και την κοινωνία. Και οι υπήκοοι πλήρωναν τον αφέντη που τους έκανε το χατήρι να τους κατέχει και να τους κυβερνά
Τα χρόνια της αγγλικής κυριαρχίας στην Κύπρο πλήρωναν μαζί με άλλους φόρους και τον αυτοκρατορικό φόρο. Η Αυτού Μεγαλειότης κατείχε την κεντρική εξουσία και κατείχε και την κοινωνία.Και οι υπήκοοι πλήρωναν τον αφέντη που τους έκανε το χατήρι να τους κατέχει και να τους κυβερνά.
Με την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας οι κρατούντες φρόντιζαν να τα παίρνουν από το δημόσιο ταμείο με πολλούς τρόπους. Από το 2006 ουσιαστικά επεβλήθηκε στην Κύπρο ο κομματικός φόρος. Τα κόμματα πια κατέχουν την κεντρική εξουσία και κατέχουν την κοινωνία.Και οι υπήκοοι πληρώνουν τους αφέντες τους που τους κάνουν το χατήρι να τους κατέχουν και να τους κυβερνούν.

Ο κομματικός φόρος είναι συνέχεια του σουλτανικού και του αυτοκρατορικού φόρου. Είναι ο φόρος της υποτελούς κοινωνίας προς τους αφέντες. Και περιλαμβάνει την ετήσια χορηγία και τη χορηγία για τις εκλογικές αναμετρήσεις.
Για τις βουλευτικές εκλογές του 2006 εισέπραξαν ένα εκ. λίρες. Για τις προεδρικές του 2008 εισέπραξαν ενάμισυ εκ. λίρες. Τώρα υπάρχει μια σύγχυση.Λένε για ένα ποσό γύρω στο ένα εκ. ευρώ. Είναι βλέπετε και η οικονομική κρίση.
Ο πολίτης λοιπόν πληρώνει τα κόμματα για τα έξοδα εκλογής των υποψηφίων τους. Και αυτοί τα διοχετεύουν στους διαφημιστές, τους δημοσκόπους και τα ΜΜΕ. Και γιατί ο πολίτης να πληρώνει;
Η απάντηση είναι αφοπλιστική: είναι όλα τα κόμματα και οι υποψήφιοι πάμφτωχοι και πρέπει να τουςενισχύει ο πλούσιος λαός!!!Και να πληρώνει ο πολίτης τις διαφημίσεις του κάθε κομματάρχη και να γράφει ανοησίες μέσα στις εφημερίδες, ενώ ο ίδιος επέλεξε να είναι υποψήφιος. Ή εκείνος αποφάσισε να είναι υποψήφιος και οι πολίτες πληρώνουν τα έξοδα υποψηφιότητας!!!
Και αυτοί που τα παίρνουν –τα κόμματα και τα ΜΜΕ –προσπαθούν απεγνωσμένα να πείσουν τους πολίτες να τους ψηφίσουν, ώστε να συνεχίσουν να κατέχουν την κοινωνία και να συνεχίσουν να την αφαιμάσσουν!!!

Στην πορεία του χρόνου το κράτος κατοχής της κοινωνίας εξακολουθεί να υπάρχει. Και η κοινωνία σε κάθε κράτος κατοχής υποχρεώνεται να υποτάσσεται στους κρατούντες , να τους συντηρεί και να τους αποδίδει και το πλεόνασμα των κόπων της.
Φυσικά δεν πρέπει να είμαστε ισοπεδωτικοί. Ο σουλτανικός φόρος κατοχής αφορούσε ένα δεσποτικό καθεστώς, ο αυτοκρατορικός φόρος κατοχής αφορούσε ένα ημι-δεσποτικό σύστημα και ο κομματικός φόρος κατοχής αφορά ένα φιλελεύθερο καθεστώς. Αυτό να λέγεται.
Το γεγονός ότι οι αλλοεθνείς κατακτητές έγιναν ομοεθνείς, είναι μια λεπτομέρεια από πολιτική άποψη. Η ουσία είναι η διαιώνιση της κατοχής της κοινωνίας.
Ψηφίστε λοιπόν τους κατακτητές σας με τη χρήση του «δημοκρατικού σας δικαιώματος»!!!

Νέο σχέδιο αξιολόγησης: οι αναλλοίωτες αρχές της ολιγαρχικής σκέψης (1 )

2009-05-31T14:09:00.003+03:00

Κατέθεσε λοιπόν το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού στις 28/4/2009 νέα πρόταση για την αξιολόγηση με τίτλο: «Πρόταση για ένα νέο σύστημα αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών λειτουργών».
Ως γενικές αρχές του νέου συστήματος αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών αναφέρονται στο Πρόγραμμα Διακυβέρνησης του Δ. Χριστόφια οι εξής:
«-Η κατάργηση του μονοδιάστατου μοντέλου του επιθεωρητισμού και η καθιέρωση ενός πολυδιάστατου μοντέλου αξιολόγησης.
-Η ανάπτυξη ενός συστήματος εσωτερικής αξιολόγησης του έργου της σχολικής μονάδας.
-Ο περιορισμός της εξωτερικής αξιολόγησης των εκπαιδευτικών στις περιπτώσεις μονιμοποίησης και προαγωγής.
-Η δημιουργία εναλλακτικών βαθμίδων ανέλιξης των εκπαιδευτικών, που αποσκοπούν στην αξιοποίησή τους από το εκπαιδευτικό σύστημα ανάλογα με τις ιδιαίτερες ικανότητες και κλίσεις τους.»

Η προβολή των πιο πάνω αρχών υποδηλώνει και το είδος των αλλαγών που προωθούνται στο θέμα της αξιολόγησης. Η προσέγγιση είναι «εκσυγχρονιστική» και καμία σχέση έχει με το λεγόμενο εκδημοκρατισμό του σχολείου. Απλώς με τις πιο πάνω αρχές επιχειρείται η προσαρμογή του συστήματος στις τωρινές ανάγκες της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας και όχι στο γενικά και αόριστα «σύγχρονο».

Ας πάρουμε για παράδείγμα την πρώτη αρχή: «Η κατάργηση του μονοδιάστατου μοντέλου του επιθεωρητισμού και η καθιέρωση ενός πολυδιάστατου μοντέλου αξιολόγησης».
Παρατήρηση πρώτη: Δεν απεικονίζει σωστά την πραγματικότητα και ως εκ τούτου προβληματική είναι και η θεραπεία που προτείνεται.
Το μοντέλο αξιολόγησης δεν ήταν μονοδιάστατο και δε στηριζόταν στον επιθεωρητισμό.
Το υφιστάμενο μοντέλο για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού στηρίζεται τυπικά:
-στην αυτοαξιολόγηση του εκπαιδευτικού
-στην αξιολόγηση του διευθυντή
-στην αξιολόγηση του επιθεωρητή.
Στη συνέχεια , όταν ο εκπαιδευτικός θα βαθμολογηθεί για σκοπούς προαγωγής, συνέρχεται μια τριμελής επιτροπή επιθεωρητών η οποία, αφού μελετήσει το περιεχόμενο του φακέλου, καταλήγει σε μια βαθμολογία.
Δεν υπήρχε λοιπόν τυπικά ένα μονοδιάστατο μοντέλο αξιολόγησης , όπως υποστηρίζει το πρόγραμμα διακυβέρνησης Δ. Χριστόφια.
Παρατήρηση δεύτερη: Όταν δεν αναζητάς τα αίτια των στεβλώσεων ενός συστήματος , τότε απλώς κενολογείς.
Το υφιστάμενο σύστημα αξιολόγησης του εκπαιδευτικού, ανεξάρτητα από το νόμο και τους κανονισμούς, στην πράξη λειτουργούσε διαφορετικά.
Δηλαδή με βάση τα χαρακτηριστικά του πολιτικού συστήματος και όχι με βάση τον τυπικό νόμο.Έτσι το σύστημα όντας συγκεντρωτικό και ιεραρχικό, αυτός που αποφάσιζε στην πράξη για τη βαθμολογία του εκπαιδευτικού ήταν ο ανώτερος ιεραρχικά. Ούτε καν ο επιθεωρητής ή η τριμελής επιτροπή επιθεωρητών αλλά ο γενικός επιθεωρητής ή ο διευθυντής μέσης εκπαίδευσης. Αυτοί ουσιαστικά έδιναν εντολές σε ένα ιεραρχικό μοντέλο διοίκησης.
Ποιες εντολές έδιναν; Το σύστημα όντας προσωποπαγές και κομματικό ουσιαστικά αποφασιζόταν η εύνοια – η αυξημένη βαθμολογία- σε συγκεκριμένα άτομα που ήθελαν να ευνοήσουν είτε για προσωπικούς λόγους ( ποικίλους) είτε για κομματικούς λόγους ( με βάση τους συσχετισμούς δύναμης). Αυτή ήταν η κυρίαρχη λογική του συστήματος. Σε αυτά τα πλαίσια στη βαθμολόγηση των εκπαιδευτικών επερχόταν μια σχετική ισοπέδωση όλων και μια διαφοροποίηση /εύνοια προς τους εκλεκτούς του συστήματος: τους « δικούς μας φίλους και συνοδοιπόρους». Αυτή η λογική δε δημιουργούσε εκρηκτικές καταστάσεις γιατί οι θέσεις προαγωγής είναι πάρα πολλές - άρα η τυχόν άδική βαθμολογία μεταφράζεται ως χρονική καθυστέρηση στην προαγωγή και όχι ως ακύρωση της προαγωγής.
Παρατήρηση τρίτη: Η μετάλλαξη των αρχών είναι ανάλογα με τα συμφέροντα αυτών που τις προβάλλουν ή από το νόμο στη δύναμη
Τη δεκαετία του 1980 από τους εκπαιδευτικούς της μέσης εκπαίδευσης προβλήθηκε έντονα το αίτημα για κατάργηση του επιθεωρητισμού. Η προβολή αυτού του αιτήματος αντικατόπτριζε τα δεδομένα της εποχής: ο επιθεωρητής όντας το μόνο ορατό πρόσωπο που ερχόταν σε επαφή με τους εκπαιδευτικούς έγινε το σύμβολο στο οποίο προσωποποιήθηκαν όλα τα αρνητικά ενός αυταρχικού και αντιδημοκρατικού συστήματος . Ο επιθεωρητής λοιπόν ως φορέας της κεντρικής εξουσίας, ως όργανο συμμόρφωσης των εκπαιδευτικών, ως μηχανισμός επιτήρησης και ελέγχου, ως μηχανισμός παραγωγής ρουσφετιού και αδικίας ενοχοποιήθηκε και επιζητήθηκε η κατάργησή του. Μια κατάργηση που ουσιαστικά εμπεριείχε την απαξίωση της ιεραρχίας και το αίτημα της παιδαγωγικής ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Ήταν ένα προοδευτικό αίτημα και τότε αντιστάθηκαν έντονα στη διεκδικήσεις των καθηγητών οι επιθεωρητές και οι εκπαιδευτικοί που πρόσκεινταν στο ΔΗΚΟ και το ΔΗΣΥ. Δηλαδή όλοι αυτοί που καρπώνονταν τα οφέλη από το σύστημα. Από τη δεκαετία του 2000 προσχώρησαν στη λογική του εκσυγχρονισμού και οι κινήσεις που προσκεινται στο ΑΚΕΛ και την ΕΔΕΚ. Είχαν αλλάξει πια οι κάτοχοι της εξουσίας και οι συσχετισμοί δύναμης και άλλοι πια προσέβλεπαν να γίνουν οι επικαρπωτές του συστήματος.
Όπως στο σημείο ανόδου – προαγωγής παρεμβαίνει το κόμμα-εξουσία διαστρεβλώνοντας το νόμο, έτσι και στο σημείο εξόδου –απόλυσης του «προβληματικού» εκπαιδευτικού παρεμβαίνει το κόμμα-εξουσία για να να «σωθεί ο δικός μας». Για όσους διερωτώνται για τους ακατάλληλους εκπαιδευτικούς και ποιος τους συντηρεί μέσα στο σύστημα.
Παρατήρηση τέταρτη: Η εκπόρνευση των λέξεων ως μέθοδος εξαπάτησης
Η προβολή της θέσης για «κατάργηση του μονοδιάστατου μοντέλου του επιθεωρητισμού» συνιστά έντεχνα διατυπωμένη πρόταση. Μιλά για «κατάργηση του επιθεωρητισμού» - έτσι το προβάλλουν τα τωρινά φερέφωνα της εξουσίας – ώστε να παραπλανήσουν με πολλή αναίδεια τους εκπαιδευτικούς. Γιατί αυτή ήταν η θέση των καθηγητών που πρόσκεινται στο ΔΗΣΥ στη δεκαετία του 1980!!!
Επίλογος
«Η κατάργηση του μονοδιάστατου μοντέλου του επιθεωρητισμού και η καθιέρωση ενός πολυδιάστατου μοντέλου αξιολόγησης» είναι τεχνικό ζήτημα και εκσυγχρονιστικό. Είναι ένας εκσυγχρονισμένος επιθεωρητισμός. Κυρίαρχη λογική παραμένει η ιεραρχία και η επιτήρηση και όχι ο εκδημοκρατισμός του συστήματος. Σε αυτά τα πλαίσια θα συντηρηθεί ο επιθεωρητισμός ο οποίος θα επιτρέψει στους κατόχους του πλούτου και της δύναμης να διαιωνίσουν το πελατειακό τους σύστημα.
Σίγουρα αυτό το μοντέλο δεν έχει σχέση ούτε με τα συμφέροντα των εκπαιδευτικών ούτε των μαθητών ούτε του σχολείου ούτε της κοινωνίας. Γιατί αν πραγματικά ενδιαφέρονταν για το συμφέρον των μαθητών και της κοινωνίας, τότε η λογική της αξιολόγησης θα ήταν τελείως διαφορετική: ποιο σύστημα αξιολόγησης εξυπηρετεί τις ανάγκες του συγκεκριμένου σχολείου και των μαθητών; Και όχι – όπως τώρα – που το σύστημα αξιολόγησης καλείται να υπηρετήσει τις ανάγκες της ολιγαρχίας και των φερεφώνων της μέσα στα σχολεία. Και το σχέδιο θα εξασφαλίσει θαυμαστή ομογνωμία:ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ. Είναι κοινά τα συμφέροντά τους σε βάρος της δημόσιας εκπαίδευσης!!! Έτσι θα λειτουργήσει η συναίνεση («τρώμε όλοι με τη σειρά»)!!!
Και μια απορία:αν υιοθετεί τοΥπουργείο τη λογική του επιθεωρητισμού, τότε ποιος θα επιθεωρεί τον Υπουργό; Η ζημιά που μπορεί να προκαλέσει στο κοινωνικό σύνολο από τις λανθασμένες αποφάσεις του είναι απείρως μεγαλύτερη από τη ζημιά που μπορεί να προκαλέσει ένας εκπαιδευτικός. Όποιος λοιπόν επιθυμεί τον επιθεωρητισμό ως σύστημα , ας αρχίσει από τον εαυτό του, δίνοντας και το παράδειγμα και εφαρμόζοντας την αρχή «οποιος αξιολογεί, αξιολογείται».

Περί διαφορετικότητας: το αυτονόητο ως πολιτική επιλογή των λίγων για νομιμοποίηση της ανισότητας σε βάρος των πολλών

2009-05-24T19:01:00.003+03:00

Οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο. Δεν είμαστε οι ίδιοι. Η διαφορετικότητα αποτελεί μια αυτονόητη συνθήκη στη ζωή του ανθρώπου. Αυτονόητα πράγματα. Όλοι το αντιλαμβάνονται και όλοι το βιώνουν. Αυτή η προσέγγιση είναι ανθρωποκεντρική.
Όταν όμως η εξουσία αποφασίζει να χρησιμοποιήσει τη διαφορετικότητα, τα κίνητρα της δεν είναι ανθρωποκεντρικά. Η εξουσιοκεντρική προσέγγιση της διαφορετικότητας στοχεύει στη νομιμοποίηση της ανισότητας, της ανισότητας κατανομής πλούτου, προνομίων και εξουσίας. Ή διαφορετικά για τους εξουσιοκεντριστές – τους ολιγαρχικούς – η διαφορετικότητα ισούται με την ανισότητα. Η εξουσία γεμάτη «φιλάνθρωπη κατανόηση» εκφωνεί πεισματικά: αναγνωρίζω τη διαφορετική σου ταυτότητα, αναγνωρίζω το διαφορετικό σου φύλο, αναγνωρίζω την αναπηρία σου, αναγνωρίζω τη διαφορετική κοινωνική σου θέση, αναγνωρίζω τη φτώχεια σου.
Φυσικά η αναγνώριση από την εξουσία της διαφορετικότητας δεν εξάλειψε τη φτώχεια, δεν απάμβλυνε τις κοινωνικές ανισότητες. Αντίθετα , οι φορείς της εξουσίας λειτουργώντας με τη λογική του καταμερισμού των κοινωνικών έργων και θεωρώντας ότι οι ίδιοι είναι οι ειδικοί στην πολιτική, ουσιαστικά εμφυτεύουν, στο όνομα της διαφορετικότητας , στις συνειδήσεις των ανθρώπων να αποδεκτούν τη διαφορετική κοινωνική τους θέση.
Είναι το ίδιο ακριβώς που συνέβη προηγουμένως με το σύνθημα της ισότητας ευκαιριών που αποδείχτηκε μια απάτη. ‘Οπως σημειώνει ο Bernand Charlot “ η διεκδίκηση της ισότητας ευκαιριών σημαίνει στην πράξη την αξίωση να έχουν όλα τα παιδιά, χάρη στην εκπαίδευση, ίσες ευκαιρίες πρόσβασης σε άνισες κοινωνικές θέσεις.Σημαίνει, λοιπόν, ότι θέτουμε την αρχή της ισότητας στην εκπαίδευση και αναγνωρίζουμε ταυτόχρονα, σιωπηρά, τη νομιμότητα της αρχής της κοινωνικής ανισότητας».
Από τη δεκαετία του 1980 λοιπόν εισήλθε δυναμικά στο λεξιλόγιο των ανθρώπων η χρήση της λέξης «διαφορετικότητα» σε αντικατάσταση του προηγούμενου συνθήματος της «ισότητας των ευκαιριών». Η μαζικοποίηση της εκπαίδευσης ουσιαστικάτο κατέστησε ξεπερασμένο. Η εμμονή στην ισότητα σε συνθήκες μαζικής εκπαίδευσης ήταν ενοχλητική και επικίνδυνη για την ολιγαρχία. Η αποδέσμευση από τη διεκδίκηση της ισότητας επιτεύχθηκε με την υιοθέτηση της αποδοχής της διαφορετικότητας από τους ηγεμόνες, τοπικούς και διεθνείς. Η υιοθέτηση της διαφορετικότητας σε συνθήκες κοινωνικής ανισότητας, βόλευε μια χαρά τη νομιμοποίησή της. Γιατί η διαφορετικότητα των φυσικών χαρισμάτων, των φυσικών ταλέντων νομιμοποιεί ως κάτι φυσικό και την ανισότητα των ανθρώπων. Η επιλογή λοιπόν της διαφορετικότητας από την εξουσία δεν έγινε για να ενισχυθεί η ισότητα των ανθρώπων, αλλά για να νομιμοποιηθεί η ανισότητα.
Τη δεκαετία του 1990 και παράλληλα με την παγκοσμιοποίηση και την επέκταση της ΕΕ η λέξη «διαφορετικότητα» έγινε αναπόσπαστο μέρος της ζωής. Το μήνυμα «διαφορετικότητα» δονούσε καταιγιστικά τα αυτιά και το μυαλό. Τα σχολεία αγωνίζονταν να εμφυτεύσουν στους νέους το νέο μήνυμα: διαγωνισμοί ενδοσχολικοί, παγκύπριοι, πανευρωπαϊκοί, εκδηλώσεις, αφίσες, εκθέσεις ιδεών.
Οι διακηρύξεις περί σεβασμού της διαφορετικότητας αποτελούν προπαγανδιστικές κενολογίες όταν αποκοπούν από το συγκεκριμένο κοινωνικοικονομικό και πολιτκό πλαίσιο, το φορέα που τις προβάλλει και τα κίνητρά του. Η λέξη αποκτά νόημα με τη χρήση της και όχι ως λεξικογραφική αναφορά.
Σε συνέχεια των προβληματισμών που ανέπτυξε ο Bernard Charlot τη δεκαετία του 1990 στη Γαλλία, πρόσφατα ο Ουόλτερ Μπεν Μίκαελς, καθηγητής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Ιλινόις του Σικάγου, εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο «Η διαφορετικότητα ενάντια στην ισότητα».
Σε συνέντευξη του ο συγγραφέας αναφέρει: «Το κύριο θέμα στο βιβλίο μου είναι ότι οι αριστεροί που πιστεύουν κάτι τέτοιο απατώνται: η διαφορετικότητα βρίσκεται στην υπηρεσία του νεοφιλελευθερισμού, δεν είναι εχθρός του.....Η διαφορετικότητα δεν μειώνει τις οικονομικές ανισότητες....Τα οφέλη σε επίπεδο διακυβέρνησης είναι κι αυτά αρκετά προφανή. Ο στόχος του νεοφιλελευθερισμού είναι ενας κόσμος όπου οι πλούσιοι μπορούν να κοιτάζουν τους φτωχούς και να τους διαβεβαιώνουν ότι κανένας δεν αποτελεί θύμα διακρίσεων, να τους διαβεβαιώνουν ότι οι ταυτότητές τους γίνονται σεβαστές. Δεν πρόκειται βέβαια να τους κάνουν λιγότερο φτωχούς. Αλλά να τους κάνουν να νιώσουν ότι η φτώχεια τους δεν αποτελεί μια αδικία» (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 18/5/2009).
Αντί λοιπόν να ασχολούμαστε με αυτονόητες παραδοχές, α-πολιτικές είναι καλύτερο να επικεντρωνόμαστε σε πολιτικές έννοιες και πολιτικά ζητήματα, όπως η ισότητα, η ελευθερία και η δημοκρατία. Το κουτόχορτο που πωλούν οι ολιγαρχικοί στους πολίτες και οι «επιστημονικοί» νεροκουβαλητές τους ας μείνει απούλητο, για να το καταναλώσουν οι ίδιοι.

Πανεπιστήμιο: αυτο-ρύθμιση και ετερο-ρύθμιση ή περί της δικής τους ελευθερίας και της δικής μας υποταγής

2009-05-20T22:19:00.003+03:00

Το αφηρημένο
Η έννοια της αυτορύθμισης είναι πολυσήμαντη. Ο άνθρωπος μπορεί να αυτο- ρυθμίζεται ή να ετερο-ρυθμίζεται. Ένα πράγμα είναι να αποφασίζεις ο ίδος γαι τον εαυτό σου και άλλο πράγμα να αποφασίζουν κάποιοι τρίτοι για σένα. Ο άνθρωπος αγωνίζεται για να διευρύνει την αυτονομία του σε βάρος των ετερό-νομων μηχανισμών πο τον καταδυναστεύουν. Αυτορύθμιση, αυτονομία είναι συνώνυμα της ελευθερίας , μιας ελευθερίας που αντιμάχεται κάθε εξάρτηση ή δουλεία. Όλα αυτά σε θεωρητικό επίπεδο.
Με την παγκοσμιοποίηση λοιπόν εισήλθαν στο λεξιλόγιό μας πολλές εύηχες λέξεις: αυτονομία, διαφορετικότητα, πολυπολιτισμικότητα, ειρήνη κλπ..Όλες αυτές οι λέξεις για να γίνουν κατανοητές πρέπει να ενταχθούν στο συγκεκριμένο περιβάλλον: ποιοι τις επικαλούνται, γιατί τις επικαλούνται, ποιο περιεχόμενο τους αποδίδουν.Διαφορετικά τις επικαλείσαι ως κράχτης κάποιων τρίτων ή γίνεσαι φερέφωνο του ισχυρού.
Το συγκεκριμένο
Η αρχή της αυτορύθμισης εισήχθηκε από τους φορείς της οικονομίας στα πλαίσια της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης. Ουσιαστικά οι οικονομικοί φορείς επεζήτησαν και πέτυχαν να αποδεσμευτούν από τον κρατικό έλεγχο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επέβαλαν την ηγεμονία τους επί του κράτους και διακήρυτταν ότι οι ίδιοι μπορούν να εκφράσουν το συμφέρον της κοινωνίας ή πως ότι είναι συμφέρον για την αγορά είναι και για την κοινωνία.
Στην πράξη αυτό σήμαινε ότι οι νόμοι της αγοράς τοποθετήθηκαν υπεράνω των νόμων του κράτους. Και υιοθέτησαν νέες προσεγγίσεις της πολιτικής –διακυβέρνηση, κοινωνία των πολιτών – που ουσιαστικά επιβεβαιώνουν την επιβολή της αγοράς επί του κράτους.
Η αποδυνάμωση του κράτους στο νέο περιβάλλον από τις δυνάμεις της αγοράς ουσιαστικά διαφοροποίησε και τη λειτουργία των κομμάτων ως φορέων της πολιτικής. Υιοθέτησαν και αυτά την αρχή της αυτορύθμισης στα πλαίσια μιας πολιτικής αγοράς που λειτουργεί με τους νόμους της οικονομικής αγοράς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της υιοθέτησης της λογικής της αυτορύθμισης των κομμάτων αποτελεί η άρνησή τους να δεχθούν έλεγχο των οικονομικών τους ούτε καν για την κρατική χορηγία. Το επιχείρημα που προβάλλουν είναι πως τα κόμματα έχουν δικαίωμα να αυτορυθμίζονται.
Η πολιτική και η οικονομική ολιγαρχία λοιπόν επιζητούν την αποδεσμευσή τους από τους περιορισμούς των νόμων του κράτους και επιδιώκουν την αυτορύθμισή τους. Στην πράξη επιλέγουν να λειτουργούν με βάση τους συσχετισμούς δύναμης Και όχι με βάση την εξουσία του κράτους.
Σε αυτά τα πλαίσια και «η πνευματική ολιγαρχία» επιδιώκει την αυτορύθμισή της στα πλαίσια μιας εκπαιδευτικής αγοράς με βάση τους νόμους της οικονομικής και πολιτικής αγοράς.
Η αυτορύθμιση του πανεπιστημίου υποδηλώνει και την αποδέσμευσή του από το ασφυκτικό κλοιό της κρατικής εξουσίας και παράλληλα την αυτορύθμισή του σύμφωνα με τους νόμους της οικονομικής αγοράς.
Οι φορείς της οικονομίας , της πολιτικής και του πνεύματος θέλουν να αυτορυθμίζονται με βάση τους νόμους της αγοράς. Και στη συνέχεια οι αυτο-ρυθμιζόμενοι χρησιμοποιούν την κρατική εξουσία για να μετατρέψουν τη βούλησή τους σε νόμο με καθολική ισχύ επί της κοινωνίας.
Το άλλο συγκεκριμένο
Δηλαδή η δική τους αυτορύθμιση αποκτά νόημα μόνο σε σχέση με την ετερο- ρύθμιση της κοινωνίας. Ή διαφορετικά η δική τους ελευθερία αποκτά νόημα χάρη στη δική μας υποταγή. Ή θέλουν εκείνοι μόνο να αυτορυθμίζονται και όχι η κοινωνία, θέλουν μόνο εκείνοι να είναι ελεύθεροι και όχι ο κάθε πολίτης.
Αυτή ακριβώς είναι η ολιγαρχική λογική. Οι λίγοι να είναι ελεύθεροι σε βάρος των πολλών. Οι λίγοι να απολαμβάνουν πλούτο, προνόμια και εξουσία συντηρώντας την υποδούλωση της κοινωνίας., αποστολή της οποίας είναι να συντηρεί τους ολιγάρχες.
Το ερώτημα είναι διαφορετικό: Γιατί να μην αυτορυθμίζεται η κοινωνία και οι ολιγαρχικοί να είναι υποχρεωμένοι να εκτελούν τις εντολές του κοινωνικού συνόλου;
Γιατί η ελευθερία των λίγων είναι πιο σημαντική από την ελευθερία των πολλών;
Το αίτημα: αυτορύθμιση της κοινωνίας
Οι αυτορυθμιζόμενοι λοιπόν καλά κάνουν και προωθούν την αυτονομία τους σε βάρος της κοινωνίας. Αυτό επιβάλλει το ολιγαρχικό τους συμφέρον. Γιατί όμως οι πολίτες να συναινούν στην προώθηση του ολιγαρχικού συμφέροντος; Και στην παρούσα φάση προώθηση του κοινωνικου συμφέροντος σημαίνει έλεγχος της κοινωνίας σε κάθε "επίδοξο αυτορυθμιζόμενο": οικονομία, κόμματα, πανεπιστήμιο. Γιατί; Όλοι αυτοί υπάρχουν γιατί υπάρχει η κοινωνία.Και οφείλουν να ενεργούν με τρόπο που ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της κοινωνίας και εξυπηρετεί το κοινωνικό σύμφερον και όχι το αγοραίο. Σε αντίθετη περίπτωση ο πολίτης θα υποβαθμιστεί σε απλό καταναλωτή των οικονομικών, πολιτικών και πνευματικών τους προϊόντων ή υπό-προϊόντων.

GCE: Επιτέλους, γλυτώσαμε από τους σωτήρες της εκπαίδευσης!!!

