Ο Αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου και οι "επιστημονικές του εκτιμήσεις"

Μερικοί πανεπιστημιακοί ανοίγουν το στόμα τους και κάμνουν εκτιμήσεις τόσο ατεκμηριώτες ώστε να διερωτάσαι: έχουν τόση αυτοπεποίθηση που δε φοβούναι καθόλου μήπως εκτεθούν;

Τι μας είπε ο Αντιπρύτανης κ. Χριστοφίδης;

Με αφορμή το γεγονός ότι οι νέοι φοιτητές εισάγονται στο πανεπιστήμιο Κύπρου με χαμηλές βαθμολογίες, κατέληξε σε μια σειρά από συμπεράσματα. Ποια;

«Οι χαμηλές βαθμολογίες αποδεικνύουν την κατάρρευση του δημόσιου σχολείου».

Οι χαμηλές βαθμολογίες δεν αποδεικνύουν κάτι τέτοιο. Το μόνο συμπέρασμα που μπορείς να καταλήξεις είναι πως οι μαθητές δυσκολεύονται να αντεπεξέλθουν στις συγκεκριμένες απαιτήσεις των εξετάσεων. Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί.

Όμως από κοινωνική σκοπιά η λεγόμενη «πτώση του επιπέδου» δεν είναι η πρώτη φορά που προβάλλεται. Προβλήθηκε ως επιχείρημα και με τη μαζικοποίηση του γυμνασίου, του λυκείου αργότερα. Κανένας όμως δεν υποστήριξε ότι η πτώση του επιπέδου στο γυμνάσιο αποδεικνύει την κατάρρευση του δημοτικού σχολείου!!!Έλεος κ. πανεπιστημιακέ!!! Δεν μπορείς να εκλαμβάνεις τη φοίτηση όλων των παιδιών στο πανεπιστήμιο ως κατάρρευση της προηγούμενης βαθμίδας της εκπαίδευσης!!!

Η πρόκληση είναι μεγάλη για το πανεπιστήμιο. Οι πανεπιστημιακοί όντας οι πλέον ειδικοί θα πρέπει σίγουρα να κατορθώσουν να ανεβάσουν στο επιθυμητό επίπεδο τους νέους φοιτητές, κάτι που δεν πέτυχε ίσως το λύκειο. Αυτή είναι η πρόσκληση.

Όμως οι προκλήσεις φαίνεται πως δεν αρέσουν στον κ. Χριστοφίδη. Γι αυτό ακολουθεί την πεπατημένη: «διοργάνωση ειδικών φροντιστηρίων από το ίδιο το πανεπιστήμιο»!!! Δηλαδή ακολουθούν οι πανεπιστημιακοί κατά γράμμα τη λογική των εκπαιδευτικών του λυκείου!!!

Φυσικά ο κ. Χριστοφίδης καλά κάνει να κατανοήσει τη νέα κοινωνική πραγματικότητα. Η ζώνη αναταραχής του εκπαιδευτικού συστήματος δεν είναι πια το λύκειο αλλά το πανεπίστημιο. Η μαζικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης θα αναπαράγει στο παρόν στάδιο όσα παρατηρούσαμε προηγουμένως στο λύκειο. Το δε λύκειο όλο και περισσότερο θα αναπαράγει τη λογική του δημοτικού σχολείου.

Όμως ο κ. Χριστοφίδης υποστηρίζει ότι «το ίδρυμα επιθυμεί να διατηρήσει τα υψηλά του επίπεδα». Ναι, τα ίδια έλεγαν και οι εκπαιδευτικοί του λυκείου μετά τη μαζικοποίησή του!!! Να τεθουν φραγμοί ώστε να διατηρηθούν τα ψηλά επίπεδα!!! Και ευτυχώς δεν τα κατάφεραν και το λύκειο μαζικοποίηθηκε με τη φοίτηση σχεδόν όλων των νέων. Η αλήθεια είναι πως αν στο λύκειο είχαν τεθεί φραγμοί , σήμερα το πανεπίστημιο δε θα έιχε πρόβλημα «πτώσης του επιπέδου». Αλλά οι νέοι και η κοινωνία; Νομίζει ο κ. Χριστοφίδης ότι λειτουργεί σε ένα κοινωνικό κενό και ότι τα λεφτά που πιάνει τα στέλλουν εξωγήινοι;

Φυσικά θα διερωτηθεί κάποιος: αν κάθε φορά η αναταραχή του εκπαιδευτικού συστήματος μεταφέρεται μια βαθμίδα πιο πάνω και δεδομένου ότι δεν υπάρχει βαθμίδα πιο πάνω από το πανεπιστήμιο, τι θα γίνει;

Επί του παρόντος η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία προσπαθέι να κρατήσει εν ζωή τη σχέση εκπαίδευσης και κοινωνικής θέσης με την έμφαση σε μεταπτυχιακούς τίτλους και τη δια βίου εκπαίδευση.