2009-05-16T18:19:00.003+03:00

Από το Μάρτιο του 2008 συζητείται το θέμα εισδοχής των φοιτητών με κριτήριο τα GCE. Και μετα από ένα χρόνο συζητήσεων, διαλόγου, συγκρούσεων, αναστάτωσης ανοίχτηκε μια τρύπα στο νέρο. Η αποθέωση της αναποτελεσματικότητας ή της βλακείας.
Στον έναν αυτό χρόνο
-έκαναν διάλογο χωρίς να γίνεται διάλογος
-βρήκαν λύσεις που τελικά δεν ήταν λύσεις
-προβάλλονταν αρχές που συνιστούσαν εκπόρνευση καλόηχων λέξεων
-εξασφαλιζόταν πολιτική και κοινωνική συναίνεση χωρίς να έχει εξασφαλιστεί
-άλλοι συμφωνούσαν ενώ διαφωνούσαν και άλλοι διαφωνούσαν ενώ συμφωνούσαν
Το Υπουργικό Συμβούλιο λοιπόν υιοθέτησε μια πρόταση (13/5/2009) που κατέθεσε στη Βουλή με τη μορφή του κατεπείγοντος για αναστολή ενός χρόνου στην εισδοχή στα κρατικά πανεπιστήμια με κριτήριο τα GCE.
Η βουλή αποφάσισε (14/5/2009 )ότι δεν είναι κατεπείγον το θέμα και το παρέπεμψε για μελέτη.
Ποια είναι η κατάσταση αυτή τη στιγμή;
Όπως ήταν ακριβώς και το Μάρτιο του 2008. Δηλαδή το Πανεπίστημιο να έχει τη δυνατότητα –αφού δεν ψηφίστηκαν οι κανονισμοί – να αποφασίσει από μόνο του, αν θα εισάξει φοιτητές με κριτήρια τα GCE.
Και η ΟΕΛΜΕΚ να πανηγυρίζει γιατί δεν άλλαξε τίποτε απολύτως σε σχέση με τις επιδίωξεις της, αφού το πανεπίστημιο Κύπρου δεν αναθεώρησε την απόφασή του!!!
Και ο ΔΗΣΥ στη Βουλή να μην ψηφίζει την προώθηση κανονισμών ώστε το πανεπίστημιο Κύπρου να έχει τη δυνατότητα να εισάξει φοιτητές με τα GCE και η Κίνηση Καθηγητών ΑΛΛΑΓΗ (πρόσκειται στο ΔΗΣΥ), που βρισκόταν σε σύγκρουση με τους ομογάλακτους κομματικούς κομισάριους, συγχαίρει το ΔΗΣΥ για τη στάση του!!!
Και ο Γ. Ομήρου της ΕΔΕΚ με κάθε σοβαρότητα να προειδοποιεί το πανεπίστημιο Κύπρου, πως αν τολμήσει να εισάξει φοιτητές με τα GCE, τότε θα καταθέσει πρόταση νόμου με τη οποία θα του αφαιρεί αυτό το δικαίωμα!!! Και ποιος θα υποστηρίξει στη βουλή την πρότασή σου κ. Ομήρου; Έχεις συναίσθηση της πραγματικότητας; Και αν το πανεπίστημιο πάρει την απόφασή του τον Ιούλιο, που κλείνει η βουλή, τι θα κάνεις κ. Ομήρου;
Ο Υπουργός Παιδείας δεν καταλαβαίνει τίποτε. Γι αυτό και δε σχολιάζω.
Σε αυτό τον τόπο οι πολιτικοί έχουν πάρει διαζύγιο από τη λογική ή και η λογική έχει μεταναστεύσει σε άλλους τόπους.
Ποιο είναι το θετικό; Το γεγονός ότι, έστω παροδικά, η κοινωνία και ιδιαίτερα οι μαθητές θα γλυτώσουν από τους σωτήρες τους!!!

Η εκπόρνευση των λέξεων ως μέθοδος εξαπάτησης

2009-05-12T17:11:00.003+03:00

Η διαμάχη που ταλανίζει για ένα σχεδόν χρόνο την κυπριακή κοινωνία σχετικά με το θέμα εισδοχής στο πανεπιστήμιο Κύπρου φοιτητών με κριτήρια τα GCE, ανέδειξε και την απάτη ως μέσο επιβολής στην κοινωνία. Κυρίαρχο στοιχείο της απάτης είναι η εκπόρνευση των λέξεων.
Μερικά παραδείγματα:
1.Οι εκπρόσωποι του πανεπιστημίου επικαλούνταν την αυτονομία τους. Δηλαδή το δικαίωμα να αυτοκαθορίζονται, οι ίδιοι να αποφασίζουνκαι όχι κάποιος άλλος για κείνους. Τελικά φαίνεται εκ των πραγμάτων ότι η αυτονομία ουδόλως τους απασχολεί. Και αφού εκχώρησαν τις παγκύπριες εξετάσεις στο Υπουργείο Παιδείας με νόμο της βουλής, τώρα είναι έτοιμοι να εκχωρήσουν την αυτονομία τους πάλι στη βουλή, δηλαδή οι βουλευτές να αποφασίζουν για το ποσοστό και τα κριτήρια εισδοχής των ειδικών κατηγοριών. Ποια αυτονομία λοιπόν επικαλούνται; Την αυτονομία του να μην είναι αυτόνομοι;
2.Όλοι προβάλλουν το διάλογο ως μέσο επίλυσης διαφορών. Τι σημαίνει διάλογος; Ισότιμη ανταλλαγή απόψεων με σκοπό την ανεύρεση της αλήθειας ή εν προκειμένω του κοινού συμφέροντος. Η έννοια του διαλόγου έχει διακωμωδηθεί πολλαπλώς. Αρχικά από το πανεπιστήμιο που αφού αποφάσισε, καλούσε τους αντιδρούντες σε διάλογο!!! Αυτό συνιστούσε την αποθέωση της γελοιοποίησης του διαλόγου αφού αυτονόητα αυτός διεξάγεται πρίν τη λήψη της απόφασης και όχι μετά. Στη συνέχεια ο διάλογος διακωμωδήθηκε από τον Υπουργό Παιδείας. Αυτός θεώρησε ότι ο διάλογος συνιστά η ανατροπή των συσχετισμών δύναμης υπέρ των θέσεών του. Έτσι ο διάλογος μετατρέπεται σε παρασκηνιακό μέσο για να πείσεις κάποιες ηγεσίες να αλλάξουν θέση και όχι ως μέσο επιχειρηματολογίας με σκοπό την πειθώ. Και επειδή ακριβώς δεν έγινε διάλογος, όλοι προτείνουν μεσολαβητικές λύσεις για συνέχιση του διαλόγου!!!
3.Μια τρίτη διάσταση είναι η λεγόμενη «πολιτική και κοινωνική συναίνεση» που επικαλείται ο Υπουργός Παιδείας. Γιατί πολιτική συναίνεση; Επειδή συμφωνεί το ΑΚΕΛ και ο ΔΗΣΥ, λέει. Αυτό δεν είναι πολιτική συναίνεση αλλά συναινεση της κομματικής πλειοψηφίας στη βουλή!!! Αν οι εκάστοτε αποφάσεις της κομματικής πλειοψηφίας στη βουλή εξέφραζαν το κοινό μας καλό ή το κοινωνικό συμφέρον, δηλαδή ήταν και πολιτικά ορθές , τότε η κοινωνία μας δεν θα είχε κανένα πρόβλημα!!! Φυσικά οΥπουργός ταυτίζει το πολιτικό με το κομματικό στη σκέψη του ως ένας γνήσιος εκπρόσωπος της πολιτικής ολιγαρχίας. Το πολιτικό όμως ταυτίζεται με το κοινο συμφέρον και αυτό δεν ταυτίζεται κατ΄ ανάγκη με το κομματικό.
Ακόμα,λέει ο Υπουργός, πως εξασφάλισε και κοινωνκή συναίνεση. Δηλαδή συμφωνούν μαζί του οι εκπρόσωποι των οργανωμένων γονέων και μαθητών.Και τι σημαίνει αυτό; Ότι οι οργανωμένοι γονείς εκφράζουν το συμφέρον όλων των γονέων και μαθητών; Τους ρώτησαν και αυτή είναι η θέση του συνόλου; Ή μήπως επειδή οι συγκεκριμένες οργανώσεις είναι κομματοκρατούμενες, πήραν σχετικές εντολές και συναίνεσαν; Διαφορετικά: είναι αστείο οι κομματικές ηγεσίες να συζητούν με τους υποτακτικούς τους και να το ονομάζουν κοινωνική συναίνεση!!!

Η πολιτική ολιγαρχία είναι αδίστακτη στην προώθηση των κομματικών επιλογών. Και προκειμένου να εξαπατήσει την κοινωνία χρησιμοποιεί καλόηχες λέξεις, τις οποίες έχει εκπορνεύσει, για να υπηρετήσει το συμφέρον της και όχι το κοινωνικό συμφέρον. Και το πράττει αυτό για να καλύψει τα ανομολόγητα σχέδιά της. Γιατί φοβάται να πει την αλήθεια, γιατί προτιμά το σκοτάδι των διαδρόμων και του παρασκηνίου. Σε τελική ανάλυση επιχειρηματολογείς άφοβα όταν είσαι σίγουρός ότι η πρότασή σου είναι πρός το συμφέρον της κοινωνίας. Διαφορετικά μεθοδεύεις και εκπορνεύεις τις λέξεις, αφού η εξουσία σου παρέχει τη δυνατότητα να τους αποδίδεις όποιο περιεχόμενο επιθυμείς.

GCE: οι μεταλλάξεις του ιού ή η μεσολαβητο-λαγνεία ως μέθοδος εξαπάτησης

2009-05-09T17:11:00.007+03:00

Η μεσολαβητο-λαγνεία
Ο Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού υπέβαλε μεσολαβητική πρόταση στην ΟΕΛΜΕΚ στις 7/5/2009 για να ξεπεραστεί το πρόβλημα που δημιούργησε ο ίδιος, ο ΔΗΣΥ, το ΑΚΕΛ και το Πανεπιστήμιο Κύπρου!!! Οι πάντες τώρα θα επιδοθούν σε μεσολαβητο-λαγνεία ώστε να αναδείξουν την αδιαλλαξία του αντιπάλου, της ΟΕΛΜΕΚ, και να την ενοχοποιήσουν στα μάτια της κοινωνίας. Αυτές τις ευγενείς μεθόδους γνωρίζουν και προωθούν οι ολιγαρχικοί όπου γης.
Δεν έχει σημασία αν αυτο-γελοιοποιούνται, αφού οι ίδιοι λίγες μέρες προηγουμένως με τη δέουσα μελέτη και σοβαρότητα υιοθέτησαν άλλη μεσολαβητική πρόταση!!!Και πριν ένα χρόνο είχαν υιοθέτησει άλλη πρόταση. Το δόγμα τους είναι « ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»!!!Και τον σκοπό ποιος τον αγιάζει; Οι ίδιοι φυσικά και όχι ο θεός ή ο κυρίαρχος λαός.
Η πρωτοτυπία του μεσολαβητικού υπουργικού εγχειρήματος
Όσοι διεκδικούν πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο Κύπρο με τις αγγλικές εξετάσεις GCE
χωρίζονται σε δυο κατηγορίες ανάλογα με τη σχολή που διεκδικούν να φοιτήσουν:όσοι διεκδικούν θέση στα νομικά, παιδαγωγικά και φιλολογικά θα πρέπει να παρακάθονται στις Παγκύπριες εξετάσεις στο μάθημα των Νέων Ελληνικών με επιτυχία.
Στις άλλες σχολές του Πανεπιστημίου Κύπρου θα πρέπει να εξασφαλίσουν πιστοποιητικό πολύς καλής γνώσης της ελληνικής γλώσσας με διαδικασίες που καθορίζει το ίδιο το πανεπιστήμιο.
Οι μεταλλάξεις του ιού
Μέχρι τώρα είχαμε το πρόβλημα με τη δημιουργία δύο συστημάτων πρόσβασης: παγκύπριες και GCE . Τώρα δημιουργούνται πρόσθετα προβλήματα. Με κριτήριο την ελληνική γλώσσα διαχωρίζονται οι σχολές του πανεπιστημίου καθώς και οι υποψήφιοι που διεκδικούν τις θέσεις με τα GCE.
Ένα παράδειγμα ή η πιστοποίηση της ανικανότητάς τους
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος θέλει να διεκδικήσει θέση στο τμήμα Αγγλικών σπουδών του πανεπιστημίου Κύπρου. Τι γνώσεις ελληνικής γλώσσας πρέπει να κατέχει;
1.Αν διεκδικεί θέση με τις παγκύπριες εξετάσεις, τότε θα εξεταστεί στο μάθημα των Νέων Ελληνικών, όπως όλοι οι υποψήφιοι όλων των σχολών.
2. Αν διεκδικεί θέση με τα GCE, τότε θα πρέπει να εξασφαλίσει ένα πιστοποιητικό πολύ καλής γνώσης της ελληνικής γλώσσας με διαδικασίες που θα καθορίσει το ίδιο το πανεπιστήμιο.
3. Αν είναι Τουρκοκύπριος μπορεί να διεκδικήσει θέση χωρίς γνώση της ελληνικής γλώσσας.
Και το δούλεμα του πολίτη από τους ολιγαρχικούς
Τρεις Κύπριοι πολίτες σε ένα τμήμα του πανεπιστημίου με τρία διαφορετικά επίπεδα δοκιμασίας στην ελληνική γλώσσα. Για τον ένα δεν απαιτείται καμία γνώση της ελληνικής, για τον άλλο μια απλή πιστοποίηση και για τον τρίτο η δοκιμασία μιας εξέτασης.
Τελικά γιατί αυτή διάκριση; Χρειάζεται ή δε χρειάζεται η κατοχή της ελληνικής γλώσσας; Και αν δε χρειάζεται, τότε γιατί για μια μερίδα είναι προαπαιτούμενο και μάλιστα σε διαφορετικό βαθμό;
Υπάρχει πρόβλημα ίσης μεταχείρισης των πολιτών αυτού του τόπου από την πολιτεία και το πανεπιστήμιο Κύπρο;
Η πολιτική διάσταση
Το πρόβλημα λοιπόν είναι κατεξοχήν πολιτικό και αφορά το μέλλον του τόπου. Πιο πολύ το πρόβλημα αφορά μεθοδεύσεις και αναζητήσεις της πολιτικής και οικονομικής και πανεπιστημιακής ολιγαρχίας στον καθορισμό του χαρακτήρα και της ταυτότητας του πανεπιστημίου και της κοινωνίας ολόκληρης. Και ως τέτοιο πρέπει να αντικρυστεί και όχι με τις κενολογίες και αερολογίες του Υπουργού Παιδείας, του ΑΚΕΛ, του ΔΗΣΥ και του Πανεπιστημίου Κύπρου.Οι τέσσερις «συνωμότες» να μιλήσουν με επιχειρήματα στους πολίτες.Και όχι να προωθούν ρυθμίσεις από το παράθυρο ενώ έχουν άλλα πίσω από το μυαλό τους.
Σεβασμός στο μαθητή
Και με σεβασμό στο μαθητή,δηλαδή τουλάχιστον να γνωρίζει έγκαιρα τους όρους πρόσβασης για να πάρει τις αποφάσεις του. Και όχι όπως τώρα που επιχειρείται την τελευταία στιγμή να δημιουργηθούν ευνοϊκές συνθήκες για κάποιους. Μέχρι το 2006 η οποιαδήποτε αλλαγή έπρεπε να ανακοινώνεται τρία χρόνια προηγουμένως ώστε να κατοχυρώνεται η ίση μεταχείριση των μαθητών. Αυτοί λοιπόν που έμπρακτα δεν επιδεικνύουν κανένα σεβασμό στο μαθητή, μιλούν για «ομηρία των μαθητών»!!! Είναι πραγματικά αδίστακτοι στην προώθηση των ολιγαρχικών και ανομολόγητων στοχεύσεών τους.
Επίλογος
Οι αναφορές του Γ. Γρ. του ΑΚΕΛ για «λύση ανάγκης» ή του Υπουργού Παιδείας «για λύση σε ένα πρόβλημα που εκκρεμούσε» δεν είναι καθόλου πειστικές. Το πρόβλημα οι ίδιοι το δημιούργησαν και οφείλουν να έχουν το θάρρος και την εντιμότητα να αναλάβουν την πολιτική ευθύνη για τις επιλογές τους. Και να μάθουν να μην εξαπατούν τους πολίτες με διάφορες μεθοδεύσεις ούτε και να κρύβονται πίσω από τη σύγκλητο του πανεπιστημίου. ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΟΛΥΔΙΑΦΗΜΙΣΜΈΝΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΦΑΙΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ που τελικά πωλείται με το κομμάτι!!!

Το θέμα των GCE, η ομαδική συγκίνηση και ο νεο-συντηρητισμός του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ

2009-05-06T22:49:00.006+03:00

Είδα απόψε τις ειδήσεις και συγκινήθηκα. Ο Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού της κυβέρνησης Δ. Χριστόφια, ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Α. Κυπριανού, ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ Ν. Αναστασιάδης και ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου να «κλαίνε και να οδυρόνται» σε θαυμαστή συγχορδία για τους «καημένους» τους μαθητές , που η «κακή» ΟΕΛΜΕΚ έθεσε σε ομηρία με την «ατομική βόμβα» που έριξε για αποχή από τις παγκύπριες εξέτασεις στο μάθημα των Νέων Ελληνικών!!!
Χωρίς καμία συνεννόηση και τελείως αυθόρμητα και οι τέσσερις «θρηνούσαν» για την ομηρία των μαθητών . Τόση έγνοια για τους μαθητές, τόση αγωνία, τέτοια κραυγή απόγνωσης δεν ξανάδα.

Εντάξει, ρε, επάλιωσε το παραμύθι σας. Όποιος εργαζόμενος πάει να σηκώσει κεφάλι- δίκαια ή άδικα - η επωδός είναι η ίδια: να μην πλήττονται οι άλλοι πολίτες!!!Με τέτοια νεοσυντηρητικά παραμύθια κατάφεραν να στρέφουν τη μια ομάδα πολιτών εναντίον της άλλης και οι ίδιοι να κάμνουν τους επιδιαιτητές, ενώ είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την κοινωνική αναταραχή. Εμάθαν καλά τη συνταγή από τους Εγγλέζους!!!

Προσωπικά δε συμφωνώ με την ΟΕΛΜΕΚ αλλά οι άλλοι τέσσερις «συνωμότες» με αηδιάζουν για την υποκρισία τους.
Και για να είμαι συναινετικός και με θέσεις εισηγούμαι τα ακόλουθα ως συνέχεια της πρότασης του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού:
1.Ο κάθε Κύπριος πολίτης μπορεί να ακολουθεί όποιο σύστημα εκπαίδευσης ( αγγλικό, γαλλικό, ελληνικό τουρκικό, αρμενικό, ιταλικό,μιξ , άτυπο)επιθυμεί και με αυτό θα μπορεί να εισέρχεται στο πανεπιστήμιο Κύπρου.
2.Ανάλογα με τον αριθμό αιτήσεων στο πανεπιστήμιο, θα καθορίζεται το ποσοστό για την κάθε κατηγορία.
3.Κοινή γλώσσα του πανεπιστημίου η Αγγλική. Έτσι θα υποβοηθηθεί και η δημιουργία της νέας μας εθνικής ταυτότητας.
4.Το δημόσιο λύκειο καταργείται και το απολυτήριο λυκείου δε συνιστά προϋπόθεση γαι εισδοχή. Προϋπόθεση αποτελεί μόνο το "απολύτηριο" γυμνασίου με το οποίο ολοκληρώνεται η υποχρεωτική δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση.
5. Οι μαθητές μπορούν να φοιτούν σε ιδιωτικά φροντιστήρια και να παίρνουν GCE για εισδοχή στο πανεπιστήμιο, όπως προβλέπεται και με την τωρινή απόφαση.
6. Θα υπάρχει μια ειδική κατηγορία εισδοχής με διαδικασίες πιστοποίησης για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν κανένα από τα γνωστά τυπικά συστήματα εκπαίδευσης.
7. Το Τσιάκαλο να τον στείλετε αμέσως πίσω στην Ελλάδα. Τα Αναλυτικά Προγράμματα είναι αχρείαστα λόγω έλλειψης πελατών να ακολουθήσουν το συγκεκριμένο μοντέλο.
8. Ιδρύονται ειδικές σχολές φύλαξης μαθητών ή παιδικές χαρές και προσλαμβάνονται παιδο-νόμοι.Όλοι οι εκπαιδευτικοί των λυκείων απολύονται.

Επαναφορά συστηρών πειθαρχικών μέτρων στη Βρετανία ή "αυτοί που εξόρυξαν τα μάτια των ανθρώπων τους μέμφονται γιατί είναι τυφλοί"

2009-05-02T14:45:00.002+03:00

Σύμφωνα με τη είδηση που δημοσιεύτηκε στη εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ στις 16/4/2009 η βρετανική κυβέρνηση ενισχύει τις πειθαρχικές εξουσίες των καθηγητών και προωθεί την επιβολή οικονομικών κυρώσεων στους γονείς προκειμένου να καταπολεμήσει τη βίαιη συμπεριφορά των μαθητών.
Ποιο είναι το πρόβλημα;
Οι μαθητές , λένε, δεν πειθαρχούν στο εκπαιδευτικό σύστημα, δηλαδή το αμφισβητούν. Ποιος φταίει; Ο μαθητής λένε, γι αυτό και θα πρέπει να ενισχυθεί η εξουσία του εκπαιδευτικού να επιβάλλει τιμωρίες, ώστε ο μαθητής να γίνει υπάκουος.
Ποιος φταίει; Οι γονείς, λένε, γιατί αδιαφορούν για τα παιδιά τους. Γι αυτό αν τιμωρούνται με οικονομικά πρόστιμα – αφαίρεση εισοδήματος – θα εξαναγκαστούν να ενδιαφερτούν.
Φυσικά οι λάτρεις των τιμωριών και των προστίμων δε μας λένε κάτι απλό. Δηλαδή αν τα παιδιά που έχουν παραβατική συμπεριφορά προέρχονται από φτωχά κοινωνικά στρώματα, αν τους αφαιρέσω εισόδημα, δηλαδή τους κάνω φτωχότερους, το πρόβλημα θα λυθεί; Δηλαδή αν η παραβατική συμπεριφορά συνδέεται με την κακή οικονομική κατάσταση του γονιού, αν την χειροτερέψω το πρόβλημα θα λυθεί;
Έτσι αρχίζουν οι παραλογισμοί στην εκπαίδευση. Δεν αναζητούν τα αίτια αλλά επικεντρώνονται στο ορατό, το αποτέλεσμα. Και προβάλλονται θέσεις και παίρνονται μέτρα που αντί να εξαλείψουν το αίτιο της παραβατικής συμπεριφοράς, το εντείνουν ώστε το πρόβλημα να μεγαλώσει!!! Φυσικά οι εξουσιαστές το γνωρίζουν, δεν είναι βλάκες.Αλλά το συγκεκριμένο χρόνο τους συμφέρει ποικιλότροπα η βία γιατί νομιμοποιούν την εξουσία τους. Και φροντίζουν να τη συντηρούν στην πράξη, ενώ στα λόγια την καταράζονται!!! Ο θύτης ενοχοποιεί το θύμα ή όπως γράφει και ο John Milton (1642 ) «αυτοί που εξόρυξαν τα μάτια των ανθρώπων τους μέμφονται γιατί είναι τυφλοί»

Ακόμα αυτή προσέγγιση είναι και ανήθικη. Ποιος ευθύνεται για την παραβατική συμπεριφορά; Το παιδί και ο γονιός.
Καλά, το εκπαιδευτικό σύστημα είναι τέλειο, η εκπαιδευτική πολιτική ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας, οι εκπαιδευτικοί ανταποκρίνονται στις εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών;
Το δόγμα τους είναι σαφές: πάντοτε φταίνε οι κάτω και ποτέ οι πάνω. Πάντοτε τιμωρούνται οι κάτω και ποτέ οι πάνω. Οι λίγοι είναι οι αθώοι μόνιμα και οι πολλοί μονίμως ένοχοι!!! Η εξουσία είναι αλάνθαστη και ο πολίτης αμαθής.
Άντε, όπου νάναι τα μέτρα θα καταφθάσουν και στην Κύπρο μέσω των ειδικών!!! Από τη μητρόπολη της διανόησης στις αποικίες της περιφέρειας!!!

GCE και "οι μεγάλες διαμάχες" ή από το μεγάλο ψεύδος στη μεγάλη κλοπή

2009-04-28T17:01:00.004+03:00

Για να κατανοήσει κάποιος τα διαδραματιζόμενα σε σχέση με τα κριτήρια εισδοχής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, οφείλει να μην αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στις κενολογίες των πρωταγωνιστών. Γιατί αυτοί, όντας σε διατεταγμένη υπηρεσία, πιο πολύ εξαπατούν τους πολίτες παρά τους ενημερώνουν.
Τα περί αυτονομίας του πανεπιστημίου, τα περί επιλογής των δήθεν αρίστων, τα περί ίσης μεταχείρισης των μαθητών είναι στάχτη στα μάτια του κόσμου.
Ποια είναι λοιπόν η πραγματικότητα;
1.Η κυβέρνηση και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες αποφάσισαν να οριοθετήσουν χρονικά την υποχρεωτική εκπαίδευση ως τη Γ΄ τάξη Γυμνασίου. Ως εκεί επεκτείνεται η υποχρέωση του κράτους για δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, έστω και στα χαρτιά.
2. Το λύκειο εντάσσεται στην αγορά εκπαιδευτικών υπηρεσιών. Δηλαδή εμπορευματοποιείται η λυκειακή εκπαίδευση και εντάσσεται στην ελεύθερη αγορά του ανταγωνισμού.
3. Αυτή η νέα προσέγγιση ουσιαστικά προωθείται εκ των άνω. Δηλαδή δε δηλώνεται ξεκάθαρα ως στόχος, για να προλάβει τυχόν αντιδράσεις και επιχειρείται να επιβληθεί μέσα από την αλλαγή του συστήματος εισδοχής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Δηλαδή οι φορείς της κρατικής εξουσίας γνωρίζουν ότι το σύστημα εισδοχής προσανατολίζει τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς για το είδος της εκπαίδευσης που θα επιλέξουν. Ουσιαστικά με την αλλαγή του συστήματος επιχειρείται ένας αναπροσανατολισμός της κοινωνίας.
4. Η ανάπτυξη μια ελεύθερης αγοράς εκπαιδευτικών υπηρεσιών στο επίπεδο του λυκείου προϋποθέτει ελεύθερο ανταγωνισμό των παροχέων και πλουραλισμό υπηρεσιών. Αυτή ακριβώς τη λογική προωθούν η κυβέρνηση, το ΑΚΕΛ, ο ΔΗΣΥ και τα κρατικά πανεπιστήμια. Από το ενιαίο σύστημα εισδοχής σε ένα ανταγωνιστικό και πλουραλιστικό σύστημα αγοράς υπηρεσιών εναρμονισμένο με την οικονομική αγορά. Αυτή η λογική δεν εναρμονίζεται με ένα τύπο δημόσιου λυκείου αλλά με ανταγωνιζόμενα σχολεία στην εξεύρεση πελατών.
5. Η απόφαση για εμπορευματοποίηση της λυκειακής εκπαίδευσης είναι πολύ μεγαλύτερης σημασίας από κοινωνική και οικονομική άποψη από την επιχειρούμενη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση των αναλυτικών προγραμμάτων. Δηλαδή οι ουσιαστικές αλλάγες γίνονται στα πεταχτά και εκτός του λεγόμενου «δομημένου διαλόγου» για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

Άντε τώρα να κάνεις επιλογή. Από τη μια τα ψέματα των φορέων της εξουσίας που εμμένουν πεισματικά να περιπαίζουν τους πολίτες με διάφορα παραμύθια. Από την άλλη οι έμποροι της γνώσης που ομολογημένος στόχος τους είναι το κέρδος ή η κλοπή.
Από τη μια το εξουσιαστικό σχολείο του ψεύδους και από την άλλη το εμπορευματικό σχολείο της κλοπής. Από τη μια η πολιτική ολιγαρχία και από την άλλη η οικονομική ολιγαρχία. Ο ένας στέλλει πελάτες του άλλου!!! Από τα δόντια του λύκου στα σαγόνια του καρχαρία!!!
Το δίλημμα είναι σκληρό: από τη μια η πολιτική ολιγαρχία του ψεύδους και από την άλλη η οικονομική ολιγαρχία της κλοπής. Ποιο είναι το ολιγότερο κακό;
Έφτιαξαν ένα μονόδρομο όπου οι ολιγαρχικοί είναι σίγουρα κερδισμένοι και οι πολίτες σίγουρα χαμένοι. Ο χαμένος, γνωρίζοντας ότι θα είναι ο χαμένος, είναι φυσικό να αδιαφορεί. Και οι πολίτες αδιαφορούν γνωρίζοντας τα τερτίπια των ολιγαρχικών. Και γνωρίζουν ότι οι συσχετισμοί δύναμης είναι σε βάρος τους. Και ανέχονται. Ωσότου να υπάρξει εναλλακτική πρόταση προς το συμφέρον τους.
Και μην ξεχνάτε ποτέ: ο στόχος της εκσυγχρονιστικής και προοδευτικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης είναι πάντοτε το ανθρωποκεντρικό και δημοκρατικό σχολείο!!! Τι να τους πεις!!!

Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και αναλυτικά προγράμματα ή από τα λόγια των Κυπρίων στην πράξη των Φινλανδών

2009-04-23T20:15:00.003+03:00

Η θεωρία και η πράξη συνήθως πάνε μαζί. Μπορεί όμως να αφίστανται το ένα από το άλλο, όπως στους φορείς της εξουσίας.Εκείνοι συνήθως άλλα λένε και άλλα κάνουν. Ή λένε γενικολογίες , που είναι όπως τον τάφο του Αγίου Νεοφύτου, ώστε μετά να χωρέσει η όποια επιλογή τους.
Ένα πράγμα λοιπόν είναι το κείμενο που δημοσιοποιήθηκε από την Επιτροπή για τα Αναλυτικά Προγράμματα (Α.Π.) το Δεκέμβριο του 2008. Είναι ένα γενικόλογο κείμενο στο οποίο μπορεί να ενταχθεί στη συνέχεια η όποια επιλογή της εξουσίας.
Όταν λοιπόν ο πολίτης τοποθετείται σε ένα τέτοιο κείμενο, πρέπει να έχει υπόψη του ότι η εξουσία ξέρει, ενώ ο ίδιος δεν ξέρει. Δηλαδή η εξουσία αποκρύβει πληροφορίες με αποτέλεσμα να μη σχηματίζεται μια σαφής και ολοκληρωμένη εικόνα για τις στοχεύσεις.
Ένα παραδείγμα για να γίνω κατανοητός:
Ο Υπουργός Παιδείας δήλωνε στις 24/2/2009: «Η διδακτέα ύλη θα είναι μειωμένη και αυτό μπορεί να είναι κάτι που μπορεί να αναφερθεί από τώρα.Θα μειωθεί ο διδακτικός χρόνος ως διδασκαλία, όπως τον ξέραμε μέχρι σήμερα και θα υπάρξει δραστική αναδιοργάνωση του τι συμβάινει μέσα σε μια τάξη».
Είναι σαφές ότι ο Υπουργός –πέρα από το θεωρητικό πλαίσιο της Επιτροπής για τα Α.Π. – έχει στο μυαλό του κάτι πιο συγκεκριμένο, ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο για τις αλλαγές. Εκείνος μόνο το ξέρει και έχει το προνόμιο να το ανακοινώνει αποσπασματικά. Οι άλλοι δεν έχουν τη συνολική εικόνα του σχεδιασμού και έτσι απλώς μετατρέπονται σε υποχείρια υλοποίησης σχεδίων τα οποία δε γνωρίζουν. Έτσι γίνονται συνειδητά ή ασυνείδητα φερέφωνα της εξουσίας και των σχεδίων της.

Ακόμα όταν τοποθετείσαι οφείλεις να ξέρεις ότι πέρα από τα θεωρητικά κείμενα η εξουσία έχει και πρακτικές ανάγκες, που δεν μπορούν να περιμένουν. Δηλαδή ένα πράγμα το θεωρητικό κέιμενο για λαϊκή κατανάλωση και άλλο πράγμα οι πραγματικές ανάγκες της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας.
Κάποια παραδείγματα για να γίνω πιο κατανοητός:
1.Ο Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού στις 10/2/2009 «αναφέρεται στις απογοητευτικές επιδόσεις των μαθητών μας σε πρόσφατες έρευνες σε μαθήματα όπως τα Μαθηματικά, τις Φυσικές Επιστήμες και τη γλώσσα». Και στη συνέχεια τονίζει ο κ. Υπουργός:
«Με όλα αυτά ως δεδομένα, είμαι βέβαιος ότι εκφράζω την επιθυμία όλων των
πολιτών όταν δηλώνω: «Αυτή η αρνητική κατάσταση πρέπει να αλλάξει χωρίς
χρονοτριβή». Και μπορούμε να την αλλάξουμε.
Αυτό το στόχο έρχεται να υπηρετήσει η μεταρρύθμιση των Αναλυτικών
Προγραμμάτων από το νηπιαγωγείο μέχρι και το λύκειο που ξεκινήσαμε, με
στόχο τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμιση του περιεχομένου της
εκπαίδευσης».

2.Ακόμα σε συνέντευξη του κ. Τσιάκαλου στον Πολιτη στις 7/2/2009 και αναφερόμενος στο δικό του όραμα για να μετατρέψει την Κύπρο σε Φινλανδία της Νότιας Ευρώπης, υποστηρίζει:
«Η Φινλανδία κατάφερε να βρίσκεται στην κορυφή σε όλες τις έρευνες που αναφέρονται στην ποιότητα της εκπαίδευσης, να παίζει πρωτεύοντα ρόλο σε αυτό που ονομάζεται «οικονομία της γνώσης».

3.Ακόμα στις 24/2/2009 ο κ. Τσιάκαλος, με αφορμή την έναρξη των εργασιών των 20 επιτροπών για να Α.Π., ανέφερε:
«Τα σημερινά αναλυτικά προγράμματα του Λυκείου αποτελούναι από ογκώδεις τόμους, ενώ όπως σημείωσε στη Φινλανδία είναι πολύ πιο συνοπτικά.
Ο ίδιος χρησιμοποίησε το παράδειγμα της Φινλανδίας – που φημίζεται για τις υψηλές επιδόσεις των μαθητών της – για να τονίσει και το γεγονός ότι στην Κύπρο τα παιδιά δουλεύουν πολύ περισσότερο από ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Στα δημοτικά μας, όπως είπε, οι μαθητές έχουν 35 διδακτικές περιόδους την εβδομάδα και στη Φινλανδία μόλις 19, επισημαίνοντας όμως, ότι στη συγκεκριμένη χώρα παραμένουν πιο πολλές ώρες στο σχολείο απ΄ ότι στο νησί μας».

Πέρα λοιπόν από τα θεωρητικά κείμενα οι φορείς της εξουσίας έχουν πολύ συγκεκριμένες ανάγκες να υπηρετήσουν. Αυτές οι ανάγκες δεν έχουν σχέση με βαρύγδουπες διακηρύξεις , όπως «δημοκρατικό και ανθρώπινο σχολείο», « ο δικός μας δρόμος» κλπ., αλλά τις ανάγκες τις τωρινές της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας. Αυτές οι ανάγκες ορίζονται στο παρόν στάδιο από το διαγωνισμό PISA του ΟΟΣΑ. Και δεδομένου ότι η Φινλανδία έχει πρωτεύσει στο διαγωνισμό, ουσιαστικά επιχειρούν να μεταφέρουν το φινλανδικό μοντέλο στην Κύπρο.
Σε αυτά τα πλαίσια λοιπόν σε πολλές χώρες επιχειρείται η μεταρρύθμιση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης με στόχο την επιβολή ενός ομοιόμορφου τρόπου εκπαίδευσης. Τα πορίσματα του διαγωνισμού του ΟΟΣΑ ουσιαστικά προσανατολίζουν την εκπαίδευση σε συγκεκριμένους στόχους που υπηρετούν τις τωρινές ανάγκες του πολιτικού και οικονομικού συστήματος: δεξιότητες αντί γνώση, κατάρτιση αντί εκπαίδευση.

Τα θεωρητικά κείμενα είναι σημαντικά, όταν γίνεται προσπάθεια αναζήτησης της αλήθειας. Στην περίπτωση της Κύπρου η σημασία τους είναι περιορισμένη, γιατί μεγαλύτερη σημασία στο μυαλό των φορέων της εξουσίας έχει ο διαγωνισμός PISA του ΟΟΣΑ και το φινλανδικό μοντέλο. Ή διαφορετικά αδυνατούν να επεξεργαστούν ένα «δικό τους δρόμο» και επιλέγουν τον εύκολο δρόμο της αντιγραφής. Τώρα, πόσο ειδικός πρέπει να είσαι για να αντιγράψεις κάτι, είναι και αυτό ένα θέμα προς συζήτηση.

Στα σχολεία πάντως οι μαθητές, όταν αντιγράφουν, τιμωρούνται!!!

Ο PISA ή συντήρηση και πρόοδος και ο μίτος της Αριάδνης

2009-04-17T20:15:00.005+03:00

Η μεταρρύθμιση προχωρεί ομαλά. Ούτε ένας τραυματίας ούτε ένας νεκρός. Ευτυχώς τώρα τις γιορτές όλοι σιώπησαν. Οι «αντιμαχόμενες δυνάμεις» κηρυξαν «πασχαλινή εκεχειρία».
Η μεταρρύθμιση και ο εκσυγχρονισμός προχωρούν. Όλοι είναι υπέρ της μεταρρύθμισης. Η «εθνική ενότητα» είναι γεγονός. Εντάξει, υπάρχει και η «καλή» και η «κακή» μεταρρύθμιση.
Η «καλή» μεταρρύθμιση είναι αυτή της κυβέρνησης. Και επειδή η κυβέρνηση είναι ΑΚΕΛ και το ΑΚΕΛ είναι αριστερό κόμμα και το αριστερό κόμμα ταυτίζεται με την πρόοδο , γι αυτό και η μεταρρύθμιση ταυτίζεται με την πρόοδο.
Η «κακή» μεταρρύθμιση είναι νεφελώδης. Δεν αυτοπροσδιορίζεται, όπως του ΑΚΕΛ. Είναι ετεροπροσδιορισμένη. Δηλαδή αποκτά ταυτότητα σε αντίθεση με τον άλλο. Δηλαδή όποιος δε συμφωνεί με την προοδευτική μεταρρύθμιση του ΑΚΕΛ κατ΄ ανάγκη είναι αντίδραση και συντήρηση.
Σχηματικά η σύγκρουση της συντήρησης και της προόδου είναι η εξής:
ΠΡΟΕΔΡΟΣ=ΑΚΕΛ=ΠΡΟΟΔΟΣ
ΔΙΑΦΩΝΟΥΝΤΕΣ=ΜΗ ΑΚΕΛ= ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ
Απέναντι στη λογική του άσπρου – μαύρου, δηλαδή του εκφασισμού της κοινωνίας που επιχειρείται από τους φορείς της εξουσίας για να περιχαρακώσουν «τα αμνοερίφια», ο πολίτης ευτυχώς δικαιούται ακόμα να σκέφτεται.
Μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα; Αν και αυτή η διαδικασία είναι επώδυνη, αφού καταπιάνεται με το αυτονόητο, αξίζει να επιχειρηθεί ως διαδικασία προάσπισης της ανθρώπινης λογικής.

Με ανακοίνωσή του λοιπόν ο Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού στις 10/2/2009 «αναφέρεται στις απογοητευτικές επιδόσεις των μαθητών μας σε πρόσφατες έρευνες σε μαθήματα όπως τα Μαθηματικά, τις Φυσικές Επιστήμες και τη γλώσσα». Και στη συνέχεια τονίζει ο κ. Υπουργός:
«Με όλα αυτά ως δεδομένα, είμαι βέβαιος ότι εκφράζω την επιθυμία όλων των
πολιτών όταν δηλώνω: «Αυτή η αρνητική κατάσταση πρέπει να αλλάξει χωρίς
χρονοτριβή». Και μπορούμε να την αλλάξουμε. Αυτό το στόχο έρχεται να υπηρετήσει η μεταρρύθμιση των Αναλυτικών Προγραμμάτων από το νηπιαγωγείο μέχρι και το λύκειο που ξεκινήσαμε, με στόχο τον εκσυγχρονισμό και την αναβάθμιση του περιεχομένου της εκπαίδευσης».
Ο Υπουργός αναφέρεται στο διαγωνισμό του οργανισμού PISA του ΟΟΣΑ, όπου πρώτοι κατετάγησαν στα μαθηματικά οι Φινλανδοί μαθητές. Και από εδώ προέκυψε και το νέο σύνθημα «να γίνει η Κύπρος η Φινλανδία της Νότιας Ευρώπης»!!! Το θέμα σηκώνει πολλή συζήτηση, αλλά δεν είναι αυτός ο στόχος.
Αν διαβάσεις τώρα το το προεκλογικό κυβερνητικό πρόγραμμα της Νεας Δημοκρατίας στην Ελλάδα επικαλείται και αυτή το διαγωνισμό PISA για να δικαιολογήσει το μεταρρυθμιστικό της εγχείρημα. Μόνο που η Νέα Δημοκρατία είναι συντηρητική , δεν ταυτίζεται με το ΑΚΕΛ που είναι προοδευτικό.
Το σχήμα τώρα μεταβάλλεται ως εξής:
PISA=ΑΚΕΛ=ΠΡΟΟΔΟΣ
PISA=ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ=ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ
Δηλαδή στη μια περίπτωση η επίκληση του διαγωνισμού PISA ταυτίζεται με την πρόοδο και στην άλλη με τη συντήρηση, ανάλογα ποιος το προβάλλει!!!
Τελικά ο Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού όταν επικαλείται το διαγωνισμό PISA για να δικαιολογήσει το μεταρρυθμιστικό του εγχείρημα είναι προοδευτικός ή συντηρητικός;
Κάθε βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη.

Για την αυτονομία των σχολείων ή "όλοι μαζί κινούμε συρφετός γυρεύοντας ομοιοκαταληξία"

2009-04-15T15:58:00.004+03:00

Το σύνθημα της εποχής μας είναι η αυτονομία. Αυτή η συνθηματολογία εισήχθηκε και στην εκπαίδευση με την προβολή της θέσης «ενίσχυση της αυτονομίας των σχολείων». Όλοι λοιπόν την έχουν οικειοποιηθεί και ευλογούν την αυτονομία των σχολείων ως την επιλογή που θα συμβάλει στις προκλήσεις της εποχής μας, όπως «ο εκσυγχρονισμός», «η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας», «η ευρωπαϊκή διάσταση της εκπαίδευσης».
Η κυρίαρχη λογική λοιπόν έχει αφομοιωθεί:
Τι χρειάζεται η εκπαίδευση σήμερα;
Απάντηση: «Εκσυγχρονισμό».
Πώς θα επιτευχθεί ο εκσυγχρονσιμός;
Απάντηση: «Μεταρρύθμιση».
Τι περιέχει η μεταρρύθμιση;
Απάντηση: «Και ενίσχυση της αυτονομίας των σχολείων».
Αυτή είναι η κυρίαρχη λογική όλων των κομμάτων, αυτή προβάλλεται από τα ΜΜΕ και αυτή παπαγαλίζουν οι διάφοροι νεροκουβαλητές «ιδεών». Αυτή η κυρίαρχη λογική φυσικά είναι μια κενολογία, όπως όλες συνήθως οι διακηρύξεις των φορέων της εξουσίας.
Αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό, όταν την κυρίαρχη λογική προσπαθήσουμε να τη διευκρινίσουμε:
Ποιο είναι το σύγχρονο στο οποίο καλείται να προσαρμοστεί το σχολείο;
Μεταρρύθμιση για ποιον άνθρωπο και σε ποια κοινωνία;
Ποιου η αυτονομία θα ενισχυθεί στα πλαίσια της σχολικής μονάδας;

Οι λέξεις λοιπόν έγιναν του συρμού. Όλοι τις διατυμπανίζουν και όλοι τις διακινούν. Αν θέλεις να είσαι μέσα στα πράγματα, κάθε τρεις προτάσεις που λες, οι λέξεις «εκσυγχρονισμός,μεταρρύθμιση, αυτονομία» πρέπει να επαναλαμβάνονται έξι φορές. Και «όλοι μαζί κινούμε συρφετός γυρεύοντας ομοικαταληξία». Κενολογούμε και νιώθουμε ωραία. Είναι η μόδα. Το τραγικό είναι πως ο κάθε νεροκουβαλητής προσδιορίζει τη γενικόλογη αναφορά κατά το δοκούν ή διαφορετικά από τον άλλο.
Έτσι όλοι συμφωνούν στη γενική διακήρυξη, αλλά διαφωνούν στο αποδιδόμενο περιεχόμενο της λέξης.
Ποιος θα κερδίσει στο τέλος;
Των πιο πολλών θα τους μείνει ο κόπος των διακηρύξεων. Γιατί το περιεχόμενο των λέξεων θα το καθορίσει αυτός που έχει τη δύναμη να ορίζει τις λέξεις. Και τη δύναμη την έχει ο κάτοχος της εξουσίας. Επομένως ο πολίτης που δε θέλει να είναι φερέφωνο, στοιχειώδης λογική επιβάλλει να ζητά από το φορέα της εξουσίας να ορίζει προκαταβολικά το περιεχόμενο των λέξεων, πριν εκφράσει την υποστήριξή του. Γιατί ο κάτοχος της εξουσίας εκτός από διακηρύξεις, έχει και πραγματικές ανάγκες, που δεν είναι σίγουρο ότι συμβαδίζουν με τις ανάγκες του πολίτη.
Κοντολογής δε συμφωνώ με καμία μεταρρύθμιση και κανένα εκσυγχρονισμό αν δε γνωρίζω και το «τι» και το «πώς» αλλά και τα από-, δια-,για ποιον.
Τι σημαίνει λοιπόν ενίσχυση της αυτονομίας των σχολείων;
Ο όρος αυτονομία είναι αντίθετος με την ετερο-νομία. Είνα η δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού, ο ίδιος αποφασίζεις για τον εαυτό σου και όχι κάποιος άλλος. Ταυτίζεται δε η αυτονομία με την έννοια της ελευθερίας.
Τι σημαίνει λοιπόν ενίσχυση της αυτονομίας των σχολείων; Τίποτε. Γιατί;
Ποιου η αυτονομία θα ενισχυθεί; Του διευθυντή, της διευθυντικής ομάδας, του καθηγητικού συλλόγου, όλων των μελών της σχολικής κοινότητας ( εκπαιδευτικών-μαθητών-γονιών-τοπικών φορέων) ;
Ποιες αρμοδιότητες θα δοθούν από την κεντρική εξουσία στις σχολικές μονάδες; Ποια θα είναι η σχέση της κεντρικής εξουσίας με την άσκηση πολιτικής από το σχολείο; Δηλαδή ποιος θα ελέγχει; Η κοινωνία ή το κράτος ή τοπικοί φορείς εξουσίας;
Στα πλαίσια της ενίσχυσης της αυτονομίας του όποιου, ποιος θα χρηματοδοτεί τις πρωτοβουλίες στα πλαίσια της αυτονομίας των σχολείων; Ποια σχέση σχολείου και οικονομίας θα διαμορφωθεί;
Εγώ είμαι ένας εκπαιδευτικός. Σε τι θα είμαι πιο ελεύθερος; Ή υπάρχει και περίπτωση στα πλαίσια της αυτονομίας των σχολείων να γίνω και περισσότερο σκλάβος; Ή σε τι θα είναι πιο ελεύθερος ο μαθητής σε σχέση με την τωρινή υπαρκτή πραγματικότητα; Σε τι τελικά συνίσταται η αυτονομία του κάθε μέλους της σχολικής κοινότητας , σε ποιο επίπεδο (ατομικό-κοινωνικό- πολιτικό ) και πως συντίθεται η αυτονομία του καθενός στα πλαίσια του όλου; Δηλαδή τι τελικά αλλάζει;
Τα ερωτήματα παραμένουν αδιευκρίνιστα: τι είναι η αυτονομία των σχολείων, πώς θα προωθηθεί ή ποια η διαδικασία προώθησης, από ποιον προέρχεται η διακήρυξη ή ποιος έχει συμφέρον να διακηρύττει, διά ποιου αποφασίζεται, προωθείται και υλοποιείται , για ποιον ή ποιος θα ωφεληθεί;

Χωρίς τη διευκρίνιση του στόχου «ενίσχυση της αυτονομίας των σχολείων» ή αν η εξουσία διακηρύττει ενώ γνωρίζει, ενώ ο πολίτης συμφωνεί χωρίς να γνωρίζει, τότε μια επιλογή του απομένει, να συμφωνεί προκαταβολικά με την όποια τελική επιλογή των φορέων της εξουσίας. Δηλαδή να είναι ένας απλός χειροκροτητής , όχι όμως και πολίτης. Δυστυχώς οι φορείς της κρατικής εξουσίας γνωρίζουν ότι οι από κάτω έχουν εθιστεί στο ρόλο του χειροκροτητή και πράττουν αναλόγως.

Ο "προοδευτικός" χαφιεδισμός της "προοδευτικής" εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης ή αναζητούνται επειγόντως εξιλαστήρια θύματα

2009-04-12T21:07:00.003+03:00

Δημοσίευτηκε στον ΠΟΛΙΤΗ (12/4/2009) ένα κείμενο της Μιράντας Λυσάνδρου με τίτλο «Ο στόχος υλοποιείται με δυσκολίες». Αναφέρεται το κείμενο στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και την πρόωθηση του στόχου της χρονιάς για την ειρηνική συνύπαρξη. Η συγγραφέας κατονομάζει ως πηγές πληροφόρησής της την κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ.
Είναι πραγματικά ένα εκπληκτικό κείμενο. Όταν το διάβαζα, νόμιζα ότι τον τελευταίο χρόνο βρισκόμουν σε άλλο πλανήτη. Αφού λοιπόν για ένα χρόνο η κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ λογομαχούσαν με τα άλλα κόμματα, τον Αρχιεπίσκοπο και με κάμποσους άλλους για την κουλτούρα της ειρηνικής συνύπαρξης, για την ιστορία, για τον εθνικισμό και άλλα πολλά, η εν λόγω συγγραφέας ανακάλυψε τώρα - έτσι πρέπει λογικά να της είπαν οι πηγές της – ότι για τη μη προώθηση του στόχου και τις δυσκολίες που υπάρχουν φταίνε οι εκπαιδευτικές οργανώσεις, οι διευθυντές, οι εκπαιδευτικοί, οι επιθεωρητές. Άρχισαν πάλι το γνωστό ατιδραστικό παίγνιδι του κάθε εξουσιαστή. Δηλαδή την ακλόνητη πίστη πως ότι κάνει και ότι πει η εξουσία είναι σωστό, επομένως, αν κάτι δεν πάει καλά, φταίνε τα εκτελεστικά όργανα. Αφού λοιπόν η κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ για ένα απλό θέμα τα έκαναν μαντάρα –σκόπιμα ή όχι δεν ξέρω – έρχονται τώρα να βρουν ως εξιλαστήρια θύματα τους «κακούς» εκπαιδευτικούς!!!

Έχει ενδιαφέρον πώς τούτοι οι άνθρωποι που αυτο-αναγορεύονται σε προοδευτικούς αντιλαμβάνονται την προοδευτικότητά τους. Λοιπόν για την τεκμηρίωση της ενοχοποίησης των εκπαιδευτικών παρατίθενται αδιάψευστα στατιστικά στοιχεία από τη συγγραφέα, την κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ. Γιατί λέει έχει πρόβλημα η προώθηση του στόχου;
1.Από τους 122 διευθυντές μέσης εκπαίδευσης μόνο 10 ανήκουν στην «Προοδευτική»!!!
2. Από τους 23 επιθεωρητές δημοτικής εκπαίδευσης μόνο 2-3 ανήκουν στην «Προοδευτική» και από τους 34 επιθεωρητές μέσης εκπαίδευσης μόνο 5 πρόσκεινται στην «Προοδευτική»!!!

Αυτός είναι ο προοδευτικός χαφιεδισμός της ειρηνικής συνύπαρξης και του δημοκρατικού και ανθρώπινου σχολείου. Κάθονται και φακελώνουν οι χαφιεδολάγνοι τους διευθυντές, τους επιθεωρητές και πιθανόν και τους εκπαιδευτικούς. Αυτοί οι άνθρωποι που , όπως λένε , υπέφεραν από το χαφιεδισμό και το φακέλωμα, τώρα πράττουν τα ίδια όπως ακριβώς και οι θύτες τους!!!

Αυτοί οι άνθρωποι επαγγέλλονται από το πρωί ως το βράδυ το δημοκρατικό και ανθρώπινο σχολείο για να εξαπατούν τους πολίτες. Το όνειρό τους όμως είναι ένα ολοκληρωτικό σχολείο, όπου ο κάθε άνθρωπος θα στιγματίζεται και θα φακελώνεται και θα ακολουθείται το δόγμα του Ρέηγκαν «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας». Αυτό αποδεικνύουν οι πράξεις τους.
Φυσικά όλα αυτά τα εφευρήματα δεν έχουν σχέση με μια λογική προσέγγιση της εκπαιδευτικής πραγματικότητας. Για να ανακαλύψουν οι «έξυπνοι» της «Προοδευτικής» γιατί δεν έχει προωθηθεί η υλοποίηση του στόχου της χρονιάς – προσωπικά δεν έχω αντικειμενική εικόνα -, υπάρχουν πιο ορθολογιστικοί τρόποι να διερευνηθεί το θέμα. Και όχι να κάθονται να χαφιεδίζουν και να φακελώνουν για να εξυπηρετήσουν τις κομματικές σκοπιμότητες. Αλλά τούτο ξέρουν, τούτο κάμνουν.

"Η αστυνομία δέρνει τους νέους και το φοιτητικό κίνημα κοιμάται" ή υπάρχει ένα πρόβλημα με το μέλλον αυτού του τόπου

2009-04-10T19:52:00.004+03:00

Τα γεγονότα του τελευταίου μήνα σε σχέση με την αθωωτική απόφαση του Κακουργιοδικείου για τους αστυνομικούς που κακοποίησαν δυο νέους, ανέδειξε και ένα άλλο πρόβλημα, τη στάση του φοιτητικού κινήματος στην Κύπρο.
Κυρίως το πρόβλημα εντοπίζεται στο γεγονός ότι σε άλλες χώρες ή και για τις προηγούμενες γενιές οι φοιτητές ταυτίζονται με τις αγωνιστικές διεκδικήσεις και την πρωτοπορία των κοινωνικών διεκδικήσεων.
Στην Κύπρο λοιπόν το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα σιώπησε.Πέρα από κάποιες σπασμωδικές αντιδράσεις, η παρουσία του ήταν περισσότερο από απαρατήρητη. Γιατί;
Οι λόγοι είναι πολλοί.
Πρώτα απ΄ όλα καλλιεργείται για χρόνια τώρα μια απαξίωση των κινητοποιήσεων των νέων με αναφορά την Ελλάδα. Το ντόπιο κατεστημένο – ΜΜΕ, κόμματα, κυβερνήσεις, πανεπιστημιακοί – εντέχνως πέρασαν το μήνυμα στην κοινωνία ότι φοιτητής σημαίνει παρακολούθηση μαθημάτων και μη απώλεια διδακτικών εξαμήνων εξαιτίας κινητοποιήσεων των φοιτητών. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα οι φοιτητές αντιδρούν, θεωρήθηκε περίπου σκάνδαλο για την κυπριακή κοινωνία γιατί διαταράσσεται η ομαλή φοίτηση. Και ουσιαστικά σήμερα πολλοί γονείς και νέοι απορρίπτουν την επιλογή του ελληνικού πανεπιστημίου στη βάση του κατασκευασμένου φόβου για επιμήκυνση της φοίτησης στο πανεπιστήμιο.
Ο πιο ουσιαστικός λόγος όμως έχει σχέση με το πανεπιστήμιο Κύπρου και το πλαίσιο λειτουργίας του. Δηλαδή στο συγκεκριμένο χώρο έχει γίνει κατορθωτό να αναπαράγεται αυτό που συμβαίνει και στο κράτος. Δυο είναι οι λέξεις κλειδιά: ιδιοποίηση και ανομία.
Το σύστημα στο πανεπιστήμιο είναι πλήρως συναρτημένο από τα κόμματα και τη συναλλαγή. Καθοριστικός είναι ο ρόλος των φοιτητικών παρατάξεων στην κομματική εξάρτηση και συναλλαγή. Λειτουργούν ως κομματικά φερέφωνα με στόχο τη χειραγώγηση των φοιτητών. Παράλληλα οι φοιτητές θεωρούνται απλώς ως μια δεξαμενή για άντληση ψήφων και προαγωγή ιδιοτελών επιδιώξεων των φοιτητοπατέρων, που επιδιώκουν την εξαργύρωσή «της προσφοράς τους» με θέσεις και αξιώματα ή τη σίτισή τους από το κράτος, δηλαδή από το κοινωνικό σύνολο.
Οι πανεπιστημιακοί δημιουργούν πάλι διάφορες ομάδες για να προωθήσουν κομματικές στοχεύσεις ή να αποτρέψουν επιδιώξεις «του εχθρού».
Τα κόμματα εμπλέκονται στη λειτουργία του πανεπιστημίου για να ελέγξουν την κίνηση των ιδεών, την έρευνα και προς άγρα ψήφων.
Το πανεπιστήμιο λοιπόν είναι αυτό ακριβώς που θέλουν οι αφέντες του, δηλαδή τα κόμματα. Και τα κόμματα δεν το θέλουν να έιναι χώρος ζύμωσης με τη γνώση.Δε θέλουν να δημιουργεί αμφισβήτηση.
Αντίθετα, εισάγονται κομματικές πρακτικές: ανομία, συναλλαγή, διαφθορά, εξαγορά συνειδήσεων, ιδιοποίηση, υποταγή. Σε αυτά τα πλαίσια το πανεπιστήμιο από δημόσιος χώρος μεταβάλλεται σε εκτροφείο ολιγαρχικών νοοτροπιών με ένα και μόνο στόχο, τον έλεγχο της γνώσης, την υποταγή του πολίτη.
Με βάση αυτά τα δεδομένα ουσιαστικά στο χώρο του πανεπιστημίου παρατηρήθηκε ότι και στην κομματική ζωή: λεκτικές ακροβασίες και μηδενική δράση. Χέρι – χέρι κράτος , κόμματα και πανεπιστήμιο προχωρούν στη χειραγώγηση της κοινωνίας. Οι ειδικοί στη γνώση και οι ειδικοί στην πολιτική ενώνουν τις δυνάμεις τους εναντίον της κοινωνίας. Γιατί αυτός είναι ο αντίπαλος τους.
Επομένως η σιωπή του οργανωμένου φοιτητικού κινήματος στο γεγονός της αθώωσης των αστυνομικών-βασανιστών ήταν αναμενόμενη. Προετοιμάστηκε εδώ και χρόνια από τα κόμματα και τους πανεπιστημιακούς ο έλεγχος και η υποταγή των φοιτητών και της κοινωνίας.
Απέναντι λοιπόν στην κρατική/κομματική/πανεπιστημιακή λογική της υποταγής η κοινωνία έχει να διδάξει στο φοιτητικό κίνημα και τη λογική της αντίστασης και του κοινωνικού συμφέροντος, τον αγώνα για ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη.
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ
ΣΑΒΒΑΤΟ, 11 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, ΩΡΑ 4.00 μ.μ.
Ανατολικό άκρο του μώλου της Λεμεσού
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΙΜΗ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΑΡΧΗ, ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗ

ΜΜΕ και πολιτική ή περί της βίας στα σχολεία

2009-04-07T18:20:00.004+03:00

Τον τελευταίο μήνα τα ΜΜΕ προβάλλουν συστηματικά φαινόμενα σχολικής βίας. Μικρά ή μεγάλα περιστατικά γίνονται είδηση για τη δήθεν ενημέρωση των πολιτών. Έτσι δημιουργείται μια ψευδής εικόνα ότι στα σχολεία το πρώτιστο πρόβλημα είναι η βία των μαθητών. Συνεπακόλουθα ασκείται πίεση στους φορείς της κρατικής εξουσίας για λήψη μέτρων. «Το πρόβλημα είναι υπαρκτό, έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις και η κρατική εξουσία δεν μπορεί να ολιγωρεί». Το λένε τα ΜΜΕ.
Απαιτείται πρωταρχικά να διερευνήσουμε κάποια άλλα ερωτήματα.
Ποιος ο ρόλος των ΜΜΕ; Στο όνομα της ενημέρωσης και του ελέγχου της κρατικής εξουσίας αυτο-αναγορεύθηκαν σε τέταρτη εξουσία. Ουσιαστικά οικειοποιήθηκαν αθέσμιτα μέρος της πολιτικής από το κράτος. Και απέκτησαν πολιτική δύναμη σε βάρος της κοινωνίας με την έννοια ότι σε μεγάλο βαθμό καθορίζουν τα ίδια τη θεματολογία της πολιτικής αλλά και τα πρόσωπα-πολιτικούς που θα διαχειριστούν τα θέματα. Διαφορετικά, τα πολιτικά πρόσωπα έγιναν πελάτες των ΜΜΕ.
Τα ΜΜΕ όμως δεν είναι κάτι γενικό και αόριστο.Τα ΜΜΕ έχουν ιδιοκτήτες και σε αυτής ανήκει η πολιτική δύναμη. Με αυτούς διαπλέκονται τα κόμματα και οι πολιτικοί και καθορίζουν τις πολιτικές εξελίξεις όχι με βάση το συμφέρον της κοινωνίας αλλά το ίδιον συμφέρον.
Και ουσιαστικά, όντας ιδιωτικοί φορείς, δεν ασκείται κανένας έλεγχος από την κοινωνία. Έτσι έχουν τη δυνατότητα να αυθαιρετούν σε βάρος της σε μεγαλύτερο βαθμό απ΄ ότι οι πολιτικοί. Διαφορετικά μπορούμε να πούμε ότι η κοινωνία σήμερα κατέχεται από τα κόμματα, τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και τους ιδιοκτήτες του ιδιωτικού κεφαλαίου.
Όταν λοιπόν οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ προβάλλουν μονοσήμαντα τα φαινόμενα σχολικής βίας σημαίνει ότι ευνοούν την ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών μέσα στα σχολεία. Και η δημοσιοποίηση περιστατικών βίας απλώς είναι ένας μηχανισμός άσκησης πίεσης επί των φορέων της εξουσίας για να κινηθούν προς την κατεύθυνση που επιθυμούν οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ.
Φυσικά η στάση των ιδιοκτητών των ΜΜΕ είναι υποκριτική. Γιατί ουδόλως τους απασχολεί αν τα προγράμματά τους καλλιεργούν τη βία. Και ουδόλως διανοούνται να υποβάλουν εισηγήσεις εναντίον τους.
Και φυσικά ουδόλως τους απασχολεί το γενικότερο φαινόμενο της δικής του ανομίας και βίας με την έννοια ότι δεν ασκείται επί των ιδίων κανένας κοινωνικός έλεγχος και πράττουν κατά το δοκούν στο όνομα της δήθεν ελευθερίας του τύπου. Ή διαφορετικά η βία των ΜΜΕ είναι «ελευθερία» και η βία των μαθητών είναι παράπτωμα και πρέπει να κατασταλεί!!!
Σε αυτά τα πλαίσια το Υπουργείο Παιδείας -δέκτης της πίεσης των ιδιοκτητών των ΜΜΕ- δεν προλαβαίνει να εξαγγέλλει μέτρα αντιμετώπισης και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συγκάλεσε εκτάκτως σύσκεψη όλων των εμπλεκόμενων φορέων του κράτους για συζήτηση του θέματος.
Έτσι διαμορφώνεται ένα κλίμα ενίσχυσης της καταστολής για ένα πρόβλημα το οποίο δεν έτυχε καμίας ερευνητικής προσέγγισης. Το Υπουργείο δε διερευνά ούτε και έχει χαράξει κάποια στρατηγική, η κοινωνία μένει με την εντύπωση που καλλιεργούν τα ΜΜΕ, ότι δηλαδή «χανόμαστε».
Στα σχολεία λοιπόν σήμερα δεν υπάρχει πρόβλημα βίας ειδικά. Υπάρχει πρόβλημα ανομίας. Ένα πρόβλημα που χαρακτηρίζει ολόκληρη την κοινωνία και για το οποίο δεν έχουν δοθεί πολιτικές απαντήσεις. Η ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών απλώς υποδηλώνει αδυναμία αναζήτησης των αιτίων του προβλήματος και χάραξης πολιτικής. Ή διαφορετικά ευνοεί τη συντήρηση της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων προς όφελος της πολιτικής – οικονομικής – επικοινωνιακής ολιγαρχία των ΜΜΕ και σε βάρος των πολιτών.
Η απάντηση λοιπόν στα προβλήματα της νεανικής παραβατικότητας είναι η ενίσχυση του παιδαγωγικού ρόλου του σχολείου –σε ατομικό,κοινωνικό,πολιτικό επίπεδο – και όχι η ενίσχυση της καταστολής που επιθυμούν οι εξουσιολάγνοι. Γιατί η ενίσχυση της καταστολής σε βάρος των κυριαρχούμενων έχει ένα και μόνο στόχο, τη διαφύλαξη των προνομίων των κυρίαρχων σε βάροςτων κυριαρχούμενων στην παρούσα συγκυρία.