Αυτή η λογική έχει νόημα φυσικά μόνο στην περίπτωση που υπάρχουν οι θέσεις για να αναγνωρίζονται κοινωνικά και οι εκπαιδευτικοί τίτλοι. Αν δεν υπάρχουν οι θέσεις εργασίας, τότε όλοι αυτοί οι τίτλοι θα είναι επιταγές χωρίς αντίκρυσμα.

Το σύστημα επί του παρόντος βολεύεται δεδομένης της επιδεινώσης της οικονομικής θέσης των πολιτών που λειτουργεί και ως φραγμός στη χρηματοδότηση τέτοιων επιλογών σε μαζικό επίπεδο. Επί του παρόντος λοιπόν η νέα λογική της ολιγαρχίας θα στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε διαφανή κοινωνικά κριτήρια. Έχει πολύ ενδιαφέρον από την άποψη ότι αυτό που αναπαράγεται σήμερα σε μεταπτυχιακό επίπεδο και σε μια πιο ώριμη ηλικία για τους νέους, αναπαραγόταν για χρόνια στις προηγούμενες βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Πώς θα αντιδράσουν οι νέοι; Δεν ξέρω αλλά η αντίδρασή τους θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την πορεία των κοινωνιών του αύριο.

Η σύγκλητος του Πανεπιστημίου Κύπρου και το κατεστημένο

Αφορμή για τη συγγραφή αυτού του κειμένου ήταν θέσεις που προβλήθηκαν στα ΜΜΕ και στα ιστολόγια , όπου ερμηνεύεται η σύγκρουση αναφορικά με την εισαγωγή φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Κύπρου με διεθνή προσόντα (GCE) είτε ως αντιπαράθεση Πανεπιστημίου Κύπρου με την ΟΕΛΜΕΚ είτε Πανεπιτημίου Κύπρου με τα κόμματα. Αυτή τη λογική διέπει και ένα κείμενο του Λ. Χαραλάμπους στην εφ. ΠΟΛΙΤΗΣ στις 28/6/2009. Γράφει:
«Αξίζουν συγχαρητήρια στη Σύγκλητο, που με την απόφαση της περασμένης Τετάρτης έδωσε στα κόμματα και τους διάφορους πολιτικάντηδές μας το μάθημα που τους άξιζε».
Έτσι είναι τα πράγματα;
1.Με τη θέση του Πανεπιστημίου για εισαγωγή φοιτητών με GCE συμφώνησαν το ΑΚΕΛ , το ΔΗΣΥ και η κυβέρνηση. Η διαφορά τους –πραγματική ή φανταστική -δεν ήταν επί της ουσίας αλλά επί της διαδιακασίας. Από τη μια η Σύγκλητος ήθελε εισαγωγή «εδώ και τώρα» , ενώ τα κόμματα ήθελαν μια μεθόδευση σε βάθος χρόνου ώστε να καταλαγιάσουν οι εσωτερικές αντιδράσεις που αντιμετώπιζαν. Η απόφαση λοιπόν της Συγκλήτου δεν «έδωσε κανένα μάθημα στα κόμματα» γιατί έχουν κοινές θέσεις και στοχεύσεις.
Αντίθετα, με τις μεθοδεύσεις των κομμάτων και της Συγκλήτου αυτός που παίρνει ένα μάθημα είναι η ΟΕΛΜΕΚ. Γιατί ουσιαστικά όλες οι μεθοδεύσεις στοχεύουν στο τέλος να παρακάμψουν τις ενστάσεις της.
2.Ολόκληρο το πανεπιστημιακό σύστημα είναι με τέτοιο τρόπο δομημένο ώστε οι φορείς του αλλά και η λειτουργία του να εξαρτημένες από το κόμμα ή τη συναλλαγή με το κόμμα: διοίκηση, συλλογικά όργανα, εκλογές καθηγητών, φοιτητικές οργανώσεις. Το πανεπιστήμιο λοιπόν λειτουργεί ως μηχανισμός χειραγώγησης των πολιτών και προαγωγής του κομματικού συμφέροντος. Και είναι αστείο κάποιος να φαντάζεται ότι΄"έδωσε μάθημα στα κόμματα".
3.Το Πανεπιστήμιο από τη στιγμή που δεν προωθεί το κοινωνικό συμφέρον είναι φυσικό να γίνεται έρμαιο αλλότριων συμφερόντων. Σε αυτά τα πλαίσια οι καθηγητές εντάσσονται σε ομάδες και ομαδούλες για να προωθήσουν ίδια ή φίλια ή κομματικά συμφέροντα ή και ιδεολογικές στοχεύσεις. Και είναι αστείο να υποστηρίζει κάποιος ότι αυτοί που ιδοποιούνται το πανεπιστήμιο, θα στραφούν εναντίον του συστήματος που τους συντηρεί!!!
Το Πανεπίστημιο Κύπρου λοιπόν δεν ήλθε σε ρήξη με τα κόμματα. Το αντίθετο, είναι κομματικό φερέφωνο και τις κομματικές στοχεύσεις προωθεί. Έχει πια ωριμάσει και η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία μπορεί να το εμπιστευθεί ώστε να καταστεί συν-ιδιοκτήτης της κοινωνίας.
Όσοι λοιπόν βλέπουν στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ένα φορέα που έρχεται σε σύγκρουση με το κατεστήμενο είναι αφελείς. Γιατί δίπλα στο πολιτικό και οικονομικό κατεστήμενο υπάρχει και το πνευματικό κατεστήμενο του Πανεπιστημίου, του οποίου ο ρόλος είναι συμπληρωματικός και υποβοηθητικός της πολιτικής και οικονομικής τάξης στην προσπάθεια για χειραγώγηση της κοινωνίας.
Γι αυτό και στο θέμα των GCE οι πανεπιστημιακοί δεν προέβαλαν προς την κοινωνία το επιχείρημα και τον ορθό λόγο, όπως θα άρμοζε σε ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα, αλλά συμπεριφέρθηκαν ως πολιτικάντηδες, ως γνήσια τέκνα των κομματικών τους προϊσταμένων.
Οι προσεγγίσεις λοιπόν του κ. Γ. Χαραλάμπους δεν εδράζονται σε κάποια προσέγγιση της πραγματικότητας, αλλά αναπαράγουν με τον πιο αυθεντικό τρόπο αυτό το οποίο κατηγορεί, δηλαδή το κομματικό συμφέρον και τους πολιτικάντηδες. Είναι μια σύνηθης ολιγαρχική μέθοδος. Μια μέθοδος εξαπάτησης και υποταγής της κοινωνίας σε αυτούς οι οποίοι την εκμεταλλεύονται ξεδιάντροπα.