Νεανική παραβατικότητα και εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ή από το 2009 στο 2000!!!

2009-04-03T18:52:00.004+03:00

Σύμφωνα με την είδηση που δημοσιεύτηκε στον τύπο στις 25/3/2009 το Υπουργείο Παιδείας απέστειλε εγκύκλιο στα σχολεία για σύσταση «Επιτροπής Πρόληψης και Αντιμετώπισης της Παραβατικής Συμπεριφοράς».
Η εγκύκλιος είναι λογική από παιδαγωγική άποψη. Δηλαδή είναι αυτονόητο ότι το σχολείο δεν μπορεί να επιλύσει το πρόβλημα της νεανικής παραβατικότητας, αλλά έχει υποχρέωση να κάνει ότι είναι δυνατό από παιδαγωγικής πλευράς, ώστε να απαβλυνθούν τέτοια φαινόμενα και να υποβοηθηθούν οι μαθητές να ξεπεράσουν τυχόν συμπεριφορές που δε συνάδουν με την ανθρώπινη ιδιότητα. Αναφέρομαι κυρίως σε φαινόμενα βίας, που είναι τα πιο σημαντικά.

Το Υπουργείο λοιπόν εδώ και ένα χρόνο ουσιαστικά κινείται σε ένα φανταστικό κόσμο και το μόνο που κάνει είναι να συνθηματολογεί. Αρχικά διόρισαν μια επιτροπή ειδικών. Μετά δήλωνε ο Υπουργός ότι το πρόβλημα είναι κοινωνικό και το σχολείο δεν μπορεί να παρέμβει. Μετά έλεγε ότι το πρόβλημα θα επιλυθεί στα πλαίσια της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Μετά μας είπε ότι σε σχολεία «υψηλού κινδύνου» θα διοριστούν κοινωνικοί λειτουργοί. Μετά από πιεση των εκπαιδευτικών οργανώσεων αποφάσισε να συστήσει ομάδα άμεσης δράσης κατά το πρότυπο της αστυνομικής άμεσης δράσης!!! Τέτοιες αναφορές φανερώνουν ότι οι κομισάριοι στοΥπουργείο έχουν πάρει προ πολλού διαζύγιο από την παιδαγωγική.

Επιτέλους το Υπουργείο εδεήθηκε τώρα να υιοθετήσει το αυτονόητο, ότι η κάθε σχολική μονάδα οφείλει να αναλάβει δράση για την παιδαγωγική αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων. Γιατί η νεανική παραβατικότητα σε κάθε σχολείο δεν είναι η ίδια, γιατί και η σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού είναι διαφορετική. Και στο επίπεδο της σχολικής μονάδας υπάρχει η απαιτούμενη γνώση ή πρέπει να υπάρχει για την άσκηση μιας προληπτικής πολιτικής τόσο γενικά όσο και κατά περίπτωση. Όλα αυτά δεν είναι σοφίες, είναι η απλή λογική.

Θα γίνει κάτι τώρα; Κανένας δε γνωρίζει. Γιατί το Υπουργείο Παιδείας διακατέχεται από μια μικροπολιτική προσέγγιση της πραγματικότητας. Δηλαδή η βασική λογική που επικρατεί είναι : επειδή εξασκείται πίεση για ένα θέμα , εξαγγέλλω μέτρα για να απορροφήσω την πίεση και να μην αναλάβω το πολιτικό κόστος. Σκέφτονται δηλαδή περιπτωσιακά και περιστασιακά στη βάση σκοπιμοτήτων.
Θα γίνει κάτι τώρα; Αμφιβάλλω. Γιατί και το 2000 το Υπουργείο Παιδείας είχε αποστείλει ανάλογη εγκύκλιο. Γιατί από τότε διαφαινόταν η ανάγκη για υιοθέτηση μιας άλλης λογικής στη λειτουργία της σχολικής μονάδας.
Ποια ήταν η τύχη εκείνης της εγκυκλίου; Πετάχθηκε στον κάλαθο των αχρήστων!!! Την ευθύνη για την αχρήστευση της εγκυκλίου το 2000 κατά πρώτο λόγο το Υπουργείο Παιδείας (Υπουργός και Διευθυντής Μέσης Εκπαίδευσης). Κατά δεύτερο λόγο η συγκυβέρνηση του Τάσσου Παπαδοπούλου που δαιμονοποίησε οτιδήποτε προερχόταν από την κυβέρνηση Κληρίδη. Εφόσον ήταν απόφαση της δεξιάς , αυτονόητα ήταν και μια συντηρητική απόφαση!!! Και κατά τρίτο λόγο οι διευθύνσεις των σχολείων που εκμεταλλευόμενες τις κομματικές αντιπαλότητες άρπαξαν την ευκαιρία για να μην κάνουν τίποτε απολύτως.
Από άποψη εκπαιδευτικής πολιτικής είναι φανερό ότι επαναφέρεται το δόγμα: ο μόνος τρόπος για να πάμε μπροστά είναι να πάμε πίσω!!! Από την άλλη η αναπαλαίωση της εκπαιδευτικής πολιτικής φανερώνει ότι πήγαν εννέα ολόκληρα χρόνια χαμένα προς τέρψη της κομματικής ασχετοσύνης!!! Επιπλέον επιβεβαιώνεται πανηγυρικά ότι και η εκπαίδευση χρησιμοποιείται από τα κόμματα ανάλογα με τις κομματικές στοχεύσει και όχι το συμφέρον του μαθητή και της κοινωνίας.
Η κυβέρνηση του ΑΚΕΛ λοιπόν επαναφέρει το 2009 την επάρατη απόφαση της κυβέρνησης του ΔΗΣΥ του 2000 για σύσταση επιτροπών δράσης στα σχολεία για τη λεγόμενη νεανική παραβατικότητα. Το θετικό είναι πως εκφράζεται έτσι η κομματική συναίνεση ανάμεσα στη λεγόμενη «συντήρηση» και τη λεγόμενη «πρόοδο». Μόνο που από την άποψη της ιστορίας της εκπαίδευσης η απόφαση του 2000 του ΔΗΣΥ ήταν αντιδραστική και οπισθοδρομική για το ΑΚΕΛ, ενώ η ίδια απόφαση του 2009 του ΑΚΕΛ είναι ταυτόσημη με την πρόοδο!!! Η ιστορία της εκπαίδευσης θα καταγράψει ευτυχώς και τις δυο εκδοχές. Ή απλώς η βλακεία των πάνω θα ανακυκλώνεται και από τους κάτω στα πλαίσια της πολλαπλής πρόσβασης στις πηγές της κρατικής εξουσίας!!!

1η Απριλίου 1955: Κοινωνία και "εξουσία" ή μια άλλη ανάγνωση του ιστορικού γίγνεσθαι

2009-03-31T22:50:00.003+03:00

Εισαγωγή
Οι εορτασμοί επετείων πιο πολύ θα έπρεπε να λειτουργούν ως παράγοντες μνήμης και αυτογνωσίας. Πιστεύω πως η απόδοση τιμής στους αγώνες των λαών για ελευθερία και στους ήρωες που θυσίασαν ό,τι πιο πολύτιμο είχαν –τη ζωή τους –για την «κοινή ελευθερία» , δεν πρέπει να περιορίζεται σε τελετουργίες. Πιο πολύ ανάγκη υπάρχει να συλλάβουν οι κατοπινές γενιές το νόημα της θυσίας των ηρώων τότε, ώστε να λειτουργήσει η κριτική και η αυτοαξιολόγηση, συλλογική και ατομική. Σε αυτά τα πλαίσια γράφτηκε το παρόν κείμενο.
Είναι αδιαμφίσβητητο το γεγονός ότι η 1η του Απρίλη του 1955 αποτελεί μια καμπή στην ιστορική πορεία τούτου του τόπου. Προσεγγίζοντας το γεγονός από πολιτική άποψη είναι ανάγκη να επικεντρωθούμε στην κοινωνική πραγματικότητα της εποχής, την πολιτική δυναμική που αναπτύσσεται στο εσωτερικό και το διεθνές περιβάλλον που επιδρά στις εσωτερικές εξελίξεις.
Κοινωνία
Σε σχέση με την κοινωνική πραγματικότητα είναι γεγονός ότι η κυπριακή κοινωνία τη δεκαετία του 1950 ήταν διπλά διχοτομημένη. Μια εθνοτική διαίρεση – Έλληνες και Τούρκοι της Κύπρου – και μια διαίρεση των Ελλήνων της Κύπρου – δεξιοί και αριστεροί. Ουσιαστικά αυτή η τελευταία διαίρεση μετέφερε στο εσωτερικό της Κύπρου, σε κάποιο βαθμό, το διπολισμό από το διεθνές περιβάλλον. Παράλληλα όμως εξέφραζε και διαφορετικά συμφέροντα στο συγκεκριμένο χώρο.
Η αγροτική κοινωνία της Κύπρου – στα χωριά – αλλά και στα αστικά κέντρα ήταν κάθετα διαχωρισμένη με διαφορετικά σωματεία και οργανώσεις. Ο κάθετος διαχωρισμός στα χωριά δεν παρεμπόδιζε τη συνοχή των τοπικών κοινωνιών μέσα από συλλογικούς θεσμούς: εκκλησία, τοπικές αρχές, γενικές συνελεύσεις.
Παρόλο τον κάθετο διαχωρισμό κοινές ήταν οι στοχεύσεις των πολλών τοπικών κοινωνιών, που βρήκαν την έκφρασή τους μέσα από το αίτημα «αυτοδιάθεση – ένωση».
Αυτό το αίτημα των τοπικών κοινωνιών ανέλαβαν να προωθήσουν οι ηγεσίες της διαιρεμένης κοινωνίας: η εθναρχία και η ηγεσία του ΑΚΕΛ. Στο σημείο αυτό κάποιες παρατηρήσεις είναι αναγκαίες:
1.Οι ηγεσίες τότε δεν ήταν αυτόνομες έναντι της κοινωνίας. Το αντίθετο ήταν «θεράποντες» της βούλησης των τοπικών κοινωνιών. Γι αυτό και ο έντονος ανταγωνισμός τους ποιος θα αναλάβει περισσότερες πρωτοβουλίες για ικανοποίηση των προσδοκιών του λαού.
2. Η κοινή βούληση των τοπικών κοινωνιών , που εξασφάλιζε την ενότητά τους στη βάση κοινών προσδοκιών, δεν είχε την ανάλογη συνέχεια στο επίπεδο των ηγεσιών. Δηλαδή η εθναρχία και η ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν έγινε κατορθωτό να συνεννοηθούν και να δράσουν από κοινού με ευθύνη της εθναρχίας.
3.Την πρωτοβουλία των κινήσεων και την κύρια ευθύνη την είχε η εθναρχία λόγω της πίστης της ότι ήταν η νομιμοποιημένη ηγεσία όλων των υπόδουλων.
4.Η καθολικά νομιμοποιημένη ηγεσία της εθναρχίας δεν ελεγχόταν από κάποιους θεσμούς. Πιο πολύ η νομιμοποίηση των ενεργειών της βασιζόταν στην εμπιστοσύνη των υπόδουλων που θεωρούσαν την εθναρχία ως «θεραπαίνιδα» του κοινού συμφέροντος.

Από τη μια λοιπόν υπήρχαν ένας πλήθος κοινωνιών που συστεγάζονταν κάτω από μια πολιτική στόχευση: αυτοδιάθεση – ένωση. Από την άλλη υπάρχει διαίρεση και ανταγωνισμός σε επίπεδο ηγεσίας με ευθύνη της εθναρχίας. Ένας ανταγωνισμός που εκδηλώθηκε και πριν το 1955 στη διαδικασία διεθνοποίησης του κυπριακού. Μια διαδικασία που απέτυχε παταγωδώς με ευθύνη και της ηγεσίας του ΑΚΕΛ και της εθναρχίας. Από τη μια η αδυναμία συνεννόησης με τον Άγγλο κατακτητή και από την άλλη η αποτυχία της διεθνοποίησης ουσιαστικά σπρώχνει στη «δυναμική επιλογή» ως διέξοδο.
Ο αγώνας του 1955-59
Μελετώντας τον αγώνα του 1955-59 αναγκαστικά τον τοποθετείς στην τότε υπαρκτή πραγματικότητα: η κοινωνική βούληση και οι ενέργειες των ηγεσιών. Το δόγμα «λαός και ηγεσία» λειτουργεί μόνο στην περίπτωση που η ηγεσία «θεραπεύει» το λαό. Αν οι επιλογές της δεν υπηρετούν το λαό, τότε άλλο πράγμα η κοινωνία και άλλο η ηγεσία. Κάποιες λοιπόν επισημάνσεις είναι αναγκαίες:
1.Οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ εξέφραζαν την κοινωνική βούληση. Δηλαδή αφετηρία των πράξεων και των ενεργειών τους ήταν το κοινό συμφέρον που στη συγκεκριμένη περίπτωση έπαιρνε τη δυναμική μορφή της διεκδίκησης της «κοινής ελευθερίας», όπως γράφει ο ήρωας Στέλιος Μαυρομμάτης. Αυτοί που εντάχθησαν στην ΕΟΚΑ , που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν είχαν μόνο ένα σκοπό, την ικανοποίηση των προσδοκιών του λαού.
2.Η εθναρχία έχει την ευθύνη τόσο για την επιλογή της συγκεκριμένης μορφής αγώνα όσο και της οργάνωσής του. Η κύρια αντίφαση έγκειται στο γεγονός πως η εθναρχία από τη μια δεν αποδεχόταν τη συνεργασία με το ΑΚΕΛ στηριγμένη στην αντίληψη ότι ο εθνάρχης εκπροσωπεί όλο το λαό , και από την άλλη επέλεξε μια μορφή αγώνα από την οποία απέκλειε προκαταβολικά το ΑΚΕΛ. Δηλαδή έναντι του κοινού συμφέροντος επεκράτησε το ταξικό/ιδεολογικό συμφέρον. Γι αυτό και η επιλογή Γρίβα στην ηγεσία της ΕΟΚΑ και οι συνεπακόλουθες εμφύλιες διαμάχες, επιλογή πάλι του Γρίβα.
3.Η επιλογή της δυναμικής επίλυσης του προβλήματος, δηλαδή με τη χρήση βίας, ουσιαστικά περιθωριοποιούσε το ΑΚΕΛ από τις πολιτικές εξελίξεις και αναγορευόταν σε κυρίαρχο των πολιτικών εξελίξεων στο εσωτερικό ο εθνάρχης. Γι αυτό και η έντονη αντίδραση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ στις συγκεκριμένες επιλογές του εθνάρχη.
4.Παράλληλα με τη δυναμική επιλογή περιθωριοποιούνταν από τις πολιτικές εξελίξεις και οι τοπικές κοινωνίες. Η πρωτοβουλία πια των κινήσεων ανήκε αποκλειστικά στον εθνάρχη και στον ηγέτη της ΕΟΚΑ ( προσωποπαγής λήψη αποφάσεων ) και οι τοπικές κοινωνίες πια θα έπρεπε να στηρίξουν τον αγώνα χωρίς να ελέγχουν, όπως προηγομένως, τις πολιτικές διεκδικήσεις. Και επιπλέον να υποστούν τα αποτελέσματα της δυναμικής αντιπαράθεσης σε σχέση με τον καθημερινό τους βίο.
5.Περαιτέρω περιθωριοποίηση της κοινωνίας επέρχεται με την εξορία του εθνάρχη, οπόταν και οι πολιτικές εξελίξεις μεταφέρονται εκτός Κύπρου. Έτσι από τη μια παρατηρείται ο φαινόμενο οι τοπικές ελληνοκυπριακές κοινωνίες να έχουν την πίστη ότι αγωνίζονται και υποφέρουν για την αυτοδιάθεση – ένωση και την ίδια στιγμή, δεν έλεγχαν την πορεία των διεκδικήσεων τους, που είχαν μεταφερτεί στα χέρια του Μακαρίου εκτός Κύπρου και ερήμην του λαού.
6.Η περιθωριοποίηση του λαού, η απομόνωση του ΑΚΕΛ , η χρήση της βίας, η εξορία του Μακαρίου δημιουργούν τις προϋποθέσεις για επιβολή λύσεων σύμφωνα με τα συμφέροντα των δυτικών συμμάχων και στη βάση του διπολισμού και του ψυχρού πολέμου.
7.Οι Δυτικοί σύμμαχοι καθίσταται πια δυνατόν να ελέγξουν τις εξελίξεις σε επίπεδο εθναρχίας. Ο εξόριστος Μακάριος είναι πια αναγκασμένος να αποδεκτεί δεδομένα που και ο ίδιος συνέβαλε στη δημιουργία τους συνειδητά ή ασυνείδητα. Γιατί όταν επέλεγε τη συγκεκριμένη μορφή δυναμικού αγώνα πιο πολύ είχε ως αφετηρία όχι το κοινό συμφέρον αλλά τον ανταγωνισμό με το ΑΚΕΛ και την περιθωριοποίησή του. Και πραγματικά περιθωριοποίησε το ΑΚΕΛ, αλλά το κοινό συμφέρον δεν προωθήθηκε.
8.Η επιλογή της ανεξαρτησίας ερήμην του λαού, η αντίκρυση της επίλυσης του προβλήματος στα πλαίσια των δυτικών συμμάχων ήταν επιλογές του Μακαρίου αναπόφευκτες προηγουμένων επιλογών του. Έτσι αναδεικνύεται ή άλλη μεγάλη αντίφαση των επιλογών Μακαρίου: δυναμικός αγώνας του λαού εναντίον των Άγγλων αποικιοκρατών ( η πολιτική ως δύναμη για ανατροπή των συχετισμών δύναμης) και ταυτόχρονη εναπόθεση των ελπίδων για λύση στη βάση διαλόγου των μητέρων-πατρίδων με τους αποικιοκράτες ( η πολιτική ως σύνθεση των συμφερόντων με βάση τους υφιστάμενους συσχετισμούς δύναμης). Τελικά η λύση αντικατοπτρίζει τους συσχετισμούς δύναμης των εμπλεκόμενων δυνάμεων ανεξάρτητα από τον αγώνα του 1955-59.
9.Το 1959 οι Έλληνες της Κύπρου το μόνο που επιζητούσαν ήταν να επανέλθουν στον ειρηνικό τους βίο, να τερματιστούν τα πολλά βάσανα και ταλαιπωρίες ενός τετράχρονου αγώνα. Γι αυτό και ήταν εύκολη η επιβολή της όποιας λύσης.
Επίλογος
Την 1η του Απρίλη λοιπόν τιμούμε τον αγώνα όλων των Ελλήνων της Κύπρου ενάντια στον Άγγλο δυνάστη, τιμούμε τους αγωνιστές και τους ήρωες της ΕΟΚΑ γιατί εξέφραζαν τις προσδοκίες όλων των Ελλήνων της Κύπρου για αυτοδιάθεση-ένωση. Ταυτόχρονα όμως στεκόμαστε κριτικά στις επιλογές της εθναρχίας – κατ΄επέκταση και του Γρίβα - γιατί με τα λάθη ή τις παραλείψεις της ενέχει την αποκλειτική ευθύνη γιατί δεν ικανοποιήθηκαν οι προσδοκίες του λαού τότε. Η ίδια ανέλαβε την αποκλειστική ευθύνη της προώθησής τους στηριγμένη στην εμπιστοσύνη του λαού. Και η ίδια αποκλειστικά με τους χειρισμούς της οδήγησε αναπόφευκτα το πρόβλημα στη συγκεκριμένη λύση.
Και το τραγικό παράδοξο της ιστορίας: δυστυχώς τις λογικές Μακαρίου τότε, ακολουθεί και ο ΑΚΕΛΙΚΟΣ Πρόεδρος Χριστόφιας σήμερα στη διαχείριση του κυπριακού!!! Δυστυχώς η ιστορία δε διδάσκει τους πάνω , που επικεντρώνονται μόνο στην εξουσία τους και αγνοούν προκλητικά το λαό. Και τότε και σήμερα.

Ο Υπουργός Δικαιοσύνης και η αναβίωση του μεσαίωνα ή το δόγμα τους "φταίει ο δαρμένος"!!!

2009-03-29T21:05:00.004+03:00

Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Λ. Λουκά διορίστηκε στη θέση του μετά την παραίτηση του κ. Κύπρου Χρύσοστομίδη. Ανήκει στην Έπαλξη για την Ανασυγκρότηση του Κέντρου. Ο Πρόεδρος τους έδωσε μια θέση στο υπουργικό συμβούλιο για την υποστήριξη που του παρείχαν στις προεδρικές εκλογές. Και όποιος τον υποστήριξε, του δίνει κάποια θέση από τα κρατικά λάφυρα της εξουσίας.
Ο Υπουργός με δηλώσεις του στα βραδινά δελτία ειδήσεων σήμερα 29/3/2009 υποστήριξε ότι οι κινητοποιήσεις των πολιτών ενάντια στην αθωωτική αποφάση του Κακουργοδικείου για τους αστυνομικούς-βασανιστές ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ!!!
Ο κύριος αυτός δεν πρέπει να γνωρίζει τι είναι ο μεσαίωνας. Τότε λοιπόν οι αφέντες είχαν εξουσία θεόσταλτη και αλάνθαστη, ερμήνευαν τους νόμους και δίκαζαν κατά το δοκούν και οι άνθρωποι θεωρούνταν αντικείμενα. Τότε οι άνθρωποι δεν είχαν φωνή κύριε Υπουργέ. Η μονή φωνή που υπήρχε ήταν του δεσπότη.
Μεσαίωνας λοιπόν δεν είναι οι κινητοποιήσεις των πολιτών, που μέσα από μακροχρόνιους αγώνες απέκτησαν κάποιες ελευθερίες. Μεσαίωνας είναι οι αποφάσεις των δικαστηρίων και η συμπεριφορά της αστυνομίας απέναντι στους πολίτες. Μεσαίωνας είναι και οι αντιλήψεις του Υπουργού Δικαιοσύνης για το τι είναι ο μεσαίωνας.
Και για να μην αναβιώσει ο μεσαίωνας, ο κύριος Υπουργός επείγει να πάει στο σπίτι του και να λέει «τα μεσαιωνικά» του σε αυτούς που έχουν όρεξη να τον ακούουν. Και αν ο Πρόεδρος δεν τον εξαποστείλει, τότε σημαίνει ότι υιοθετεί τις απόψεις του Υπουργού του.
Η εξουσία μετά το πρώτο μούδιασμα της από τη λαϊκή αντίδραση, φαίνεται ότι αποφάσισε να δείξει το αληθινό της πρόσωπο, το ετσιθελικό-αυταρχικό-αλαζονικό-αντιδημοκρατικό.
Η απάντηση των πολιτών στις μεσαιωνικές αντιλήψεις του κ. Υπουργού πρέπει να είναι μία: να παραιτηθεί πάραυτα. Δύο οι λόγοι:
1.Δεν ξέρει στοιχειώδη ιστορία.
2. Στρέφεται εναντίον της κοινωνίας, άρα δεν έχει λόγο ύπαρξης.
Ή μήπως έχει;
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΑΝΤΩΣ ΗΔΗ ΕΧΕΙ ΓΡΑΦΤΕΙ:
"Οι παράνομες συμπεριφορές και αποφάσεις της εξουσίας αναγορεύονται σε δίκαιο.Οι νόμιμες αντιδράσεις των πολιτών στιγματίζονται ως μεσαίωνας".
29-3-2009, στην νήσο Κύπρο, προεδρεύοντος του ΑΚΕΛΙΚΟΥ Δημήτρη Χριστόφια και υπουργεύοντος του συνεργαζόμενου Λουκά Λουκά (Υπουργός Δικαιοσύνης).

Εκείνοι είπαν τα ψέματά τους και οι πολίτες θα πουν τη δική τους αλήθεια στους δρόμους

2009-03-27T19:34:00.003+02:00

Στις 20/12/2005 μια ομάδα αστυνομικών κακοποίησε δυο νεαρούς.
Στις 20/12/2005 η Αστυνομία εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία αναφέρονταν, ανάμεσα στα άλλα, και τα ακόλουθα:
«Ο πρώτος οδηγός αρνήθηκε να δώσει τα στοιχεια του και εξύβρισε τους αστυνομικούς. Ακόμα εξήλθε από το αυτοκίνητό του και κτύπησε τον έναν αστυνομικό στο πρόσωπο. Στη συνέχεια, του επεστήθη η προσοχή στο νόμο και συνελήφθη. Κατά τη σύλληψή του προέβαλε αντίσταση και στην προσπάθεια των αστυνομικών να του περάσουν χειροπέδες, αυτός συνέχιζε να τους εξυβρίζει, να τους απειλεί και να τους κτυπά. Οι εν λόγω αστυνομικοί κατάφεραν με πολλή προσπάθεια να τους περάσουν χειροπέδες, ενώ ο εν λόγω οδηγός έπεσε στην άσφαλτο και συνέχισε να κλοτσά τους αστυνομικούς και να τους φτύνει. Όσον αφορά το δεύτερο οδηγό, ο αστυνομικός τον πλησίασε και αφού του επέδειξε την αστυνομική του ταυτότητα, του ζήτησε τα στοχεία του. Αυτός αρνήθηκε να τα δώσει και άρχισε να φωνάζει. Στη συνέχεια, άνοιξε βίαια τη πόρτα του αυτοκινήτου του με αποτέλεσμα να κτυπήσει τον αστυνομικό που του είχε ζητήσει τα στοιχεία του. Ακολούθως αφού εξήλθε του αυτοκινήτου του, χτύπησε με γροθιά τον αστυνομικό στο πρόσωπο. Αμέσως του επεστήθη η προσοχή στο νόμο και αυτός εξύβρισε τον αστυνομικό. Κατά τη σύλληψή του, αυτός αντιστάθηκε και άρχισε να κτυπά τα χέρια και τα πόδια τους και να εξυβρίζει τους αστυνομικούς».
Ο Αρχηγός της Αστυνομίας τότε υιοθέτησε πλήρως τους ψευδείς ισχυρισμούς των βασανιστών αστυνομικών. Η Αστυνομία θεώρησε ως επίσημη αλήθεια τα ψεύδη των μελών της. Και είπαν στην κοινωνία ότι το δικό μας ψέμα είναι η αλήθεια την οποία θα πρέπει και οι πολίτες-πρόβατα να πιστέψουν. Δηλαδή κατασκεύασαν ανερυθρίαστα ένα ψέμα και το παρουσίασαν ως επίσημη αλήθεια.
Στις 20/12/2005 η Αστυνομία λοιπόν κατασκεύασε ένα ψέμα με το οποίο αθώωνε τα μέλη της και ενοχοποιούσε δυο πολίτες. Αγνόησε πλήρως τη θέση των πολιτών ότι κακοποιήθηκαν και με την ανακοίνωσή της τους παρουσίαζε περίπου ως ανισόρροπους.
Η Αστυνομία λοιπόν έχει και πολιτικό προϊστάμενο και συνεργάζεται στενά με το Γενικό Εισαγγελέα. Τότε, όλοι αυτοί ήταν συνένοχοι στην κατασκευή ενός μεγάλου ψέματος. Όλοι αυτοί είναι συνηθισμένοι στην κατασκευή ψευδών εικόνων για εξαπάτηση της κοινωνίας και διαφύλαξη των προνομίων τους.
Το Κακουργιοδικείο στις 19/3/2009 δεν αποδέχθηκε ως τεκμήριο το βίντεο που αποκάλυψε το μεγάλο κατασκευασμένο ψέμα τους. Οι κύριοι δικαστές δεν αποδέχτηκαν την αλήθεια του βίντεο. Φαίνεται ότι προτιμούν τα προϋπάρχοντα κατασκευασμένα ψέματα.
Αυτοί λοιπόν όλοι είπαν τα ψέματά τους.
Αύριο στις 11.00 π.μ. στη Λευκωσία και τη Λεμεσό οι πολίτες θα πουν την αλήθεια στους δρόμους. Με το μόνο όπλο που τους έχει απομείνει, τη φωνή της διαμαρτυρίας. Διεκδικώντας δικαιοσύνη, ελευθερία, ισότητα, ανθρώπινα δικαιώματα......Όλα αυτά που κάποιοι προσπαθούν με ευγενείς μεθόδους να τα κουτσουρέψουν. Είναι καιρός με εξίσου ευγενικές μεθόδους να κουτσουρέψουμε τα δικά τους δικαιώματα στην αδικία, την αυθαιρεσία, την κατάχρηση.

25η Μαρτίου 1821: Δυο βιβλία, δυο προσεγγίσεις

2009-03-24T23:13:00.003+02:00

Η «Ιστορία του Νεότερου και Σύγχρονου κόσμου» της Γ΄ Λυκείου(΄ Εκδοση ΟΕΔΒ ) αναφέρει τα ακόλουθα:
«Εν προκειμένω χρειάζεται να τονιστεί ότι με τη γενική εξέγερση στη νοτιοανατολική Ευρώπη η Φιλική Εταιρεία – όπως και ο πρωτομάρτυρας του έθνους Ρήγας Βελεστινλής στα τέλη του 18ου αιώνα – δεν αποσκοπούσε στην ίδρυση «Βαλκανικής Ομοσπονδίας» όλων των λαών της περιοχής, όπως εσφαλμένα υποστηρίζεται από ορισμένους... στόχος ήταν η ίδρυση ελληνικής πολιτείας, στην οποία θα συμμετείχαν και όλοι οι άλλοι ετερόγλωσσοι χριστιανοί ως Έλληνες πολίτες».
Αυτή η προσέγγιση του σχολικού βιβλίου μόνο σύγχυση προκαλεί. Κυρίως γιατί χρησιμοποιεί έννοιες, όπως ελληνική πολιτεία, Έλληνες πολίτες, των οποίων το περιεχόμενο ήταν διαφορετικό άλλοτε και τώρα.
Με το θέμα αυτό καταπιάνεται ένα βιβλίο που εκδόθηκε πρόσφατα στην Αθήνα από τις εκδόσεις «Παρουσία». Είναι το βιβλίο του Γιώργου Κοντογιώργη «Η ελληνική δημοκρατία του Ρήγα του Βελεστινλή».
Ο συγγραφέας προβάλλει μια νέα προσέγγιση των πολιτικών προτάσεων του Ρήγα. Διευκρινίζει «εξαρχής ότι το κράτος του Ρήγα δεν είναι ούτε ήταν στις προθέσεις του να είναι ομοσπονδιακο. Όχι διότι δεν αναγνωρίζει την ιδιαίτερη θεσμική υποσταση των επιμέρους εθνοτήτων, όπως νομίζεται, αλλά επειδή είναι στη φύση του κοσμοπολιτειακό».
Παράλληλα ο συγγραφέας έχει επίγνωση της σύγχυσης που προκαλείται όταν με βάση το παρόν γίνεται απόπειρα να αξιολογηθεί το παρελθόν: «Παρουσιάζεται έτσι το φαινόμενο να αναγιγνώσκεται και ιδίως να ανασυγκροτείται με τους όρους της εθνοκεντρικής νεοτερικότητας, ένα ιστορικό παρελθόν του οποίου τα θεμέλια είναι ουσιωδώς διαφορετικά», «επιχειρείται μια διατεταγμένη ανάγνωση του ιστορικού συμβάντος».
Διερευνά αναλυτικά τις θέσεις του Ρήγα καταλήγοντας σε ενδιάφεροντα συμπεράσματα:
«..η πολιτεία του Ρήγα, εισάγει, δύο σημαίνουσες πτυχές ελευθερίας, τις οποίες αγνοεί ολοσχερώς η νεότερη εποχή: την ελευθερία, που συνέχεται με την πολυσημία του έθνους, και την πολιτική ελευθερία».
«Ο Φεραίος διανοητής δηλώνει ρητά ότι το κράτος του είναι ένα και αδιαίρετο. Δεν είναι όμως πολιτειακά ενιαίο και πολιτικά κυρίαρχο», «το πολιτικό σύστημα του Ρήγα δεν ανήκει στο κράτος, αλλά στον αυτοκράτορα λαό».
Ακόμα ο συγγραφέας αναφέρεται στην πρόσληψη της έννοιας του έθνους, το περιεχόμενο της έννοιας του πολίτη και τα συσχετίζει με τις εξελίξεις στην Εσπερία και το σήμερα.
Το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί κυρίως γιατί δίνει απαντήσεις σε θεμελιώδη ερωτήματα που εγείρονται στον κάθε αναγνώστη της ιστορίας, πέρα από την κυρίαρχη εκσυγχρονιστική αντίληψη.

Ο Δικηγορικός Σύλλογος εναντίον του "όχλου" ή η αναβίωση του μεσαίωνα

2009-03-23T18:53:00.003+02:00

Δημοσιεύτηκε στον τύπο στις 23/3/2009 μια ανακοίνωση της εκτελεστική επιτροπής του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου για το θέμα της αθώωσης των δέκα αστυνομικών που κατηγορύνταν ότι κακοποίησαν δυο πολίτες. Δε θα αναφερτώ στα επιμέρους επιχειρήματα της επιτροπής. Θα επικεντρωθώ στις πολιτικές του αντιλήψεις που ολίγον απέχουν από το μεσαίωνα.
Τι μας λένε λοιπόν οι κύριοι δικηγόροι της επιτροπής;
«Δεν μπορούμε και δεν εχουμε το δικαίωμα να μετατρέψουμε το χώρο των δικαστηρίων σε τόπο οχλαγωγίας και διαμαρτυριών σε μια δημοκρατική χώρα».
Αυτοί που διαμαρτύρονται δεν είναι όχλος. Όχλο τους βλέπει ο κάθε εξουσιαστής που νομίζει ότι ο ίδιος τα ξέρει όλα και ο πολίτης είναι άσχετος. Η χρήση του υποτιμητικού όρου «όχλος» για τους πολίτες, φανερώνει την αυταρχική νοοτροπία που διακατέχει αυτούς τους δικηγόρους. Μια νοοτροπία -κληρονομιά του 18ου αιώνα, όταν οι κατέχοντες "στόλισαν" με διάφορα κοσμητικά επίθετα τους ανθρώπους για να νομιμοποιήσουν την περιθωριοποίησή τους απο την εξουσία και να την οικειοποιηθούν οι ίδιοι.
Αυτοί που διαμαρτύρονται δεν είναι όχλος. Είναι πολίτες. Είναι πολίτες που χρησιμοποιούν το αναφαίρετο δικαίωμά τους, συνταγματικά κατοχυρωμένο, να διαδηλώνουν και να διαμαρτύρονται. Και οι δικηγόροι της επιτροπής έπρεπε τουλάχιστον να σέβονται το σύνταγμα και τα δικαιώματα «του όχλου».
Αυτοί που διαμαρτύρονται δεν έιναι όχλος. Είναι η συνείδηση ολόκληρης της κοινωνίας που διαπιστώνει ότι οι κρατούντες και οι κατεχόντες τη βιάζουν καθημερινά σε πλείστους τομείς της ανθρώπινης ύπαρξης.
Όσο για τη «δημοκρατική τους ευαισθησία», είναι μάλλον αποτέλεσμα άγνοιας. Γιατί σε μια δημοκρατική χώρα οι πολίτες θα ασκούσαν οι ίδιοι την εξουσία και δεν θα υπήρχε λόγος να διαδηλώνουν εναντίον του εαυτού τους. Αντίθετα, οι πολίτες αναγκάζονται να διαδηλώνουν σε ολιγαρχικά συστήματα όπου μπορούν οι αποφάσεις της κρατικής εξουσίας να στρέφονται εναντίον των πολιτών. Δεν είναι δυνατόν ο κάθε ολιγαρχικός να επικαλείται κατά το δοκούν τη δημοκρατία με στόχο την εξαπάτηση των πολιτών.
Το πολιτικό δίλημμα είναι τελικά το εξής: με τουςπολίτες που διαμαρτύρονται ,τον «όχλο», ή με τα φερέφωνα της ολιγαρχίας; Με την κοινωνία ή με την ολιγαρχική εξουσία; Με το δίκαιο για το λαό ή με το δίκαιο για την εξουσία;
Στο υφιστάμενο πολιτικό σύστημα το μόνο που μας άφησαν «οι αφέντες» είναι το δικαίωμα του λόγου και το δικαίωμα της διαμαρτυρίας. Αν οι κύριοι δικηγόροι τα αμφισβητούν, τότε νόμιμα ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα και τους ίδιους να αμφισβητεί και το δικαιικό σύστημα που έφτιαξαν για να τους εξυπηρετεί.
Και επειδή οι κύριοι δικηγόροι τρέφονται από τον «όχλο», καλό είναι να ζητήσουν συγγνώμη δημοσίως. Διαφορετικά, "όποιος δεν οργίζεται είναι ηλίθιος".

21η Μαρτίου : Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

2009-03-21T13:40:00.001+02:00

«Η ποίηση δεν είναι τράπεζα. Είναι ίσα – ίσα η αντίληψη που αντιτίθεται στην τράπεζα. Εάν γίνεται γραπτό κείμενο, μεταδοτό στους άλλους, τόσο το καλύτερο. Εάν όχι, δεν πειράζει, Εκείνο που πρέπει να γίνεται και να γίνεται αδιάκοπα, ατέρμονα, χωρίς την παραμικρή διάλειψη, είναι η αντιδουλικότητα, η αδιαλλαξία, η ανεξαρτησία. Η ποίηση είναι το άλλο πρόσωπο της Υπερηφάνειας».
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Το φαντασιακό δημοκρατικό σχολείο της Επιτροπής για τα Αναλυτικά Προγράμματα και οι ολιγαρχικές στοχεύσεις

2009-03-14T13:08:00.003+02:00

Το 34σέλιδο κείμενο της Επιτροπής για τα Αναλυτικά προγράμματα με επικεφαλής τον κ. Τσιάκαλο επιχειρεί να αποσαφηνίσει κάποιους όρους που χρησιμοποιεί, όπως το «δημοκρατικό σχολείο». Τι είναι λοιπόν το δημοκρατικό σχολείο σύμφωνα με την Επιτροπή;
«Δημοκρατικό σχολείο σημαίνει ένα σχολείο στο οποίο φοιτούν μαζί όλα τα παιδιά – ανεξάρτητα από οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα μπορεί να έχουν – για να προετοιμαστούν για το κοινό τους μέλλον».
Αυτό που θεωρεί η επιτροπή ως «δημοκρατικό σχολείο» είναι η ενσωμάτωση όλων των παιδιών, χωρίς αποκλεισμούς. Κατά το αντίστοιχο της κοινωνικής ενσωμάτωσης όλων χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς, το σχολείο αναπαράγοντας αυτή την κονωνική πραγματικότητα στοχεύει στην ένταξη όλων των παιδιών στο σχολείο. Λειτουργεί δηλαδή το σχολείο ως παράγοντας κοινωνικής συνοχής. Όλα τα παιδιά ενσωματώνονται στο σχολείο, όλοι οι αυριανοί πολίτες/μη πολίτες ενσωματώνονται στην κοινωνία.
Υποδηλώνει αυτή η πρόσληψη κάποιο δημοκρατικό στοιχείο; Όχι, γιατί και το τωρινό σχολείο ενσωματώνει όλα τα παιδιά. Αυτό σημαίνει ότι είναι και δημοκρατικό;
Ο όρος «δημοκρατικό σχολείο» είναι πολιτικός. Η ενσωμάτωση στο σχολείο ή στην κοινωνία δεν υποδηλωνει ότι και η εκπαίδευση/πολιτικό σύστημα είναι δημοκρατικό. Η δημοκρατία ως πολιτικό σύστημα αναφέρεται σε μια σχέση της κοινωνίας με την πολιτική με άξονα την ελευθερία του πολίτη.Αν δηλαδή όλοι ενσωματώνονται στην κοινωνία και αυτή ιδιωτεύει, είναι αστείο να μιλάς για δημοκρατικό σχολείο/δημοκρατικό πολιτικό σύστημα. Αν όλοι ενσωματώνονται στην κοινωνία και κάποιοι αποφασίζουν για την κοινωνία ερήμην της κοινωνίας είναι γελοίο να πιστεύεις ότι εφηύρες το δημοκρατικό σχολείο.
Τι σημαίνει λοιπόν δημοκρατικό σχολείο σύμφωνα με την επιτροπή;
«Σημαίνει επιπλέον ένα σχολείο, στο οποίο κανένα παιδί δεν αποκλείεται από την απόκτηση όλων των εφοδίων που χαρακτηρίζουν ένα μορφωμένο άνθρωπο».
Πάλι δε λέει τίποτε η επιτροπή. Πάλι προβάλλει τη λογική του μη αποκλεισμού, δηλαδή της ενσωμάτωσης σε σχέση όμως με τα μορφωτικά αγαθά. Το πρόβλημα όμως είναι , όπως αυτό παρουσιάζεται και στο υπαρκτό σχολείο: ποιος θα καθορίσει τα εφόδια και το μορφωμένο άνθρωπο;
Σε σχέση με την τωρινή πραγματικότητα, δεν αλλάζει κάτι. Δηλαδή οι φορείς της εξουσίας του κράτους θα τα ορίσουν σύμφωνα με τα συμφέροντα της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας.
Φυσικά η πρόσδεση του δημοκρατικού σχολείου με το μορφωμένο άνθρωπο είναι αφελής. Γιατί το ζητούμενο σε ένα δημοκρατικό σχολείο δεν είναι ο λεγόμενος μορφωμένος άνθρωπος – δε σημαίνει τίποτε απολύτως – αλλά ο ελεύθερος και ίσος αυριανός πολίτης, ένας πολίτης που βιώνει δηλαδή τη δημοκρατία.
Τι σημαίνει λοιπόν δημοκρατικό σχολείο σύμφωνα με την επιτροπή;
«Σε αντίθεση με το παραδοσιακό σχολείο που προσανατολίζεται στην παροχή ισότητας ευκαιριών σε όλα τα παιδιά και αποποιείται την ευθύνη για την ανισότητα στα αποτελέσματα, το δημοκρατικό σχολείο οργανώνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να παρέχει σε όλα τα παιδιά τη δυνατότητα επίτευξης όλων των στοχών της εκπαίδευσης, χωρίς οποιεσδήποτε εκπτώσεις στην ποσότητα και την ποιότητα των μορφωτικών αγαθών».
Η ισότητα ευκαιριών ήταν μια κατασκευή κατεξοχήν πολιτική, οικονομική και ιδεολογική. Δηλαδή η πολιτική και η οικονομική ολιγαρχία , μετά τη σταδιακή μαζικοποίηση της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης – εφηύρε το σύνθημα «ισότητα ευκαιριών» για να επιτελέσει συγκεκριμένες λειτουργίες. Αφενός ενοχοποιούσε το άτομο για την αποτυχία στο σχολείο –η εκπαίδευση παρείχε τις ευκαιρίες και το άτομο ευθύνεται για την αποτυχία του να τις αξιοποιήσει – και αφετέρου επενεργούσε στην κοινωνική συνείδηση ώστε να γίνει αποδεκτή η αποτυχία και η συνεπακολούθη κοινωνική διάκριση σε σχέση με την κατάληψη των ιεραρχημένων θέσεων εργασίας. Επομένως δεν είναι το παραδοσιακό σχολείο που ευθύνεται αλλά η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία που έφτιαξε ένα πολιτικό/οικονομικό/εκπαιδευτικό σύστημα για να εξυπηρετεί τα συμφέροντά της.
Υποστηρίζει η επιτροπή λοιπόν ότι με το δημοκρατικό σχολείο θα υπερβεί την ισότητα ευκαιριών και θα περάσει στην ισότητα των αποτελεσμάτων ή πιο σωστά «τη δυνατότητα» για εξίσωση των αποτελεσμάτων. Στην πράξη αυτό σημαίνει πάλι «ευκαιρίες».
Τι σημαίνει τώρα εξίσωση αποτελεσμάτων στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση;
Δεν περιέχει κάτι καινούριο για την κοινωνία. Απλώς υποδηλώνει ότι το απολύτηριο λυκείου ως προσόν /διαβατήριο για την επιτυχία στην κοινωνία , δεν έχει κάποια αξία. Αυτό είναι ήδη μια κοινωνική πραγματικότητα. Ούτε καν το πτυχίο πανεπιστημίου δεν είναι διαβατήριο για κοινωνική διάκριση/επιτυχία στις μέρες μας.
Η εξίσωση των αποτελεσμάτων απλώς υποδηλώνει την εξίσωση των μισθών στα πλαίσια μιας ομοιογενοποιημένης κοινωνίας για τους πολλούς. Όμως αυτή η κοινωνία εξακολουθεί να είναι ιεραχημένη, δηλαδή να οργανώνεται στη βάση της ανισότητας πλούτου, προνομίων και εξουσίας. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι απομειώνονται τα προσόντα ως παράγοντας κοινωνική διάκρισης (μόνο για μια ελίτ που θα κατέχει ονομαστούς τίτλους και διδακτορικά) και όλο και περισσότερο θα ισχύουν διάφανα κοινωνικά κριτήρια ( πλούτος) για την κοινωνική ιεράρχηση.
Πιο απλά η πρόταση της επιτροπής για εξίσωση των αποτελεσμάτων στην υποχρεωτική εκπαίδευση, δεν περιέχει κάποια πολιτική πρόταση, δηλαδή την ανακατανομή των οικονομικών και πολιτικών αγαθών στην κοινωνία.
Ο. κ. Τσιάκαλος λοιπόν και η επιτροπή του ως εντολοδόχοι της εξουσίας επιχειρούν να προωθήσουν τα συμφέροντα της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας και σε βάρος της κοινωνίας. Η προσέγγιση τους δεν είναι καν δημοκρατική γιατί θεωρεί ότι οι «ειδικοί» θα καθορίσουν την εκπαίδευση των μελών της κοινωνίας. Λειτουργούν δηλαδή ως «πνευματική ολιγαρχία» στην υπηρεσία «της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας». Και προπαγανδίζουν στους αφελείς ότι προωθούν «το δημοκρατικό σχολείο. Ναι, η ολιγαρχία προσέλαβε τον κ. Τσιάκαλο για να φροντίσει ώστε να χάσουν τον πλούτο και τα προνόμια που απολαμβάνουν!!!Το σχολείο της ολιγαρχίας φυσικά δεν μπορεί παρά να είναι μόνο ένα, ολιγαρχικό. Αυτό δεν απαγορεύει σε κανένα να φαντασιώνεται ότι προωθεί το δημοκρατικό σχολείο!!! Και δεν απαγορεύεται εννοείται σε κανένα να είναι «κράχτης» της ολιγαρχικής ιδεολογίας υιοθετώντας διάφορες κενολογίες!!! Το μόνο πρόβλημα είναι πως κανένας από τους ολιγαρχικούς δεν ονομάζει τον εαυτό του ολιγαρχικό. Αντίθετα, νυχτοξημερώνονται με τη δημοκρατία στα χείλη. Την οποία και ανέξοδα εκπορνεύουν μήπως και ξυπνήσει «ο αμαθής όχλος».

Αρχιεπισκοπική εγκύκλιος για την ελληνορθόδοξη παιδεία: από το νεφελώδες παρελθόν στις σαφείς επιδιώξεις του παρόντος

2009-03-09T14:08:00.003+02:00

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος σε εγκύκλιό του που διαβάστηκε σε όλες τις εκκλησίες την Κυριακή της Ορθοδοξίας (8/3/2009) αναφέρτηκε και πάλι στα θέματα της παιδείας. Στην εγκύκλιο αναφέρονται τα γνωστά:
«Στην ελληνορθόδοξη παιδεία μας οφείλουμε την επιβίωσή μας και τη διατήρηση της ταυτότητάς μας στους ανελέητους χρόνους της δουλείας» και «οφείλουμε να μην αλλοιώσουμε το χαρακτήρα της παιδείας μας» και καταλήγει με την ελπίδα πως η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση «δεν θα αποστεί από τις βασικές αρχές της ελληνορθόδοξης παράδοσης».
Και αυτή η παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου θέτει τρία ζητήματα: το πρώτο είναι ιστορικό, δηλαδή η συμβολή της ελληνορθόδοξης παιδείας στην επιβιώση στο παρελθόν του κυπριακού ελληνισμού, το δεύτερο είναι η συντήρηση της ελληνορθόδοξης παιδείας στο παρόν και το τρίτο είναι η δυνατότητα του Αχιεπισκόπου να παραμβαίνει στα της εκπαίδευσης των πολιτών μιας κοινωνίας. Δηλαδή στις αναφορές του Αρχιεπισκόπου εμπεριέχεται μια ιστορική, μια εκπαιδευτική και μια πολιτική διάσταση, παρόλο που αλληλοσυμπλέκονται σε έναν γιατί αφορούν μια κοινωνία.
Σε σχέση με το πρώτο ζήτημα, δηλαδή τη συμβολή της ελληνορθόδοξης παιδείας στην επιβιώση των υποδούλων, δεν έχω την απαιτούμενη γνώση για να δώσω απαντήσεις. Ίσως αν ο Αρχιεπίσκοπος όριζε το περιεχόμενο της ελληνορθόδοξης παιδείας, να ήταν δυνατόν να γίνει διάλογος. Πάντως, μαζική τυπική εκπαίδευση με την τωρινή έννοια δεν υπήρχε στα χρόνια της δουλείας.
Σε σχέση με τη συντήρηση της ελληνορθόδοξης παιδείας στο παρόν μάλλον δεν υπάρχει πρόβλημα με τους άλλους φορείς εξουσίας. Γιατί και η Επιτροπή για τα αναλυτικά προγράμματα αναφέρει πως «τα παιδιά της ελληνοκυπριακής κοινότητας ενισχύοναι για να διαμορφώσουν αυτόνομα και με αυτοπεποίθηση την ταυτότητά τους (εθνική, θρησκευτική, πολιτισμική)». Ο δε Υπουργός Παιδείας ανέφερε στις 31/1/2009:
«Οι τρεις ιεράρχες προσφέρουν ένα μοντέλο ζωής που προσδιορίζεται από τον ελληνικό ορθό λόγο, τη χριστιανική αγάπη και αλληλεγγύη, μια θεωρία για μεταλαμπάδευση αυτού του μοντέλου στους νέους.Υπέδειξε ότι η διδασκαλία και το παράδειγμα τους εξακολουθούν να ισχύουν και σήμερα , συμπληρώνοντας ότι «χρειαζόμαστε την αγάπη και την αλληλεγγύη του χριστιανισμού για να διατηρήσουμε την κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη».
Όλοι λοιπόν οι φορείς της εξουσίας ανεπιφύλακτα στηρίζουν τη ελληνορθόδοξη παιδεία. Την υιοθετούν φυσικά γιατί τα λόγια είναι του αέρα. Το γνωρίζουν και γι αυτό ακριβώς ερίζουν, γιατί το ζητούμενο είναι ποιο περιεχόμενο αποδίδεις σε αυτή την ελληνορθόδοξη παιδεία. Αλλά όλοι υιοθετούν την ελληνοχριστινιακή ιδεολογία της εκπαίδευσης, έστω σε επίπεδο διακηρύξεων.
Η πιο σημαντική διάσταση είναι η πολιτική, δηλαδή η απαίτηση του Αρχιεπισκόπου να είναι συνδιαμορφωτής της εκπαιδευτικής πολιτικής του κράτους. Αυτή η απαίτηση είναι νόμιμη; Όχι, γιατί το Σύνταγμα καθόρισε τους διαφορετικούς και διακριτούς ρόλους του κράτους και της εκκλησίας. Επομένως ο Αρχιεπισκόπος με βάση το Σύνταγμα δεν έχει κανένα ρόλο να διαδραματίσει στα της δημόσιας εκπαίδευσης.
Τότε γιατί ο Αρχιεπίσκοπος επιμένει να παρεμβαίνει στα της εκπαίδευσης;
Γιατί απέκτησε μετά το 1960 μια κάποιας μορφής νομιμότητα, δηλαδή στηριγμένος όχι στο νόμο αλλά στη δύναμη και στην πρακτική που νομιμοποιούσε την παρέμβασή του.
Ο πρώτος παράγοντας που προσέδωσε κάποιας μορφής νομιμοποίηση στον Αρχιεπίσκοπο να παρεμβαίνει στα της δημόσιας εκπαίδευσης ήταν η εκλογή του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ ως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας ως το 1977.
Ο δεύτερος ήταν η πρακτική που ακολουθήθηκε μετά το θάνατό του. Οι πολιτικές δυνάμεις αποδέχτηκαν και νομιμοποίησαν ο Αχιεπίσκοπος να έχει λόγο στο παρασκήνιο και στο προσκήνιο και εκτός των επίσημων κρατικών θεσμών στο διορισμό του εκάστοτε Υπουργού Παιδείας και στην ακολουθητέα εκπαιδευτική πολιτική. Αυτή η πρακτική ακαολουθήθηκε ως την εκλογή Χριστόφια στην εξουσία. Τότε αμφισβητήθηκε η δυνατότητα του Αρχιεπισκόπου να έχει λόγο στο διορισμό του Υπουργού Παιδείας. Δεν αμφισβητήθηκε ακόμα το να έχει λόγο στην εκπαιδευτική πολιτική.
Τι υποδηλώνει στο παρόν στάδιο η εγκύκλιος του Αρχιεπισκόπου;
Ο Αρχιεπίσκοπος ως εκπρόσωπος της θρησκευτικής εξουσίας, ως ιερατείο, και με τη χρήση της οικονομικής και επικοινωνιακής δύναμης που διαθέτει, παρεμβαίνει για να καθορίσει ή να επηρεάσει κατά το συμφέρον του το περιεχόμενο της εκπαίδευσης. Δηλαδή η σύγκρουση που έχει αναφυεί είναι ανάμεσα στους ολιγαρχικούς και επικεντρώνεται στο ποιος θα επιδράσει «στις ψυχές και τις συνειδήσεις των νέων» κατά το δικό του συμφέρον. Και οι μεν χρησιμοποιούν την πολιτική εξουσία και ο δε τη θρησκευτική εξουσία και τη δύναμη.
Ποιο είναι το πολιτικό πρόβλημα σήμερα; Το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα αποσπάται σταδιακά από τους θεσμούς του κράτους και επιτρέπει οι αποφάσεις να λαμβάνονται στις παρυφές του με βάση τους συσχετισμούς δύναμης. Δηλαδή η κομματική λογική που εκλαμβάνει την πολιτική ως σύνθεση των συμφερόντων με βάση τους συσχετισμούς δύναμης, ευνοεί και νομιμοποιεί στον παρόντα χρόνο τις όποιες παρεμβάσεις του Αρχιεπισκόπου.
Αυτό το γνωρίζουν και τα κόμματα και ο Αρχιεπίσκοπος . Γι αυτό και ανταγωνίζονται χωρίς κανένας να τολμά να θέσει θεσμικά το πρόβλημα. Και η μη θεσμική ρύθμιση του θέματος επιτρέπει στην οικονομική, πολιτική και θρησκευτική ολιγαρχία να ανταγωνίζεται ποιος θα κατέχει την κοινωνία. Ιδεολογικά δηλαδή οι «εικονικοί» αντίπαλοι ταυτίζονται γιατί κοινός «εχθρός» είναι η κοινωνία, μια κοινωνία που θεσμικά πρέπει να παραμείνει στο περιθώριο, ώστε να μπορούν οι πάνω να διατηρούν την εξουσία, τον πλούτο και τα προνόμιά τους.
Η εγκύκλιος του Αρχιεπισκόπου είναι επικίνδυνη για τους πολίτες και την κοινωνία γιατί ένας εξωθεσμικός παράγοντας αποπειράται να αποφασίσει κατά τη δική του βούληση, ως δύναμη κατοχής της κοινωνία, και χωρίς καμία αρμοδιότητα το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, μια εκπαίδευσης που είναι αναπόσπαστα δεμένη με την ελεύθερη οντότητα του ανθρώπου. Το θρησκευτικό ιερατείο δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα να παρεμβαίνει στα της πολιτείας. Ο ρόλος του είναι να «θεραπεύει» τους πολίτες που επιθυμούν εντός του ναού. Και γι αυτή την απαράδεκτη κατάσταση αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η κομματική ολιγαρχία που εκχώρησε ερήμην του λαού άτυπες αρμοδιότητες στον εκάστοτε Αρχιεπίσκοπο και τις συντηρεί ως τις μέρες μας εξωθεσμικά.
Και μια επιλογική απορία: πότε ο ελληνισμός είχε ιερατείο που καθόριζε τα της εκπαίδευσης των νέων; Δηλαδή πόσο ελληνική ή ανθελληνική είναι η στάση του Αρχιεπισκόπου;
Με την εκπόρνευση των λέξεων δε σώζεται ούτε ο τόπος ούτε η εκπαίδευση!!!

Η ιστορία "του επιπέδου που πέφτει" ή πανεπιστημιακές ολιγαρχικές εμμονές απέναντι στις φοιτητικές διεκδικήσεις

2009-03-07T17:34:00.004+02:00

Σύμφωνα λοιπόν με δημοσίευμα στον τύπο (26/2/2009) οι φοιτητές του πανεπιστημίου Κύπρου ζητούν οι «φοιτητές που έχουν αποτύχει σε μαθήματα να μπορούν να παρακαθίσουν σε επαναληπτική εξέταση».
Δηλαδή οι φοιτητές ζητούν αυτό που δικαιούται ο κάθε άνθρωπος, μια δεύτερη ευκαιρία. Η ζωή να μην είναι άσπρο –μαύρο. Αν αποτύχεις σε ένα μάθημα, αυτομάτως να μην εκδιώκεσαι από το πανεπιστήμιο ως αποτυχημένος. Γιατί πολλοί είναι οι παράγοντες που μπορούν να σε οδηγήσουν σε μια αποτυχία. Και τέτοιες αποτυχίες βιώνουμε όλοι μας στη ζωή.
Ποια είναι η αντίδραση των πανεπιστημιακών;
Σύμφωνα με το ίδιο δημοσιεύμα «αριθμός ακαδημαϊκών αντιδρούν στην πρόταση καθότι θεωρούν ότι θα πληγεί το επίπεδο του πανεπιστημίου».
Καλά, αν ένας φοιτητής ξαναδώσει ένα μάθημα και επιτύχει, τότε το επίπεδο του πανεπιστημίου ανεβαίνει ή κατεβαίνει; Και αν ανεβαίνει το επίπεδο του φοιτητή, τότε πώς πλήττεται το επίπεδο του πανεπιστημίου;

Η φράση «το επίπεδο πέφτει» έχει ιστορία στην εκπαίδευση. Είναι συνυφασμένη με την εξέλιξη του σύγχρονου εκπαιδευτικού συστήματος. Δηλαδή οι πανεπιστημιακοί δε λένε κάτι καινούριο.
Στην ιστορία της εκπαίδευσης λοιπόν κάθε φορά που τα κατώτερα στρώματα διεκδικούσαν μια βαθμίδα εκπαίδευσης, η αντίδραση ήταν μονότονη: «το επίπεδο πέφτει»!!!
Κάποτε και τα κατώτερα στρώματα διεκδικήσαν την είσοδό τους στο δημοτικό σχολείο, Το τροπάριο ήταν: «το επίπεδο πέφτει». Όταν διεκδίκησαν την είσοδο στο γυμνάσιο, πάλι το επίπεδο κινδύνευσε!!!Και όταν διεκδίκησαν και το λύκειο , ξανά το ίδιο βιολί!!!
Δηλαδή η «έφοδος» των λαϊκών στρωμάτων σε μια βαθμίδα εκπαίδευσης ερμηνεύεται παλαιόθεν με καθόλα όντως επιστημονικό τρόπο, από τους πλέον ειδικούς, ως «επίπεδο που πέφτει»!!!
Και επειδή η κοινωνική συνείδηση επέβαλλε να ανοίξουν οι πόρτες της εκπαίδευσης, μετά μηχανεύονταν άλλα κόλπα για να μην «πέσει το επίπεδο»: οικονομικά κριτήρια εισόδου, εισαγωγικες εξετάσεις, διάφοροι τύποι σχολείων, προσανατολισμός των μαθητών, κλπ..
Η ουσία όμως είναι άλλη. Από τη μια τα διάφορα κοινωνικά στρώματα διεκδικούν να βελτιώσουν τη θέση τους μέσα από την εκπαίδευση, μια βελτίωση που μέχρι μια χρονική στιγμή αποτελούσε προνόμιο των λίγων, και από την άλλη οι λίγοι προνομιούχοι – πολιτικοί, οικονομικοί, εκπαιδευτικοί – προσπαθούν να διατηρήσουν τα προνόμιά τους. Δηλαδή η κάθε ολιγαρχία το αίτημα για βελτίωση της θέσης των πολλών, το εκλαμβάνει ως απειλή για την ίδια και αντιδρά.Το σύνθημα είναι πάντα το ίδιο: «το επίπεδο πέφτει». Φυσικά πέρασαν πολλές δεκαετίες από τότε που πρωτοχρησιμοποιήθηκε και το επίπεδο δεν έπεσε!!!
Στη βάση τους λοιπόν οι διεκδικήσεις των φοιτητών αντανακλούν συγκεκριμένες κοινωνικές ανάγκες. Η μεταμφίεση των κοινωνικών αναγκών σε βαρύγδουπους παιδαγωγικούς όρους, όπως το «επίπεδο πέφτει», στοχεύει απλώς να αποπροσανατολίσει την κοινωνία και να αποκρύψει τις πραγματικές προθέσεις αυτών που κινδυνολογούν για το επίπεδο. Και το όραμα του δημόσιου πανεπιστημίου Κύπρου είναι γνωστό, «η αριστεία». Διαπνέονται λοιπόν από ελιτίστικες/ ολιγαρχικές αντιλήψεις που δικαιολογούν την ψευδή πεποίθησή τους πως «το επίπεδο πέφτει»!!!

Για την παραχάραξη της ιστορίας ή για τον Μαυροκωνσταντή που δε γνώριζε τον Όμηρο

2009-03-01T13:44:00.003+02:00

Από τις λίγες φορές που έγινε διάλογος στα ΜΜΕ για το θέμα της ιστορίας ήταν και αυτή ανάμεσα στο βουλευτή του ΑΚΕΛ Τάκη Χατζηγεωργίου και στον ακαδημαϊκό Κώστα Μαυρίδη. Θα επικεντρωθώ σε δυο αναφορές για να θέσω το πρόβλημα της ιστορίας και της ελληνικότητας.
Ο Τ. Χατζηγεωργίου δήλωσε: «Μιλούν για αφελληνισμό και δεν διάβασαν ποτέ ούτε Όμηρο ούτε Δημόκριτο».
Και απαντά ο Κ. Μαυρίδης: «Ο παππούς μου ο Μαυροκωνσταντής από το Δίκωμο, 18 χρονών εθελοντής πολεμιστής στους Βαλκανικούς πολέμους (1912-13) , που με τα φτωχά του ελληνικά και τη βαριά κυπριακή λαλιά του, ούτε Όμηρο διάβασε μήτε Δημόκριτο» ήταν Έλληνας;
Η αναφορά του κ. Χατζηγεωργίου υποδηλώνει τα εξής:
1.Κριτήριο της ελληνικότητας είναι η γνώση του Ομήρου και του Δημόκριτου, των αρχαίων ημών προγόνων.
2. Κριτήριο της ελληνικότητας είναι η γνώση του παρελθόντος, η ιστορική μνήμη.
3.Ενταγμένα τα πιο πανω στο παρόν υποδηλώνουν ότι μέσω της εκπαίδευσης αναπτύσσεται η ιστορική μνήμη και η εθνική συνείδηση.
Οι παραπάνω αντιλήψεις του κ. Χατζηγεωργίου σε θεωρητικό επίπεδο δε διαφέρουν από τις απόψεις που εξέφρασε η Αντιγόνη Παπαδοπούλου του ΔΗΚΟ ότι «η ιστορία αποτελεί βασική συντεταγμένη στον καθορισμό της εθνικής ταυτότητας» ή ο Αντρεας Θεμιστοκλέους του ΔΗΣΥ ότι «εθνική συνείδηση σημαίνει ιστορική συνείδηση»
Και οι τρεις πολιτικοί ως φορείς της κρατικής εξουσίας έχουν την αντίληψη ότι το κράτος μέσω της επίσημης ιστορίας καλλιεργεί την ιστορική μνήμη και την εθνική συνείδηση. Όλες αυτές οι προσλήψεις είναι εθνοκρατικές. Δηλαδή εδράζονται στην κυρίαρχη λογική ότι το κράτος κατασκεύασε το έθνος και σε αυτή την κατασκευή καθοριστικός ήταν ο ρόλος της εκπαίδευσης.
Σε τι διαφωνούν; Στο περιέχομενο της ιστορικής μνήμης που θα εμφυτευθεί στους ανθρώπους και στο περιεχομένο του έθνους. Όμως συμφωνούν ότι το κράτος θα αποφασίσει.Γι αυτό και τσακώνονται ποιος θα επιβάλει την άποψή του σύμφωνα με τα δικά του συμφέροντα. Όμως όλες αυτές οι προσεγγίσεις είναι στη βάση τουςολιγαρχικές – οι λίγοι θα αποφασίσουν – και κατ΄ ανάγκη συντηρητικές και αντιδημοκρατικές.
Ποιο είναι το πρόβλημα που ανακύπτει ; Η γνωσιολογική βεβαιότητα της σύνδεσης της ιστορίας με το έθνος, της ιστορικής συνείδησης με την εθνική συνείδηση, η αναμφίβολη πίστη τους ότι η ελληνικότητα συνδέεται με τη γνώση του παρελθόντος.
Είναι αυτή η ιστορία ή αποτελεί μια κατασκευή ή μια ιδεολογική αυθαιρεσία ή δείκτη γνωσιολογικής ανεπάρκειας;
Αυτή η αντίληψη μεταφυτεύτηκε από τη δύση και υιοθετήθηκε και στον ελληνικό χώρο απο τους εκσυγχρονιστές, δεξιούς και αριστερούς. Οι διανοούμενοι της δύσης θέλησαν και πέτυχαν να μεταβάλουν τη δική τους ιστορική πορεία σε αξίωμα με καθολική ισχύ.Επειδή έτσι συνέβη στη δύση , τότε αυτό θαπρέπει να συνέβη παντού!!!Και ότι εκφεύγει από το μέτρο που έθεσαν οι δυτικοί για τον εαυτό τους, εκλαμβάνεται ως οπισθοδρόμηση ή εκτροπή από τον κανόνα. Λένε, δηλαδή, ότι η ιστορία γράφεται από τους νικητές και με την επιβολή της δύναμης θα πρέπει να υιοθετηθεί από τους αμαθείς της περιφέρειας.
Η προέκταση αυτής της αντίληψης επιβάλλει να αποδεκτούμε ότι το κράτος κατασκεύασε το έθνος, γιατί έστι συνέβη στη δύση και ότι πριν το κράτος δεν είναι δυνατόν να υπήρχε έθνος!!! Θιασώτης αυτής της αντίληψης ο βρετανός ιστορικός Έρικ Χομπσμπάουμ. Με βάση της συλλογιστική του για σύνδεση της εθνικής συνείδησης με την επίγνωση της ιστορικότητας από το «κοινό λαό», καταλήγει στο αυθαίρετο συμπέρασμα ότι πριν τη γένεση του ελληνικού κράτους, οι Έλληνες δεν είχαν εθνική συνείδηση γιατί για παράδειγμα ο παππούς μου δε γνώριζε τονΌμηρο και το Δημόκριτο!!! Στη βάση αυτής της σαθρής επιχειρηματολογίας, της μεταφυτευμένης από τη δύση, οι φορείς της εξουσίας του κράτους προσεγγίζουν και την ιστορία και την εθνική συνείδηση.
Όμως αυτή η προσέγγιση δεν είχε καμία σχέση με τους ανθρώπους που κατοικούσαν στο νησί Κύπρος και ονόμαζαν τους εαυτούς τους Έλληνες.
Δηλαδή «ο παππούς» του κ. Μαυρίδη «ο Μαυροκωνσταντής από το Δίκωμο. 18 χρονών εθελοντής πολεμιστής στους Βαλκανικούς πολέμους (1912-13) , που με τα φτωχά του ελληνικά και τη βαριά κυπριακή λαλιά του, ούτε Όμηρο διάβασε μήτε Δημόκριτο», ονομάζοντας τον εαυτό του Έλληνα, τι εννούσε; Ποιο περιεχόμενο απέδιδε στο έθνος που ενέτασσε τον εαυτό του; Ποιο ήταν το περιεχόμενο της συλλογικής του ταυτότητας;
Ένα πράγμα είναι η αντίληψη των τωρινών ανθρώπων για το έθνος και άλλο πράγμα η αντίληψη των ανθρώπων πριν 100 ή 200 χρόνια. Άλλο η αντίληψη για το έθνος στην Αγγλία και άλλο στην Κύπρο. Σίγουρα όμως συνιστά παραχάραξη της ιστορίας να χρησιμοποιείς τα κριτήρια του παρόντος για να ιστορίσεις το παρελθόν. Αυτό το μόνο που υποδηλώνει, είναι γνωσιολογική ανεπάρκεια και ιστορικό ρατσισμό.
Και για χάρη της συζήτησης: Μήπως οι παππούδες και οι προπάπποι ήταν ανθρωποκεντρικά πιο ανεπτυγμένοι από εμάς τους τωρινούς; Χωρίς να γνωρίζουν ούτε τον Όμηρο ούτε το Δημόκριτο!!! Μήπως ,λέω, ανθρωποκεντρικά οπισθοδρομήσαμε και δεν το πήραμε είδηση; Μήπως η εξέλιξη της ιστορίας δεν είναι γραμμική και δεν είναι αυτόματη η πρόοδοςτου ανθρώπου;
Το πρόβλημα πάντως στο παρόν στην νήσο Κύπρο είναι ποια εθνοκρατική διαστρέβλωση της ιστορίας θα υιοθετήσουμε. Για χάρη πάντοτε της ιστορικής αλήθειας, όπως λένε!!!

Ο Υπουργός Παιδείας και η νέα (;) εθνοκρατική ελληνικότητα ή η ανέλπιστη συμφωνία με τον Αρχιεπίσκοπο

2009-02-26T20:55:00.005+02:00

Ο Υπουργός Παιδείας ως φορέας της εξουσίας του κράτους αποφάσισε να ορίσει το περιεχόμενο της ελληνικότητας, το νέο περιεχόμενο της συλλογικής μας ταυτότητας.
Το ενδιάφερον των πολιτικών είναι φυσικά η κρατική εξουσία. Το έθνος είναι μια κατασκευή, λένε.Έτσι νομιμοποιούνται να το φτιάξουν σύμφωνα με το συμφέρον τους!!! Το κράτος λοιπόν είναι αρμόδιο να ορίσει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της ελληνικότητας και όχι η κοινωνία. Και οι πολίτες ως άβουλα όντα θα πρέπει να υιοθετήσουν τη νέα ταυτότητα που όρισε ο αφέντης για τους δούλους ή υπηκόοους.
Ποια είναι η νέα (;)μας ταυτότητα;
Ο Υπουργός Παιδείας είναι κατηγορηματικός (4/11/2009) : «Η ταυτότητά μας είναι αδιαπράγματευτη. Η γλώσσα μας είναι δεδομένη.Και τα δύο βγαίνουν από τον πολιτισμό που οι αρχαίοι Έλληνες έφεραν στην Κύπρο εδώ και 3.500 χρόνια».
Ελληνική λοιπόν σύμφωνα με τον Υπουργό είναι η «πολιτιστική μας ταυτότητα» με κύριο χαρακτηριστικό τη γλώσσα.
Και συμπληρώνει ο κύριος Υπουργός: «Η παιδείας μας δεν μπορεί φυσικά να είναι οτιδήποτε άλλο από ελληνική».
Ο Υπουργός λοιπόν ως φορέας της κρατικής εξουσίας αποφάσισε ότι η παιδεία και η ταυτότητά μας είναι ελληνική. Λέει κάτι σημαντικό; Όχι. Τα ίδια ακριβώς λέει και ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος. Αυτά είναι λόγια του αέρα.

Το ερώτημα λοιπόν είναι : ποιο νέο περιεχόμενο αποδίδει στην ελληνικότητα ο κ. Υπουργός πέρα από κοινοτυπίες;

Δηλώνει ο κ. Υπουργός:
«η παιδεία της Κύπρου μας πρέπει να χαλυβδώσει τη βούλησή μας να ζήσουμε σε ένα πολυπολιτισμικό κράτος, όπου οι δυο κύριες κοινότητες συνεργάζονται γιατί εμπιστεύονται και σέβονται η μια την άλλη...»
Εντάξει, εδώ φαίνεται κάτι που δεν είναι και καινούριο, δηλαδή η πολυπολιτισμικότητα. Το νέο στοιχείο είναι η αντίληψη ότι μέσω της παιδείας θα πρέπει να καλλιεργείται η συνεργασία και ο αλληλοσεβασμός των δύο κοινοτήτων. Ούτε αυτό λέει κάτι σημαντικό γιατί ανεξάρτητα από την εκπαίδευση και με βάση την κοινωνική/πολιτική πραγματικότητα θα διαμορφωθούν οι σχέσεις των δύο κοινοτήτων.
Την πρόσληψη της ελληνικότητας από την εξουσία συμπληρώνει η αναφορά του κ. Υπουργού(31/1/2009):
«Τα παιδιά μας πρέπει να μπορούν να μιλούν με τον Πλάτωνα, το Σωκράτη, τον Αριστοτελη για τα παντοτινά ερωτήματα της φύσης. Με τον Ηρόδοτο και το Θουκυδίδη για την κατανόηση των δυνάμεων που ωθούν τους ανθρώπους να μεγαλουργήσουν».
Εδώ ταυτίζει ο κ. Υπουργός την ελληνικότητα με τη γνώση κάποιων αρχαίων φιλοσόφων και ιστορικών. Ούτε αυτό είναι κάτι σημαντικό. Και σήμερα μελετούνται στα σχολεία. Και μελετούνται και από Έλληνες και ξένους.Πάλι δε λέει κάτι σημαντικό ο κ. Υπουργός.
Λέει όμως εδώ:
«Οι τρεις ιεράρχες προσφέρουν ένα μοντέλο ζωής που προσδιορίζεται από τον ελληνικό ορθό λόγο, τη χριστιανική αγάπη και αλληλεγγύη, μια θεωρία για μεταλαμπάδευση αυτού του μοντέλου στους νέους.Υπέδειξε ότι η διδασκαλία και το παράδειγμα τους εξακολουθούν να ισχύουν και σήμερα , συμπληρώνοντας ότι «χρειαζόμαστε την αγάπη και την αλληλεγγύη του χριστιανισμού για να διατηρήσουμε την κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη».
Τι μας λέει ο κ. Υπουργός; Ότι η κοινωνική συνοχή, η ενότητα της κοινωνίας, θα επιτευχθεί με την αγάπη και την αλληλεγγύη του χριστιανισμού!!! Πιο συντηρητική και αντιδραστική άποψη δεν έχω ακούσει ούτε από χριστιανοδημοκράτες ή χριστιανοχριστιανούς. Η κοινωνική συνοχή είναι πολιτική έννοια κ. Υπουργέ. Δηλαδή θα μας ταϊζεις μαζί με το Χρσυσόστομο «το όπιο του λαού» και σεις θα νέμεστε την εξουσία ή τη δύναμη και τον πλούτο;
Η ρητορική λοιπόν της εξουσίας για την ελληνικότητα, ο νέος εθνικισμός του Υπουργού Παιδείας που δεν διαφέρει και τόσο από τον παλιό, έχει ένα και μόνο στόχο: με λεκτικές ακροβασίες να νομιμοποιήσει στην εξουσία την πολιτική και οικονομική ολιγαρχία, να συντηρήσει τον εθνικισμό σύμφωνα με τις επιταγές της εξουσίας και να ενοχοποιήσει και να περιθωριοποιήσει την κοινωνία.
Τι διαφέρει ο παλιός από το νέο εθνικισμό; Είναι διαφορετικοί οι φορείς του και οι νεόκοποι στην εξουσία είναι πάντοτε και πιο φανατικοί. Αλλά θα ξεθυμάνουν γρήγορα.Γιατί; Η κοινωνία έχει άλλα, πιο σοβαρά προβλήματα να ασχοληθεί.
Και για να είμαστε δίκαιοι: σε τι διαφέρουν ο Αρχιεπίσκοπος με τον Υπουργό; Μα στην ιστορία.Εκεί το χάσμα επί του παρόντος είναι αγεφύρωτο. Μπορεί και ως τις ευρωεκλογές. Μετά βλέπουμε. Γιατί είναι στη μέση και ο παράς και η εξουσία.
Και η κοινωνία; Απλώς ο καθένας διαλέγει τον εθνικισμό του!!! Έτσι ή αλλιώς στο περιθώριο θα είναι. Η πιο σημαντική συνεισφορά της κυβέρνησης Χριστόφια στην πολιτική και οικονομική ολιγαρχία είναι πως με προοδευτικό μανδύα κατοχύρωσε πως οι κυριαρχούμενοι θα παραμείνουν κυριαρχούμενοι. Μπράβο τους!!!

Ο Υπουργός Παιδείας και οι άλλοι ή ο νέος εθνικισμός εναντίον του παλαιού

2009-02-21T17:07:00.002+02:00

Ο Υπουργός Παιδείας δήλωνε στην εφημερίδα Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΡΟΣ στις 8/5/2008:
«Θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι υπάρχει ένα κεφάλαιο στην ιστορία των δυο λαών που πρέπει να κλείσει.Ενδεχομένως το κυπριακό να είναι η τελευταία εκκρεμότητα της ελληνικής επανάστασης».
Η ανάγνωση αυτής της δήλωσης υποδηλώνει δύο πράγματα: τη βούληση του φορέα της κρατικής εξουσίας να λύσει το κυπριακό και την αντίληψή του ότι η επίλυση συνδέεται με την ιστορία και το έθνος. Αυτή η αναφορά του Υπουργού Παιδείας είναι προβληματική.
Και το πρόβλημα δημιοργείται από τη στιγμή που ο φορέας της εξουσίας συνδέει το στόχο του παρόντος – λύση του κυπριακού – με την αναδόμηση της ιστορίας και την ανανοηματοδότηση του περιεχομένου του έθνους. Είναι πρόβλημα σε αυτή την περίπτωση γιατί έναν πολιτικό στόχο του παρόντος καλείται να υπηρετήσει η ιστορία και το έθνος. Δηλαδή ο φορέας της εξουσίας προκειμένου – όπως πιστεύει – να προωθήσει τον πολιτικό του στόχο, θεωρεί ότι η ιστορία θα πρέπει να επανεξεταστεί για να υπηρετήσει την όποια συγκυρία και παράλληλα να ορίσει ο ίδιος ως αυθεντικός εκφραστής το περιεχόμενο του έθνους. Σε αυτή την περίπτωση οι πολιτικοί στόχοι του παρόντος μπορούν να προωθηθούν μόνο με τη διαστρέβλωση της ιστορίας και μια νέα τεχνητή κατασκευή του περιεχόμενου του έθνους από το κράτος.!!! Αυτή ακριβώς η κυρίαρχη λογική καταργεί την ιστορία ως επιστήμη και το έθνος ως συνείδηση της κοινωνίας.
Γι αυτό και στο ερώτημα «πώς θα λύσουμε το κυπριακό», δεν επικεντρωνόμαστε στο είδος της λύσης σήμερα, δηλαδή μια λύση που θα επικεντρώνεται στην δημιουργία του κοινού συμφέροντος όλων των Κυπρίων , κοινό συμφέρον που θα εκφραστεί μέσα από την πολιτεία που θα εγκαθιδρύσουμε. Αυτό επαφίεται να το διερμηνεύσει αυθεντικά ο ηγέτης, ο φορέας της εξουσίας. Η κοινωνία δεν έχει κάποιο ρόλο να διαδραματίσει. Έτσι περιθωριοποιείται και απερίσπαστος ο ηγέτης προωθεί τα όποια σχέδιά του.Στην εμπέδωση αυτής της λογικής οι φορείς της εξουσίας υποβοηθούνται με τη χρήση της ιστορίας και του έθνους, που λειτουργούν αποπροσανατολιστικά .Ποιος είναι ο ρόλος της κοινωνίας λοιπόν;
Ο Υπουργός Παιδείας έχει αναλάβει έναν καθοριστικό ρόλο σε αυτό τον αποπροσανατολισμό οικειοποιούμενος ως φορέας της εξουσίας την ιστορία και το έθνος. Γι αυτό και δηλώνει: «πρέπει λοιπόν αμοιβαία, να υπάρξει αλλάγή στο τρόπο με τον οποίο μιλάμε ο ένας για τον άλλο»και ότι «η παιδεία της Κύπρου μας πρέπει να χαλβδώσει τη βούλησή μας να ζήσουμε σε ένα πολυπολιτισμικό κράτος, όπου οι δυο κύριες κονότητες συνεργάζονται γιατί εμπιστεύονται και σέβονται η μια την άλλη...». Σε αυτή τη διαδικασία εμπλέκεται η αναθεώρηση της ιστορίας με χίλιες δυο αερολογίες και ο επαναπροσδιορισμός του περιεχομένου του έθνους, δηλαδή ποια θα είναι η νέα συλλογική ταυτότητα που θα μας προσδώσουν οι φορείς της εξουσίας στα πλαίσια των νέων αναγκών.
Ο ρόλος της κοινωνίας λοιπόν είναι να αποκτήσει μια νέα ιστορική μνήμη και μια νέα αντίληψη περί ελληνικότητας , να αποκαθαρτεί από τα στοιχεία του παρελθόντος που είναι επιβαρυντικά για τις στοχεύσεις των τωρινών τοπικών και διεθνών ηγεμόνων. Ο ρόλος της κοινωνίας είναι να εκπαιδευτεί σε αυτή την τελική ρύθμιση τω εθνικών/ιστορικών εκκρεμοτήτων.Ουσιαστικά με ένα νέο περίβλημα νομιμοποιείται η εθνοκρατική προσέγγιση της πραγματικότητας.
Αυτή η εθνοκρατική προσέγγιση – δηλαδή το κράτος ταυτίζεται με το πολιτικό σύστημα αλλά και με το έθνος και το έθνος ιστορείται δια του κράτους -, αυτή η συντηρητική και αντιδραστική πρόσληψη της πραγματικότητας διαιωνίζει τη χρήση του έθνους από τους φορείς της εξουσίας του κράτους για να επιτυγχάνουν τους πολιτικούς τους στόχους. Η εθνοκρατική προσέγγιση είτε αρέσει είτε δεν αρέσει σε κάποιους γεννά τους εθνικισμούς. Και ο Υπουργός Παιδείας με τις διακηρύξεις του ουσιαστικά εν γνώσει ή εν αγνοία του απλώς συμβάλλει στη δημιουργία ενός νέου εθνικισμού.
Έτσι, σύμφωνα με τη βούληση των φορέων της εξουσίας και της δύναμης, προβάλλουν στο κυπριακό πεδίο δύο εθνικισμοί που συγκρούονται με πάθος και καταράζονται ο ένας τον άλλο. Ο παραδοσιακός εθνικισμός που εκφράζεται από τη εκκλησία, το ΔΗΚΟ, την ΕΔΕΚ, το ΕΥΡΩΚΟ και μια μερίδα του ΔΗΣΥ και ο εκσυγχρονιστικός εθνικισμός που εκφράζεται από το ΑΚΕΛ και την ηγεσία του ΔΗΣΥ. Όλοι αυτοί οι φορείς ανταγωνίζονται για τη χρήση του έθνους και της ιστορίας για εξυπηρέτηση των πολιτικών στόχων των φορέων της εξουσίας στον παρόντα χρόνο.
Στην ουσία αυτές οι προσεγγίσεις δεν είναι ανταγωνιστικές αλλά συμπληρωματικές.Και είναι στον ίδιο βαθμό εθνικιστικές από τη στιγμή που στηρίζονται στην ίδια ακριβώς λογική: το κράτος και οι φορείς του νέμονται και το πολιτικό σύστημα και το έθνος.
Και η κοινωνία; Έχει να επιλέξει ανάμεσα στον παλιό και το νέο εθνικισμό. Το πολιτικό πρόβλημα είναι ότι και με τον ένα και τον άλλο η θέση της δε μεταβάλλεται: ιδιωτεία και περιθώριο!!! Η ελληνοκυπριακή ηγεσία δεν καταθέτει στους πολίτες κάποια πολιτική πρόταση αλλά ούτε και έχει.
Ευτυχώς όμως έχει ο κ. Ταλάτ, ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος μαζί του. Γιατί τουλάχιστον διασώζει την πολιτική μακριά από τις εθνικιστικές κορώνες της ελληνοκυπριακής ηγεσίας, παλαιο – και νεο εθνικιστικής.

Ιστορία και ελληνικότητα ή η ηδονή της εξαπάτησης

2009-02-15T17:16:00.004+02:00

Με αφορμή τις διαμάχες για την ιστορία κατ΄ ανάγκη στο λόγο των φορέων της εξουσίας διείσδυσε και το θέμα της ελληνικότητας. Αυτό ήταν αναμενόμενο γιατί όλοι οι εμπλεκόμενοι έχουν μια κοινή αντίληψη: το κράτος ταυτίζεται με το έθνος, η εξουσία οικειοποιείται το έθνος και το ιστορεί. Έτσι με την επίσημη ιστορία διαμορφώνει στους πολίτες ή εμφυτεύει – έτσι νομίζει - στις «ψυχές και τις συνειδήσεις» τους την εθνική συνείδηση. Δηλαδή μέσω της κρατικής εκπαίδευσης διαμορφώνεται το περιεχόμενο του έθνους. Ή το κράτος κατασκευαζει το έθνος λες και το ένα κρεατομηχανή και το άλλο κεϊμάς. Η αντίληψη αυτή είναι πίστη δεξιών και αριστερών, κεντρώων, παπάδων, ειδικών και ανειδίκευτων. Αυτή είναι η κυρίαρχη αντίληψη της πολιτικής ολιγαρχίας και όσων συναγελάζονται μαζί της.

Οι διαμάχες λοιπόν για την ιστορία και την ελληνικότητα είναι διαμάχες φορέων εξουσίας. Στη βάση των συσχετισμών δύναμης ο κάθε εμπλεκόμενος φορέας προσπαθεί άλλοτε με την αντιπαράθεση και άλλοτε με τη συναίνεση να προωθήσει τις δικές του κατασκευές ή τα δικά του συμφέροντα.

Φυσικά αυτή η προσέγγιση από πολιτική άποψη δεν περιέχει κάτι προοδευτικό. Γιατί όλοι συμφωνούν ότι το κράτος ως κάτοχος της καθολικής πολιτικής αρμοδιότητας θα καθορίσει τη συλλογική ταυτότητα των υπηκόων. Ο ρόλος των υπηκόων και της υπάκουης κοινωνίας είναι απλώς να υιοθετήσει τη συλλογική ταυτότητα που θα εφεύρει η πολιτική ολιγαρχία. Αυτό φυσικά λέγεται πολιτικός ρατσισμός!!!

Σε αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να μιλούμε για τη συλλογική ταυτότητα της κοινωνίας γιατί αρμόδια να την καθορίσει είναι η ίδια η κοινωνία και όχι η κρατική εξουσία. Δε θα μου πει ούτε ο Χρυσόστομος ούτε ο Τσιάκαλος ούτε το ΑΚΕΛ ούτε το ΔΗΣΥ ή το ΔΗΚΟ καιη ΕΔΕΚ ποια είναι η ταυτότητά μου. Ο κάθε πολίτης δικαιούται να προσδίδει όποια ταυτότητα θέλει στον εαυτό του και η κάθε εθνοτική ή πολιτισμική ή γεωγραφική ταυτότητα δικαιούται να διαβουλεύεται και να αποφάσιζει για το περιεχόμενο της όποιας συλλογικότητας. Το κοινό συμφέρον όλων αυτών των συλλογικότητων καθορίζεται από το είδος της πολιτείας, δηλαδή είναι πρόβλημα πολιτικό με την έννοια του πολιτικού συστήματος που θα το εκφράσει και όχι εθνοτικό, όπως προσπαθούν μα μας πείσουν οι ποικιλώνυμοι εξουσιολάγνοι και τα φερέφωνά τους.
Αυτό που στην πράξη γίνεται λοιπόν είναι απλώς μια χρήση της έννοιας του έθνους από τους φορείς της εξουσίας. Αυτή η χρήση του έθνους έχει καθαρά πολιτικό στόχο:να κατοχυρώσει ότι η πολιτική ολιγαρχία θα συνεχίσει να νέμεται την εξουσία και να περιθωριοποιεί την κοινωνία παρουσιαζόμενη ως ο αυθεντικός εκφραστής του έθνους. Η εξουσία λοιπόν στο κράτος και το έθνος στο κράτος και η κοινωνία ιδιωτεύει. Αυτός είναι ο πολιτικός στόχος των ολιγαρχικών που θεωρούν αντίπαλο την κοινωνία και θα πρέπει να την υποτάξουν στα κελεύσματά τους.

Αυτές οι πραγματικότητες, οι μεταλαμπαδευμένες από τη συντηρητική ή εκσυγχρονιστική σχολή της δύσης, αξίζει να προσεγγιστούν στη βάση δύο άλλων πραγματικοτήτων.

Η πρώτη έχει σχέση με το κυπριακό πρόβλημα και τις προοπτικές επίλυσής του. Αυτή η εθνοκρατική προσέγγιση των φορέων της εξουσίας δε συνάδει με τις ανάγκες ενός πολιτικού συστήματος το οποίο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι εθνοκρατικό;Γιατί σε περίπτωση λύσης το πρόβλημα δε θα είναι η εθνική ταυτότητα αλλά η πολιτειακή ταυτότητα. Δηλαδή η σχέση του κάθε πολίτη ανεξάρτητα από εθνοτική καταγωγή με την κεντρική πολιτεία. Το πρόβλημα είναι καθαρά πολιτικό και όχι εθνικό. Ή αν το πούμε διαφορετικά, το πρόβλημα θα είναι η υπέρβαση της εθνοκρατικής προσέγγισης της βιούμενης πραγματικότητας.
Δηλαδή οι φορείς της εξουσίας διαμάχονται με όρους έθνους – κράτους νομίζοντας ότι υποβοηθούν έτσι τη λύση. Την ίδια στιγμή, η προοπτική της όποιας λύσης προϋποθέτει την υπέρβαση αυτής της λογικής με την οποία προσπαθούν να διαποτίσουν την κοινωνία!!! Βασικά οι φορείς της εξουσίας υποσκάπτουν αυτό για το οποίο υποτίθεται ότι αγωνίζοναι,την εξεύρεση λύσης!!!
Η δεύτερη έχει σχέση με την ιστορία και την ελληνικότητα. Δηλαδή η προσπάθεια των φορέων της εξουσίας να ορίσουν το περιεχόμενο του έθνους είτε ως ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, είτε ως την ειρηνική κουλτούρα είτε ως το έθνος της ελληνικής ή της ευρωπαϊκής παιδείας είτε ως το Θουκυδίδη, τον Ηράκλειτο ή τον Επίκουρο είτε ως παράθεση διαλεκτική διαφόρων απόψεων, οτιδήποτε τέλος πάντων. Αυτή η προσέγγιση πώς τεκμηριώνεται μέσα από τη ιστορία του ελληνισμού; Δηλαδή πόσο ελληνική είναι η άποψη ότι οι φορείς της εξουσίας καθορίζουν το περιεχόμενο του έθνους; Αυτό είναι το πρωτεύον ερώτημα και όχι αν η εξουσία θα αποδώσει το άλφα ή βήτα περιεχόμενο στο έθνος, όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι εξουσιολάγνοι.
Μάλλον θα πρέπει σε αυτό το δεύτερο ερώτημα να θεωρήσουμε ότι και οι παραδοσιακοί και οι εκσυγχρονιστές, οι εθνικιστές και ο διεθνιστές είναι ανιστόρητοι. Ή πιο σωστά ουδεμία σχέση έχουν με την ιστορία και την ελληνικότητα και τη βιούμενη πραγματικότητα των Κυπρίων, δηλαδή της κυπριακής κοινωνίας, τουλάχιστον ως το 1960.
Κοντολογής ,κύριοι εξουσιαστές, αφήστε την ιστορία και την ελληνικότητα στην ησυχία τους. Και αφήστε την κοινωνία να προσδώσει όποιο περιεχόμενο θέλει στην πολιτισμική της ταυτότητα. Δε σας αφορά. Και αυτή η πολυπολιτισμική κοινωνία έχει άλλο πρόβλημα με τους φορείς της εξουσίας. Και το πρόβλημα είναι καθαρά πολιτικό, δηλαδή αφορά τη σχέση της σύνολης κοινωνίας με την πολιτική, που επιμένετε να την οκειοποιήστε με διάφορες εθνικιστικές κορώνες άλφα ή βήτα τύπου με ένα και μόνο στόχο: να νέμεστε ανεμπόδιστα τη εξουσία και τον πλούτο και να περιθωριοποιείτε την κοινωνία. Αυτό είναι το πολιτικό πρόβλημα σήμερα και όχι η ιστορία και η ελληνικότητα.
Το συντηρητικό κατεστημένο λοιπόν ανασυγκροτείται με διάφορες κενολόγες συνθηματολογίες με στόχο να εξασφαλίσει την επιβιώσή του. Πωλούν στους πολίτες ιστορία, ελληνικότητα αλλά και ποικιλόμορφο εθνικισμό με κορώνες εκσυγχρονιστικές ή προοδευτικές ή μεταρρυθμισtικές. Το πρόβλημα για τον πολίτη – Ελληνοκύπριο ή Τουρκοκύπριο ή Αρμένιο - είναι άλλο: πώς βελτιώνει την οικονομική και την πολιτική του θέση. Πώς δηλαδή αναπτύσσει την ελευθερία του. Και ένας τρόπος υπάρχει: οι φορείς της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας να παραχωρήσουν μέρος της εξουσίας τους στους πολίτες. Γιατί μόνο με τον περιορισμό της εξουσίας των ιδιοκτητών του πολιτικού και οικονομικού συτήματος θα βελτιωθεί η θέση του πολίτη, δηλαδή θα αναπτύξει την ελευθερία του. Γιατί και το κυπριακό πρόβλημα στην ουσία του είναι θέμα ελευθερίας της σύνολης κοινωνίας. Μιας ελευθερίας που υποσκάπτεται από τους διεθνείς και τοπικούς ηγεμόνες.

"Τα βρήκαν Υπουργός Παιδείας και Αναστασιάδης στην Ιστορία" ή η ιστορία ως δύναμη

2009-02-08T17:32:00.005+02:00

Επιτέλους «τα βρήκαν» κυβέρνηση, ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ στο θέμα της Ιστορίας. Επιτέλους θα ησυχάσουμε από τις κενολογίες για την αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας!!! Επιτέλους και η ιστορία θα ησυχάσει από την εκπόρνευσή της !!!
Οι φορείς της εξουσίας του κράτους (Υπουργός ) και οι φορείς της πολιτικής δύναμης (ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ ) συναίνεσαν. Η ιστορία πια θα μπει στον ίσιο δρόμο και θα προσαρμοστεί στις ανάγκες των δύο κομμάτων, δηλαδή στην ικανοποίηση των πολιτικών στόχων του παρόντος.
Έγνοια τους μοναδική είναι η ανάπτυξη της κριτικής σκέψης των νέων. Οι νέοι να απελευθερωθούν από τα δεσμά της μονοσήμαντης επίσημης ιστορίας και να απολαύσουν τους καρπούς της δίσημης ιστορίας. Ανοίγονται έτσι νέοι ορίζοντες για το μέλλον. Μέχρι τώρα οι μαθητές μπορούσαν να αμφισβήτησουν την μονόπλευρη επίσημη ιστορία. Τώρα ποια θα μπορούν να επιλέξουν, λες και η ιστορία είναι καταναλωτικό προϊόν σε κάποια υπεραγορά!!!
Φυσικά τα περί κριτικής σκέψης αποτελούν ρητορίες. Κανένα πολιτικό και οικονομικό κατεστήμενο δεν επιθυμεί την κριτική σκέψη των νέων γιατί αυτό στην πράξη σημαίνει αμφισβήτηση του κατεστημένου!!! Το μόνο που μπορούν να περιμένουν οι νέοι είναι μια νέα «ιστορική λοβοτομή».
Τι είναι αυτό που ενώνει τα δύο κόμματα στο ζήτημα της ιστορίας;
Και τα δυο συμφωνούν ότι η ιστορία γράφεται από το κράτος.
Και οι δυο συμφωνούν ότι η ιστορία εξυπηρετεί πρόσκαιρους πολιτικούς στόχους του παρόντος.
Και οι δυο συμφωνούν ότι ως αφέντες έχουν το δικαίωμα να επενεργούν στη συνείδηση των νέων και της κοινωνίας.
Και οι δυο συμφωνούν ότι η διαφύλαξη αυτής της λογικής εξυπηρετεί τα κοινά κομματικά συμφέροντα, δηλαδή τη μονοπώληση της εξουσίας από τους ίδιους.
Και οι δυο συμφωνούν ότι η ιστορία θα πρέπει τώρα να προάγει «την ειρήνη».
Και οι δυο συμφωνούν ότι από κοινού θα επαναπροσδιορίσουν το περιεχόμενο της ελληνικότητας σύμφωνα με τους κομματικούς στόχους. Η έννοια του έθνους συνιστά μια κατασκευή και μπορούν να το «κατασκευάσουν» στα μέτρα τους.
Και οι δυο συμφωνούν ότι ο «αμαθής όχλος» έχει την ευθύνη για τον εθνικισμό και τις ανόσιες εκδηλώσεις του και όχι οι φορείς της εξουσίας που τον εξέθρεψαν και τον συντήρησαν και τον συντηρούν για να νομιμοποιούν την εξουσία τους.
Και οι δυο συμφωνούν ότι υπάρχουν οι κατάλληλοι ειδικοί/ιστορικοί που θα φέρουν σε πέρας τα «νέα θέσφατα», τη νέα εκσυγχρονιστική αποστολή.
Αυτή η προσέγγιση της ιστορίας είναι και συντηρητική και αντιδημοκρατική. Ουδεμία σχέση με την ιστορική αλήθεια, όπως πανηγυρικά επαγγέλλονται, ούτε και εκφράζει κάποια έγνοια για τους νέους. Αντίθετα, μοναδικός στόχος είναι η υποταγή των νέων και της κοινωνίας στην πολιτική και οικονομική ολιγαρχία μέσα στις νέες συνθήκες. Δηλαδή οι υφιστάμενοι φορείς δύναμης να εξασφαλίσουν τη συντήρησή τους ακόμα μερικές δεκαετίες.
Έτσι γινόταν και προηγουμένως. Όταν μεσουρανούσε το έθνος – κράτος, οι ιστορικοί έθεσαν στη διάθεση των τοπικών ηγεμόνων την «επιστημονική γνώση» και συνέγραψαν την εθνοκρατική – και όχι εθνοκεντρική - ιστορία: το έθνος ιστορείται δια του κράτους. Στς νέες συνθήκες αυτή η ιστορία είναι ξεπερασμένη. Τώρα πια οι νέες ανάγκες των ηγεμόνων – τοπικών κα διεθνών – επιβάλλουν μια διαφορετική νοηματοδότηση του έθνους στα πλαίσια μιας οικουμενικής ειρήνης. Οι ιστορικοί συνέλαβαν εγκαιρως τις νέες ανάγκες των ηγεμόνων και είναι έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες στους νέους αφέντες με το περίβλημα των ειδικών και των επιστημόνων.
Αν το πούμε διαφορετικά, περνάμε από τη εποχή του ενός κράτους, του ενός έθνους και του ενός «ψέματος» στην εποχή της γενικευμένης «ψευδολογίας», από το «ένα ψέμα της εξουσίας» στο πλουραλιστικό «πολλά ψέματα των εξουσιαστών»!!!
Ο ρόλος των νέων και της κοινωνίας φυσικά και δεν αλλάζει: θα πρέπει να συνεχίσουν να υπηρετούν τους ηγεμόνες, τοπικούς και διεθνείς, αφομοιώνοντας αγόγγυστα τη «νέα ιστορική αλήθεια» των αφεντάδων και των σφογγοκωλάριων τους. Θα έχουν δηλαδή το δικαίωμα να επιλέξουν το «ψέμα» που τους ταιριάζει!!! Δημοκρατικά και ελεύθερα!!!
Εδώ ταιρίαζει και η εξής αναφορά του Ουίνστον Τσώρτσιλ:
«Πιστεύω ότι η ιστορία θα είναι αντικειμενική μαζί μου, γιατί σκοπεύω να τη γράψω ο ίδιος».

Από την "υπερβολική ελευθερία" στην υπερ-βολική σύγχυση και την εκπαιδευτική απο-ρύθμιση

2009-02-03T18:36:00.003+02:00

Κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2008 ένα 34σέλιδο κείμενο από τη Επιστημονική Επιτροπή για τα Αναλυτικά Προγράμματα το οποίο συνιστά « Πρόταση της Επιτροπής προς το Συμβούλιο Δημοτικής και Μέσης Εκπαίδευσης» και τίτλο «Αναλυτικό πρόγραμμα για τα σχολεία της Ελληνοκυπριακής Κοινότητας».
Έχω επισημάνει σε προηγούμενη ανάρτηση ότι μια από τις αδυναμίες των κειμένων που κυκλοφορεί η Επιτροπή είναι η χρήση λέξεων που δεν αποκτούν ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο με αποτέλεσμα να προκαλείται σύγχυση, σκόπιμη ή μη.
Για να γίνω πιο κατανοητός θα επικεντρωθώ σε ένα παράδειγμα. Στη σελίδα 3 του κειμένου της Επιστημονικής Επιτροπής αναφέρονται και τα εξής: «...τα νέα αναλυτικά προγράμματα έρχονται να θεμελιώσουν ένα εκπαιδευτικό σύστημα που διασφαλίζει για τους νέους ανθρώπους ....τη διαβίωση τους στη γη των προγόνων σε συνθήκες υπερβολικής ελευθερίας,....».
Δε θα αναφερτώ στη δυνατότητα του υπαρκτού εκπαιδευτικού συστήματος ετερονομίας να «διασφαλίσει» μεγαλύτερη αυτονομία στους νέους!!! Ούτε και αν μπορεί το εκπαιδευτικό σύστημα να διασφαλίσει «τη διαβίωση στη γη των προγόνων»!!!
Πρώτα θα επικεντρωθώ στον όρο «υπερβολική ελευθερία».Ο όρος είναι αδόκιμος και ασαφής. Τι σημαίνει «υπερβολική ελευθερία»; Το μέτρο σύγκρισης ή αναφοράς ποιο είναι, ώστε να χαρακτηριστεί κάτι ως «υπερβολική ελευθερία»; Και γιατί να επιλέξει κάποιος την υπερβολή και όχι το μέτρο; Σε κάθε περίπτωση η ελευθερία υπάρχει εφόσον βιώνεται. Δεν είναι θέμα ούτε υπερβολής ούτε υστέρησης, αλλά είναι συνυφασμένη με το ανάπτυγμα της ίδιας της κοινωνίας, το υπαρκτό πολιτικό και οικονομικό σύστημα και τις εξελίξεις στο διεθνές περιβάλλον.
Υποθετικά ας θεωρήσουμε ότι με την αναφορά αυτή οι συντάκτες της υπονοούν ότι οι νέοι στα σχολεία θα είναι πιο ελεύθεροι από ότι σήμερα. Αν η υπόθεση είναι σωστή, τότε τίθεται το ερώτημα: ποια είναι η ελευθερία που σήμερα βιώνουν οι μαθητές στα σχολεία και η οποία αναμένεται να ενισχυθεί με νέα βιώματα ελευθερίας;
Στο ατομικό επίπεδο οι νέοι απολαμβάνουν όλα τα δικαιώματα των πολιτών. Στο χώρο του σχολείου αυτά τα δικαιώματα περιορίζονται στο θέμα της εμφάνισης. Αν και άπτεται της ατομικής ελευθερίας, το εκπαιδευτικό σύστημα θέτει περιορισμούς στους μαθητές για τη στολή και την εμφάνιση.
Στο κοινωνικό επίπεδο, εκεί που συνάπτονται συμβάσεις με τα άλλα μέλη της κοινωνίας, τυπικά οι μαθητές τυγχάνουν της μεταχείρισης που τυγχάνουν και οι πολίτες ως εργαζόμενοι. Δηλαδή το σχολείο ως χώρος εργασίας των μαθητών αναπαράγει τη λογική της εργασίας στην κοινωνία. Δηλαδή τυπικά βρίσκονται σε σχέση εξαρτημένης εργασίας και δεν απολαμβάνουν καμίας ελευθερίας. Υπάρχουν απλώς κάποιες ασφαλιστικές δικλείδες για να μην πληγεί η ατομική ελευθερία και περιπέσουν οι μαθητές στην κατάσταση δουλείας. Δηλαδή στη διαδικασία της μάθησης είναι πλήρως ετεροκαθορισμένοι από το Υπουργείο, τις διευθύνσεις και τους εκπαιδευτικούς. Η αμοιβή τους είναι συνδεδεμένη με την αποδοτικότητά τους, αλλά αντί για λέφτα παίρνουν βαθμούς. Φυσικά οι μαθητές πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό να υπάρχει ένα ελάχιστο αμοιβής – όπως στην κοινωνία ο κατώτατος μισθός – και σπανίως κάποιος μένει στάσιμος ειδικά στο λύκειο. Ακόμα θεωρώντας βάναυση την υφιστάμενη σχέση εξάρτησης την κατέστησαν λιγότερο επώδυνη αξιοποιώντας στο έπακρο τα «εργασιακά» τους δικαιώματα: συνεχώς αυξάνεται ο αριθμός των απουσιών των μαθητών από την εργασία μετατρέποντας σε δικαίωμα τη χρήση του ανώτατου αριθμού δικαιολογημένων και αδικαιολόγητων απουσιών. Δηλαδή οι μαθητές ως εργαζόμενοι απορρίπτουν την εξαρτημένη εργασία/μάθηση και προσπαθούν να εργαζόνται/εξαρτώνται όσο το δυνατό λιγότερο!!!
Από την άλλη το σύστημα επιτρέπει στον κάθε μαθητή στο λύκειο να επιλέγει μαθήματα σύμφωνα με την κλίση, τις ικανότητες ή το συμφέρον του και να μη βιώνει την αποτυχία ή το στιγματισμό εξαιτίας ενός «βίαιου διαχωρισμού» που επιβάλλει το σύστημα, όπως παλαιότερα με τους συνδυασμούς μαθημάτων, για να εξυπηρετηθεί το οικονομικό σύστημα.
Στο πολιτικό επίπεδο δεν απολαμβάνουν καμίας ελευθερίας, όπως και η κοινωνία ετεροκαθορίζονται. Απλώς έχουν το δικαίωμα της ψήφου με την έννοια ότι εκπαιδεύονται να εκχωρούν το πολιτικό δικαίωμα σε κάποιον άλλο και οι ίδιοι να ιδιωτεύουν. Μαθαίνουν τη διαμεσολάβηση όπως ακριβώς στην κοινωνία επιβάλλεται η διαμεσολάβηση των κομμάτων/οργανώσεων.
Όταν η Επιστημονική Επιτροπή αναφέρει ότι στοχεύει στην «υπερβολική ελευθερία», τι εννοεί; Τι επιπλέον θα βιώσουν οι μαθητές ως ελεύθερες οντότητες που δε βιώνουν σήμερα; Από την απάντηση θα εξαρτηθεί και η υποστήριξη ή μη των θέσεων της Επιτροπής. Γιατί αν μείνει αδιευκρίνιστη, τότε αυτοί θα προσδώσουν εκ των υστέρων όποιο περιεχόμενο θέλουν. Και υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος τη δουλεία να την ονομάσουν ελευθερία!!!

Διαγωνισμός μαθητικού Δοκιμίου: Ένας απολογισμός μιας ταλαιπωρίας

2009-01-31T17:38:00.003+02:00

Τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου όλοι οι τελειόφοιτοι μαθητές θα «διαγωνισθούν» στη συγγραφή δοκιμίου για το διαγωνισμό της Ελληνικής Πρεσβείας. Το γενικό θέμα λοιπόν του διαγωνισμού είναι: «Η ειρήνη, η συνεργασία και η πρόοδος ανθρώπων και λαών και ο ρόλος του ελληνισμού». Σε αυτό το κειμένο θα καταθέσω κάποιες επιλογικές σκέψεις.

Προσωπικά απέτυχα να προσεγγίσω αποτελεσματικά το θέμα. Ένιωθα αδυναμία να διεξέλθω το ζήτημα διαχρονικά και παγκόσμια. Έτσι περιορίστηκα σε κάποιες αποσπασματικές προσεγγίσεις χωρίς να είμαι και σίγουρος αν υποβοηθούνταν οι μαθητές ή και το αντίθετο.
Ένα θετικό που διαπίστωσα είναι πως οι μαθητές αντιμετωπίζουν ορθολογιστικά το θέμα της ειρήνης. Δηλαδή θεωρούν αυτονόητο ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων στον πλανήτη προτιμούν την ειρήνη αντί τον πόλεμο. Όμως ο προβληματισμός του είναι γιατί ενώ όλοι ή πιο πολλοί προτιμούν την ειρήνη, τελικά γίνονται πόλεμοι;
Η απάντησή τους είναι πως για να υπάρξει ειρήνη στον πραγματικό κόσμο, απαιτούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Αναφέρουν ποικίλα παραδείγματα που συμπυκνώνονται στις έννοιες ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη. Ή αυτό που έγραψε σε ένα κείμενο της στον ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ (19/1/2008 ) η βουλευτής του ΑΚΕΛ Σκεύη Κοκουμά: «Δεν γίνεται ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη».
Την ειρηνική κουλτούρα γενικά ως αφηρημένη έννοια την αποδέχονται. Όμως όταν την μεταφέρουν στον υπαρκτό κόσμο, τότε επαναφέρουν τις προϋποθέσεις για την ειρηνική συμβίωση ανθρώπων και λαών. Η λογική τους δεν τους επιτρέπει να θεωρήσουν την ειρήνη ως ιδεολογία. Δηλαδή οι μαθητές δεν υιοθετούν μια δεδομένη θετική στάση απέναντι στο θέμα της ειρήνης αλλά υπό προϋποθέσεις.
Σε σχέση με την ειρηνική συμβίωση των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα. Σχεδόν όλοι οι μαθητές έχουν άποψη που ομολογούν ότι έχει διαμορφωθεί κυρίως από την οικογένεια και δευτερευόντως από την παρέα. Και εδώ μπαίνει ένα μεγάλο ζητήμα γι αυτούς που επενδύουν στο ρόλο του σχολείου υπερτονίζοντας το ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει. Η παράδοση στην Κύπρο που φέρει την ταυτότητα να διαμορφώνεται εκτός σχολείου/κρατικού θεσμού συνεχίζεται και στις μέρες μας. Έστω και αν κάποιοι επιστημόνες διακηρύττουν και κάποιοι πιστεύουν ότι στην Κύπρο συνέβαινε το αντίστοιχο με τη δύση, δηλαδή ότι η εκπαίδευση διαμόρφωνε την εθνική ταυτότητα των Κυπρίων. Μια θέση που δε στηρίζεται σε κανένα απολύτως επιστημονικό κριτήριο. Απλώς επειδή συνέβαινε στη δύση, θα πρέπει να συνέβαινε και στην Κύπρο!!!
Γενικά το θέμα ταλαιπώρησε αφάνταστα και εκπαιδευτικούς και μαθητές. Το «μαρτύριο» των μαθητών θα λάβει τέλος τη Δευτέρα. Και η απορία μιας μαθήτριας σφηνώθηκε στο μυαλό μου: « Γιατί τα συζητάμε, αφού όλοι τα ξέρουν και τίποτε δε γίνεται;» Σιγά –σιγά στοιβάζεται η ματαιότητα στις συνειδήσεις κάποιων μαθητών και όταν το ποτήρι θα ξεχειλίσει, όλοι θα διερωτώμαστε γιατί. Και τότε θα εκκινούμε με βαθυστόχαστες αναλύσεις , αλλά δε θα τολμήσουμε να φτύσουμε τον εαυτό μας.

Ο Υπουργός Παιδείας, ο κ. Ταλάτ και "η χαμένη ιστορική αλήθεια"

2009-01-25T14:05:00.003+02:00

Η σύγκρουση για την εγκύκλιο του Υπουργού Παιδείας για το Μακάριο συνεχίζεται με την εμπλοκή ατόμων και οργανωμένων συνόλων. Η αγωνία των συγκρουόμενων είναι –υποτίθεται -η ιστορική αλήθεια. Φυσικά κανένας δεν νοιάζεται για την ιστορική αλήθεια αλλά προσπαθεί με τη χρήση της ιστορίας να αποκτήσει πλεονεκτήματα – υπαρκτά ή φανταστικά – για τον εαυτό του ή το κόμμα του. Γι αυτό και στα πλαίσια μιας απρόσφορης για τις περιστάσεις προσέγγισης θεώρησα καλό να διευρύνω αυθαίρετα τον κύκλο των συζητητών με την προσθήκη του κ. Ταλάτ.

Τι υποστήριξε λοιπόν ο Υπουργός Παιδείας στην εγκύκλιό του για το Μακάριο;

«Στα 17 χρόνια της προεδρίας του η Κύπρος κατάφερε να ευημερήσει και να κατακτήσει τη δική της θέση στον κόσμο ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος. Ταυτόχρονα, πέρασε μέσα από αιματηρές περιπέτειες και διακοινοτικές συγκρούσεις, τις οποίες προκάλεσαν παράνομες και εξτρεμιστικές ελληνοκυπριακές και τουρκοκυπριακές οργανώσεις, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στην τραγωδία του 1974,...»

Ο Υπουργός θεωρεί λοιπόν ότι η αιτία των γεγονότων του 1974 ήταν οι «παράνομες και εξτρεμιστικές ελληνοκυπριακές και τουρκοκυπριακές οργανώσεις».

Από την άλλη ο Ταλάτ αξιολογώντας τη μέχρι σήμερα πορεία των διαπραγματεύσεων για το θέμα της διακυβέρνησης , υποστήριξε –σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου στις 24/1/2009 – ότι: «Αν με ρωτάτε αυτό ήταν το πιο σημαντικό θέμα στις διαπραγματεύσεις καθώς αυτό το ζήτημα υπήρξε η αιτία της δημιουργίας του κυπριακού και η αιτία της σύγκρουσης».

Ο κ. Ταλάτ θεωρεί ως αιτία της σύγκρουσης το σύστημα διακυβέρνησης, δηλαδή το πολιτικό σύστημα και την εξουσία. Δηλαδή εντοπίζει το πρόβλημα στους φορείς της εξουσίας του κράτους.

Η διαφορά στην προσέγγιση των δύο είναι χαώδης. Ο Ταλάτ θεωρεί ως αιτία τους φορείς της νομιμότητας ενώ ο Υπουργός Παιδείας τους φορείς της παρανομίας. Ο ένας επικεντρώνεται στο κράτος και ο άλλος στο παρακράτος!!!

Μια ορθολογιστική προσέγγιση της πραγματικότητας θα ήταν να υπάρξει ένας γόνιμος και νηφάλιος διάλογος με στόχο την αυτογνωσία όλων. Εννοώ να τεθούν πάνω στο τραπέζι όλες οι απόψεις και Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Αυτός ο διάλογος προϋποθέτει ότι η ιστορία δε θα γίνει αντικείμενο κομματικής εκμετάλλευσης. Σε μια τέτοια περίπτωση ο διάλογος είναι άνευ αντικειμένου γιατί στόχος θα είναι η ικανοποίηση του κομματικού συμφέροντος. Δηλαδή η ιστορία να εξυπηρετεί τα κομματικά συμφέροντα, όπως κατανοούνται στην τωρινή συγκυρία.

Κάτι τέτοιο είναι αδύνατο γιατί μεθοδευμένα η ιστορία χρησιμοποιείται για κομματικούς σκοπούς από τα ελληνοκυπριακά κόμματα. Τα κόμματα μη έχοντας να προβάλουν προτάσεις για το παρόν, καταφεύγουν στο παρελθόν για να αντλήσουν κομματική πελατεία. Και καλλιεργούν ένα κλίμα φανατισμού με στόχο να διχάσουν τους πολίτες και να περιχαρακώσουν ψήφους. Η ιστορική αλήθεια ουδόλως τους ενδιαφέρει αλλά επικεντρώνονται στην εκμετάλλευση της ιστορίας για ιστορική δικαίωση και ιδεολογική περιχαράκωση των πολιτών όχι στη βάση των αναγκών του παρόντος αλλά της εσκεμμένης "ανάγνωσης και ερμηνείας" του παρελθόντος.

Σε ένα κλίμα φανατισμού και πόλωσης εκ των άνω και απόπειρας εκφασισμού της κοινωνίας στη λογική του μαύρου – άσπρου, ο διάλογος είναι αδύνατος.

Και ο μεν Υπουργός Παιδείας μπορεί να αποστέλλει εγκυκλίους που να ερμηνεύουν την πραγματικότητα κατά τρόπο επωφελή για το ΑΚΕΛ στο παρόν – το ΑΚΕΛ δε συμμετείχε σε παράνομες οργανώσεις – αλλά αν θέλεις να αναζητήσεις την ιστορική πραγματικότητα η θέση του κ. Ταλάτ είναι πιο επωφελής για όλους, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους.

Και αν πράγματι κάποιοι ενδιαφέρονται για την ιστορική αλήθεια για τα γεγονότα της περιόδου 1960-1974, τότε ας αρχίσουμε με μια παραδοχή.Η «φυλετική ετερογένεια» ή το «μη ομόφυλον», όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης, δεν αποτελεί κατ΄ ανάγκη αιτία συγκρούσεων. Αιτία συγκρούσεων γίνεται η εθνοτική διαφορά από τη στιγμή που δε φθάνεις σε κοινότητα προσδοκιών. Το 1959 -1960 η κοινότητα των προσδοκιών – καλώς ή κακώς – εκφράστηκε μέσα από το Σύνταγμα που κατέγραφε στο δεδομένο χρόνο, με βάση τους συσχετισμούς δύναμης και συμφερόντων, μια κοινότητα προσδοκιών τουλάχιστον για τα «άρχοντα στρώματα». Πώς φθάσαμε στο 1974;

Το μήνυμα του Υπουργού Παιδείας για το Μακάριο: σχολικές τελετουργίες και υπουργικές αστοχίες

2009-01-20T17:06:00.002+02:00

Στα σχολεία της Κύπρου συνηθίζεται στις επετειακές εκδηλώσεις να διαβάζεται ένα μήνυμα που αποστέλλει ο Υπουργός Παιδείας. Το μήνυμα αποτελεί μέρος της σχολικής ρουτίνας και δεν ενέχει κάποια ιδιαίτερη σημασία για τους μαθητές ή τους εκπαιδευτικούς. Στην όλη σχολική τελετουργία το μήνυμα θα περνούσε τελείως απαρατήρητο, αν δεν ήταν αναγκασμένος να το διαβάσει φωναχτά κάποιος βοηθός διευθυντής. Γι αυτόν που το διαβάζει εκπροσωπώντας τον Υπουργό, αποκτά μια βαρύνουσα σημασία. Με ύφος σοβαρό ο ομιλών , ύφος που συνάδει με το αξίωμα του συντάκτη του μηνύματος, προσπαθεί απεγνωσμένα να προσδώσει κύρος και στον εαυτό του και στο μήνυμα σε ώτα μη ακουόντων. Οι ακροατές υπάρχουν πάντοτε στο τέλος του μηνύματος, όταν ο ομιλών αναφωνεί: «Αντρέας Δημητρίου, Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού». Με το άκουσμα του ονόματος του Υπουργού – σημάδι ότι έλαβε τέλος το μήνυμα –το ακροατήριο ξεσπά σε ενθουσιώδη χειροκροτήματα και επιφωνήματα!!! Έτσι γίνεται πάντοτε. Μπορεί να μην ακούει κανείς, αλλά το ξέσπασμα στο τέλος είναι πηγαίο από τους μαθητές. Δεν έχω κατανοήσει επακριβώς τι υποδηλώνει αυτό το τελικό ξέσπασμα των μαθητών.Ίσως ξεγεύγουν από την απραξία του παθητικού ακροατή, ίσως κοροϊδεύουν τις ανούσιες τελετουργίες, ίσως και να μη σημαίνει κάτι, απλώς είναι μια συνήθεια.
Το μήνυμα λοιπόν του Υπουργού Παιδείας για το Μακάριο πήρε μια άλλη διάσταση όχι στα σχολεία, αλλά στους κύκλους της εξουσίας και των ποικίλων οργανώσεων.
Το σημείο αιχμής ήταν η εξής αναφορά του Υπουργού: «Στα 17 χρόνια της προεδρίας του η Κύπρος κατάφερε να ευημερήσει και να κατακτήσει τη δική της θέση στον κόσμο ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος. Ταυτόχρονα, πέρασε μέσα από αιματηρές περιπέτειες και διακοινοτικές συγκρούσεις, τις οποίες προκάλεσαν παράνομες και εξτρεμιστικές ελληνοκυπριακές και τουρκοκυπριακές οργανώσεις, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στην τραγωδία του 1974,...»
Πολιτικοί λοιπόν, κόμματα και οργανώσεις αντέδρασαν έντονα σε αυτή την αναφορά προβάλλοντας ποικίλα επιχειρήματα. Η ουσία είναι ότι η αναφορά αυτή είναι άστοχη. Κατ΄ανάγκη το μήνυμα είναι γενικό ,αλλά πρέπει να είναι σαφές. Σε κάθε περίπτωση τα γεγονοτα του 1974 δεν είναι αποτέλεσμα της δράσης μόνο των «παράνομων και εξτρεμιστικών ελληνοκυπριακών και τουρκοκυπριακών οργανώσεων».
Δε θα σχολιάσω αυτή την άστοχη αναφορά. Θα αναφερτώ και σε μια άλλη αστοχία του μηνύματος που πέρασε απαρατήρητη: «Στα 1960, με την ανακήρυξη της κυπριακής ανεξαρτησίας, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄ εκλέγεται ως ο πρώτος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας». Αυτή η αναφορά συνιστά διαστρέβλωση της ιστορίας γιατί είναι γνωστό ότι ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος εκλέγηκε ως «Πρόεδρος» στις 13 Δεκεμβρίου 1959, δηλαδή κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας!!! Η λεγόμενη μεταβατική περίοδος - από τις συμφωνίες του Λονδίνου ως την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας – είναι από τις πιο σημαντικές της σύγχρονης ιστορίας: υπήρξαν πρωτοφανείς μεθοδεύσεις, απαράδεκτοι αποκλεισμοί, έντονες συγκρούσεις των πολιτικών δυνάμεων. Σε μια περίοδο 18 μηνών εξυφάνθηκαν τόσα πολλά που άφησαν το στίγμα τους στο μετέπειτα κυπριακό κράτος. Το ζήτημα της συγκρότησης της εξουσίας σε ένα επίπεδο μεθοδεύσεων, συναλλαγής και παρασκηνίου με στόχο την ιδιοποίησή της ήταν το κύριο χαρακτηριστικό της μεταβατικής περιόδου. Και κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου, η μεταβατική επιτροπή εντελώς αυθαίρετα απέκτησε Υπουργούς και στις 13 Δεκεμβρίου και Πρόεδρο.
Αυτή η αποσιωπημένη περίοδος δημιούργησε αργότερα και συνταγματικό πρόβλημα. Ο Κρ. Τορναρίτης αναφέρει: «...γι αυτό με το άρθρο 195 του Συντάγματος λαμβάνεται πρόνοια ότι οι ήδη εκλεγέντες ως Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και πριν την εγκατάστασιν αυτών σύμφωνα με το Σύνταγμα, είχαν εξουσία εξουσία να συνομολογήσουν και υπογράψουν τις εν λόγω συνθήκες...»
Ποιο είναι το θετικό από όλη αυτή την ανακατωσούρα; Το γεγονός ότι ο Υπουργός κατέθεσε ένα προβληματισμό για τη χρησιμότητα αυτών των μηνυμάτων.Φυσικά μέχρι τώρα έχει αποστείλει αρκετά μηνύματα. Αλλά έστω και καθυστερήμενα, είναι κάτι γόνιμο. Το σήριαλ ο πομπός να στέλλει μήνυμα χωρίς αποδέκτες, έχει ξεφτυλιστεί τελείως.Και αυτός ο γόνιμος προβληματισμός πρέπει να επεκταθεί και να συμπεριλάβει και όλες τις σχολικές τελετουργίες . Αν κάποτε είχαν για τους νέους κάποιο νόημα, σήμερα δε λένε κάτι στη σημερινή γενιά. Από την άλλη φυσικά, αν συντηρηθεί αυτός ο αποτυχημένος τρόπος εθνικής ή ιδεολογικής χειραγώγησης των νέων, είναι καλό για τους νέους: οι νέοι δε χειραγωγούνται εθνικά ή ιδεολογικά και η εξουσία δεν επιτυγχάνει τους στόχους της!!!
Ας αντικρύσουμε λοιπόν θετικά τις τελετουργίες στα σχολεία: άλλοι θα έχουν την ψευδαίσθηση της διαφύλαξης των ιερών και των οσίων του γένους, άλλοι θα επιχαίρονται για την προώθηση της δικής τους ιδεολογικής προσέγγισης στα σχολεία και οι μάθητες θα χαίρονται με την απώλεια μαθημάτων. Έτσι δικαιώνεται το νεοφιλελεύθερο δόγμα: όλοι κερδίζουν!!!

Διαγωνισμός Μαθητικού Δοκιμίου: Γνώση και προπαγάνδα

2009-01-17T18:44:00.003+02:00

Σε συνέχεια του προηγούμενου κειμένου που έχω αναρτήσει , σε αυτό την ανάρτηση θα επικεντρωθώ όχι στις λειτουργικές αδυναμίες του διαγωνισμού μαθητικού δοκιμίου της Ελληνικής Πρεσβείας αλλά στις νοηματικές δυσκολίες προσέγγισης του θέματος.
Το γενικό θέμα λοιπόν του διαγωνισμού είναι: «Η ειρήνη, η συνεργασία και η πρόοδος ανθρώπων και λαών και ο ρόλος του ελληνισμού».
Μέσα από τις οδηγίες του Υπουργείου Παιδείας διαφαίνεται μια αφελής προσέγγιση της πραγματικότητας τόσο της βιούμενης όσο και της ιστορικής. Δηλαδή οι συντάκτες των οδηγιών θεωρούν ότι η έννοια της ειρήνης συνδέεται με τη δημοκρατία, την ελευθερία, την ισότητα, τη δικαιοσύνη και την πρόοδο. Δηλαδή πήραν όλες τις έννοιες που στη συνείδηση των ανθρώπων έχουν ένα θετικό περιεχόμενο και τις συνέδεσαν με την ειρήνη!!! Στόχος τους ομολογημένος είναι «η καλλιέργεια θετικής στάσης απέναντι στην πολυδιάστατη αξία των αγαθών της ειρήνης και της συνεργασίας».
Βασικά αυτό που ζητά το Υπουργείο από εκπαιδευτικούς και μαθητές είναι να ενταχθούν στη δική του λογική και να υμνολογούν ασυστόλως την ειρήνη και τη συνεργασία .Έτσι συμβάλλουν στην πρόοδο ανθρώπων και λαών!!! Αυτή η προσέγγιση είναι μια φτηνή προπαγάνδα. Γιατί;
Γιατί η ιστορία και η επιστήμη δεν επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο. Δηλαδή η γνώση δεν είναι υποβοηθητικός παράγοντας για να επιβεβαιώσει τις αντιλήψεις των συντακτών της εγκυκλίου του Υπουργείου Παιδείας.
Για παράδειγμα η έννοια της ειρήνης δεν είναι «ένα λεκτικό πασπαρτού» που θεραπεύει «πάσαν νόσον». Η έννοια της ειρήνης είναι λέξη κενή αν αποσυνδεθεί από την ιστορική και τη βιούμενη πραγματικότητα. Η χρήση της ειρήνης σε κάθε εποχή και για διαφορετικούς ανθρώπους αποκτά ένα διαφορετικό περιεχόμενο. Και σήμερα πολλοί επιστήμονες (Π. Κονδύλης, E. Hobsawn , κ.α.) προσπαθούν να ορίσουν το περιεχόμενό της στην τωρινή συγκυρία. Επομένως όταν οι φορείς της κρατικής εξουσίας ζητούν από τους μαθητές και εκπαιδευτικούς να υμνολογούν την ειρήνη, αυτό υποδηλώνει πως έχουν αποσαφηνίσει το περιεχόμενό της στη σημερινή εποχή , πέρα από κενολογίες. Φυσικά τίποτε δεν έχουν αποσαφηνίσει και απλώς συνθηματολογούν με την ελπίδα το μυαλό-άδειο δοχείο των εμπλεκομένων να γεμίσει με « την ακτινοβόλο λαμπρότητα της μεγαλοπρεπούς ειρήνης»!!!
Για τεκμηριώση της θέσης μου ότι λειτουργούν προπαγανδιστικά επικαλούμαι την δική τους εγκύκλιο. Αναφέρει λοιπόν ότι στα πλαίσια της «ιστορικής αναζήτησης του θέματος» να προσεγγιστεί και η θεματική ενότητα «Η στένη σύνδεση της ειρήνης και της συνεργασίας με το δημοκρατικό πολίτευμα».

Ποια σύνδεση υπάρχει ανάμεσα στη δημοκρατία και την ειρήνη ; Υπάρχει κάποιο τεκμήριο που επιβεβαιώνει ότι οι δημοκρατίες είτε με το αρχαιοελληνικό περιεχόμενο είτε με το νεοτερικό είναι ειρηνόφιλες;
Φυσικά οι αρχαιοελληνικές δημοκρατίες ποτέ δεν καυχήθηκαν για την ειρηνοφιλία τους και να την παρουσιάσουν ως το διακριτικό τους γνώρισμα απέναντι στις δεσποτείες, στις ολιγαρχίες ή τις τυραννίες.
Παρακάμπτοντας τους πολέμους και τις στάσεις που ταλάνιζαν τις δημοκρατίες εκείνα τα χρόνια, θα επικαλεστώ το Θουκυδίδη (Β΄61), όπου ο Περικλής υποστηρίζει: «Όσοι έχουν τη δυνατότητα της επιλογής ανάμεσα στον πόλεμο και την ειρήνη, είναι πολύ ανόητοι να προτιμήσουν τον πόλεμο, αν κατά τα άλλα ευτυχούν.Αν όμως ήταν ανάγκη ή υποχωρώντας να υποταχθούν στους άλλους ή αφού ριψοκινδυνεύσουν να επικρατήσουν, πολύ πιο αξιοκατάκριτος είναι όποιος αποφεύγει τον κίνδυνο».
Τότε οι πολιτικοί δεν ήταν αφελείς και αντίκρυζαν την πραγματικότητα την οποία δεν απέκρυβαν από τους πολίτες επιλέγοντας να συνθηματολογούν και να κενολογούν. Ο πόλεμος λοιπόν δικαιολογείται όταν απειλείται ένα αγαθό πολυτιμότερο (η ελευθερία ) από τις απώλειες που μπορεί να επιφέρει ο πόλεμος.
Αυτή η αντιλήψη του Περικλή επαναλαμβάνεται (Θουκυδίδης Β΄ 43,4 ): «Θεωρώντας πως ευτυχία θα πει ελευθερία κι ελευθερία γενναιότητα, μη δειλιάζετε εμπρός στους κινδύνους του πολέμου».
Συμπερασματικά υποστηρίζω ότι στις αρχαιολληνικές δημοκρατίες ίσχυε το αυτονόητο που ισχύει σε κάθε εποχή, δηλαδή είναι ανόητος όποιος προτιμά τον πόλεμο από την ειρήνη με τη προϋπόθεση ότι οι απώλειες είναι λιγότερες από αυτές που θα επιφέρει η επιλογή του πολέμου. Αυτή η προσέγγιση δεν αφορά όμως μόνο τη δημοκρατία. Ειδικά για το δημοκρατικό πολίτευμα που έχει ως κύριο χαρακτηριστικό την ελευθερία, η υπέρτατη αξία είναι η ελευθερία το πολίτη. Για την προάσπισή της δικαιολογείται ο πόλεμος.
Την ίδια αντίληψη εκφράζει και ο ιστορικός Πολύβιος ( 3ος π.Χ. αιώνας ) ο οποίος αναφέρει: «Παραδέχομαι πως ο πόλεμος είναι φοβερός, όχι όμως σε τέτοιο βαθμό ώστε να υπομένουμε τα πάντα για να τον αποφύγουμε. Αλλιώς, τι κομπάζουμε για το της ελευθερίας όνομα πάντες, αν τίποτε δεν αξίζει περισσότερο από την ειρήνη;» Φυσικά είναι η εποχή της ρωμαϊκής ειρήνης.

Σε κάθε περίπτωση αυτή η σύνδεση δημοκρατίας και ειρήνης είναι πρόσφατη και ειδικότερα μια φιλελεύθερη και οικονομίστικη αντίληψη της πραγματικότητας. Και εδράζεται στην χιλιοειπωμένη αντίληψη του φιλελευθερισμού ότι το εμπόριο θα αντικαταστήσει τον πόλεμο.

Τι θέλω να πω; Δεν είναι αποδεκτό σε μια μεταβατική περίοδο της ιστορίας οι έννοιες να συγχύζονται και να γίνονται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης. Αναμφίβολα « κανένας δεν είναι τόσο ανόητος που να προτιμάει τον πόλεμο από την ειρήνη». Το σχολείο όμως δεν θα πρέπει να προπαγανδίζει το αυτονόητο. Το σχολείο θα πρέπει να βοηθά το μαθητή να κατανοήσει και την ιστορική και τη βιούμενη πραγματικότητα και να κάνει ο ίδιος τις πιο σωστές επιλογές για ένα καλύτερο μέλλον του ιδίου, της κοινωνίας που ζει και του κόσμου. Χωρίς να προκαλούμε σύγχυση ανάμεσα στο υπαρκτό και το προσδοκώμενο με ανεδαφικές προσεγγίσεις.

Και είναι φτηνή προπαγάνδα στο σχολείο να καλλιεργούμε τον ατομικισμό και τον ανταγωνισμό και να υμνολογούμε τη συνεργασία!!! Και είναι ανόητο να μιλάμε για πρόοδο, αν δεν ορίσουμε την έννοια!!! Και είναι ανιστόρητο να θεωρεί κάποιος ότι η ειρήνη συνδέεται με την πρόοδο αποσυνδέοντάς την από την ιστορική ή τη βιούμενη πραγματικότητα. Και αν οι δυνατοί και οι καλοταϊσμένοι του κόσμου ευλογούν την ειρήνη για να μπορούν να απολαμβάνουν ανενόχλητοι τα αγαθά που έχουν αποκτήσει, σε αυτό τον κόσμο, υπάρχουν και αδύνατοι και πεινασμένοι που δεν επιθυμούν να «απολαμβάνουν ειρηνικά» τη σκλαβιά τους ή την πείνα τους. Σε κάθε περίπτωση η πρόοδος του ανθρώπου συνδέεται με τους αγώνες του για ελευθερία και ισότητα στο ατομικό , κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό επίπεδο και όχι με την ειρήνη.
Τι κάνουμε λοιπόν στο σχολείο; Πέρα από ανούσιες εκθέσεις ιδεών περί των αγαθών της ειρήνης και των κακών του πολέμου μια πιο ορθολογιστική προσέγγιση είναι η αναφορά του Παντίτ Νεχρού: «Η ειρήνη θα ρθεί μόνον τότε, όταν οι αιτίες που προκαλούν τον πόλεμο κατανικηθούν.Όσο θα διαρκεί η κυριαρχία μιας χώρα πάνω σε άλλη ή η εκμετάλλευση μιας τάξης από μια άλλη, αδιάκοπα θα γίνονται προσπάθειες για την ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης. Ποτέ η ειρήνη δεν μπορεί να ρθει απ΄ τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό».

Σχολείο της γνώσης και του νοήματος ή της κενολογίας και της φτηνής προπαγάνδας; Είναι και αυτό ένα ζητούμενο, εκτός φυσικά των πλαισίων της λεγόμενης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και απο – ρύθμισης.

Διαγωνισμός μαθητικού δοκιμίου ή διαγωνισμός αμοιβαίας εξαπάτησης;

2009-01-12T18:29:00.003+02:00

Κάθε χρόνο οι μαθητές της Γ ΄ Λυκείου συμμετέχουν υποχρεωτικά σε ένα διαγωνισμό μαθητικού δοκιμίου της Ελληνικής Πρεσβείας. Το γενικό θέμα του διαγωνισμού φέτος, σύμφωνα με εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας, είναι «Η ειρήνη, η συνεργασία και η πρόοδος ανθρώπων και λαών και ο ρόλος του ελληνισμού».
Το πιο πάνω θέμα , σύμφωνα με την εγκύκλιο του Υπουργείου, μπορεί να αντικρυστεί στη βάση τεσσάρων πτυχών και είκοσι θεματικών ενοτήτων!!! Και δεδομένου ότι η συμμετοχή των μαθητών στο διαγωνισμό είναι υποχρεωτική, υποτίθεται ότι οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να προετοιμάσουν τους μαθητές.
Φυσικά εδώ δημιουργούνται κάποιες απορίες:
- Για την επαρκή προετοιμασία των μαθητών, απαιτείται χρόνος. Και ο χρόνος που παραχωρείται είναι μόνο δύο διδακτικές περίοδοι. Γι αυτό-όπως εξάλλου γίνεται κάθε χρόνο- η πλειοψηφία των μαθητών ουσιαστικά δεν κατορθώνουν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις του διαγωνισμού. Δηλαδή αποτυγχάνουν παταγωδώς.
- Μαζί με τους μαθητές αποτυγχάνουμε παταγωδώς και οι εκπαιδευτικοί. Όχι μόνο γιατί δεν έχουμε χρόνο για να προετοιμάσουμε τους μαθητές, αλλά και γιατί το θέμα του διαγωνισμού και οι πτυχές του είναι τις πιο πολλές φορές ακατανόητα ή μη προσπελάσιμα και για τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς.

Τι γίνεται στην πράξη;
Οι εκπαιδευτικοί με κάθε σοβαρότητα προσποιούνται ότι προετοιμάζουν τους μαθητές και οι μαθητές προσποιούνται ότι προετοιμάζονται . Βασικά θεμελιώνεται μια διαδικασία αλληλοεξαπάτησης!!! Τελικά βρίσκεται μια έκθεση από κάθε σχολείο και αποστέλλεται στο Υπουργείο για την τελική επιλογή. Βραβεύονται οι καλύτερες και θεωρείται ότι οι στόχοι του διαγωνισμού εχουν επιτευχθεί.
Πίσω από τις τελετές και τις βραβεύσεις υπάρχει η γελοιοποίηση κάθε έννοιας εκπαίδευσης και παιδαγωγικής. Συντηρείται όμως ο διαγωνισμός γιατί ίσως προέχει η τέρψη των πρεσβευτών ή των γραφειοκρατών.
Τις προσεχείς βδομάδες λοιπόν οι φωτοτυπικές μηχανές στα σχολεία θα πάρουν φωτιά. Τα πάντα φωτοτυπούνται: εγκύκλιοι, σημειώσεις, δοκιμία, αναλύσεις, προσεγγίσεις και άλλα πολλά.Το θέμα μετατρέπεται σε ποσοτικό: καλός εκπαιδευτικός είναι αυτός που θα δώσει τις πιο πολλές φωτοτυπίες στους μαθητές!!!
Η αδυναμία των εκπαιδευτικών να προετοιμάσουν τους μαθητές και όχι κατ΄ανάγκη με δική τους ευθύνη, μετατρέπεται σε δύναμη παραχώρησης φυλλάδιων. Έτσι στις δοσμένες συνθήκες οι καθηγητές βρίσκουν άλλοθι: «εγώ τους τα έδωσα. Σαν διάβαζαν. Τι να κάμω; Να μπω μες στο μυαλό τους;»
Με αυτή τη γελοία διαδικασία, αυτός που την πληρώνει κάθε χρόνο είναι ο τελευταίος στην ιεραρχία: ο μαθητής. Αυτός που για χάρη του – υποτίθεται- γίνονται όλα!!!
Όσο για τις αντιδράσεις μέσα στα σχολεία είναι ποικίλες.Κάποιοι μαθητές, είναι αλήθεια λίγοι, ονειρεύονται βραβεία. Κάποιοι μαθητές το θεωρούν ταλαιπωρία, αλλά την ανέχονται γιατί μπορεί να τους βοηθήσει στις τελικές εξετάσεις. Κάποιοι διαμαρτύρονται γιατί λένε πως δε γίνεται υποχρεωτική συμμετοχή σε διαγωνισμό και κάποιοι αδιαφορούν κανονικά.
Ανάμέσα δε στους εκπαιδευτικούς, κάποιοι έχουν την κρυφή ελπίδα να βραβευτεί κάποιος μαθητής τους και να «δοξαστούν», κάποιοι αναπαράγουν αυτούσια αυτά που ζητά η εξουσία και θεωρούν ότι επιτελούν το υψηλό τους χρέος, κάποιοι αναφωνούν «πάλι αυτές οι ανοησίες» και κάποιοι αδιαφορούν κανονικά.
Το καλό είναι ότι κάθε χρόνο ο διαγωνισμός ολοκληρώνεται χωρίς ούτε ένα νεκρό!!! Προς δόξα της ειρήνης, της συνεργασίας και της προόδου!!!Και της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης βεβαίως.

GCE: Πηγαινοέρχονται ή ποιος κοροϊδεύει ποιον

2009-01-05T17:47:00.004+02:00

Αφού ταλαιπώρησαν την κοινωνία για πέντε μήνες με το θέμα της εισδοχής υποψηφίων στα κρατικά πανεπιστήμια με κριτήριο το GCE, τώρα το Υπουργείο Παιδείας επανήλθε με νέα πρόταση. Η πρόταση προβλέπει εισδοχή με διεθνείς εξετάσεις σε ποσοστό 3% αποφοίτων ιδιωτικών και δημόσιων σχολείων.
Ποιοι είναι οι θιασώτες της εισδοχής με διεθνείς εξετάσεις; Η κυβέρνηση, ο ΔΗΣΥ και τα κρατικά πανεπιστήμια , δηλαδή το Πανεπιστήμιο Κύπρου και το ΤΕΠΑΚ.
Αυτοί λοιπόν αντί να κενολογούν και να παραπλανούν την κοινωνία με αναφορές για εκσυγχρονισμό, εξευρωπαϊσμό, αυτονομία και άλλες μεγαλόστομες διακηρύξεις, οφείλουν να εξηγήσουν τη θέση τους ώστε η κοινωνία να αντιληφθεί τις προθέσεις τους.
Η πρόταση του Υπουργείου για εισδοχή φοιτητών με διεθνείς εξετάσεις στα κρατικά πανεπιστήμια αποτελεί το πιο ριζοσπαστικό μέτρο το οποίο θα αλλάξει το χάρτη της ανώτερης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, δηλαδή το λύκειο. Και μια τέτοια αλλαγή δεν είναι δυνατόν να περάσει από το παράθυρο με συνοπτικές διαδικασίες. Γιατί αυτό επιχειρείται από την κυβέρνηση.
Η στάση λοιπόν της κυβέρνησης είναι επιεικώς απαράδεκτη.Γιατί;
Πρώτιστα θα πρέπει να ορίσει στην πράξη τη διακήρυξή της για δωδεκάχρονη δημόσια και δωρεάν υποχρεωτική εκπαίδευση. Δηλαδή πότε θα τερματίζεται αυτή η δωδεκάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση: στη Γ΄ Γυμνασίου, στη Γ΄ Λυκείου; Από τα δημοσιεύματα στον τύπο φαίνεται πως ο προσανατολισμός είναι να εξαιρεθεί το λύκειο από τη υποχρεωτική θητεία του μαθητή στη δημόσια εκπαίδευση.
Σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση οφείλει να αποσαφηνίσει ποιος θα είναι ο ρόλος του λυκείου και πώς συνδέεται ή αποσυνδέεται από το σύστημα εισδοχής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Και τρίτο και εξίσου σημαντικό, σε περίπτωση που υιοθετηθεί ένα σύστημα εισδοχής – και έτσι διαφαίνεται - που καταργεί τη μια και ενιαία εξέταση και εισαχθεί ένα πλουραλιστικό σύστημα εισδοχής στη βάση της ελευθερίας του μαθητή να επιλέγει ο ίδιος όποιο σύστημα εκπαίδευσης ή πιστοποίησης επιθυμεί και με αυτό να μπορεί να εισάγεται στο πανεπιστήμιο, τότε θα πρέπει να κατοχυρωθεί η ίση μεταχείριση όλων των μαθητών.
Η ίση μεταχείριση είναι κομβικό σημείο γιατί το πλουραλιστικό σύστημα εισδοχής στα πανεπιστήμια σημαίνει εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης στο λύκειο αλλά και εμμέσως στις προηγούμενες βαθμίδες της εκπαίδευσης, σημαίνει την ελεύθερη ανάπτυξη μιας εκπαιδευτικής αγοράς με στόχο να καταστεί η Κύπρος «κέντρο παροχής διεθνών υπηρεσιών» - όπως προβλέπει το προεκλογικό πρόγραμμα Χριστόφια – και στον τομέα της εκπαίδευσης.

Στην πράξη τώρα με την πρόταση του Υπουργείου οφελείται το Πανεπιστήμιο Κύπρου και το ΤΕΠΑΚ αφού διευρύνεται η δεξαμενή από όπου αντλούν «πελάτες», οφελείται η κυβέρνηση αφού ένα μέρος του κόστους της εκπαίδευσης στο λύκειο θα μεταφερθεί στους γονείς, οφελείται το ιδιωτικό κεφάλαιο αφού προσφέρονται νέες επενδυτικές ευκαιρίες.. Και το δημόσιο λύκειο ρίχνεται απροετοίμαστο σε ένα νέο εκπαιδευτικό περιβάλλον με στόχο την αποδόμησή του.

Τελικά ποιο είναι το όραμα της πολυδιαφημιζόμενης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης; Γιατί είναι τόσο δύσκολο στους κυβερνώντες να υποστηρίξουν τις θέσεις τους μπροστά στη κοινωνία και μηχανεύονται διάφορα για να την παραπλανήσουν;