GCE: Παίζω, δεν παίζω και πάλι από την αρχή ή όχι άλλη μεταρρύθμιση

Το Υπουργικό Συμβούλιο στις 13/5/2009 δεν ενέκρινε τα συμφωνηθένα στο Συμβούλιο Παιδείας από ΔΗΣΥ,ΑΚΕΛ, Πανεπιστήμιο Κύπρου για εισαγωγή φοιτητών με «διεθνή προσόντα» με ποσοστό 3%.
Η Βουλή στις 14/5/2009 δεν ενέκρινε τους κανονισμούς που κατατέθηκαν από το Υπουργικό Συμβούλιο με αποτέλεσμα το Πανεπιστήμιο να μπορεί να εισάξει φοιτητές με «διεθνή προσόντα».
Η ΟΕΛΜΕΚ πανηγύριζε με την απόφαση και ανέστειλε τα απεργιακά της μέτρα.

Η σύγκλητος του Πανεπιστημίου Κύπρου αποφασίζει στις 24/6/2009 να δεχθεί φοιτητές με «διεθνή προσόντα». Ο χρόνος της απόφασης είναι «εκ του πονηρού», αφού δεν υπάρχει πια η απειλή της ΟΕΛΜΕΚ για λήψη μέτρων στις παγκύπριες εξετάσεις.
Η Βουλή διαμαρτύρεται για την απόφαση, αν κα η μη ψηφίση των κανονισμών από μέρους της παρείχε το δικαίωμα στο Πανεπιστήμιο να αποφασίσει!!!
Η ΟΕΛΜΕΚ. που πανηγύριζε πριν ένα μήνα για τη μη ψήφιση των κανονισμών, ζητά με νέα απόφασή της να ψηφιστούν οι κανονισμοί εδώ και τώρα!!!
Ο Υπουργός Παιδείας ζει στον κόσμο του. Η νέα προσέγγισή του είναι πως αποτελεί δέσμευση της προηγούμενης κυβέρνησης η ποσόστωση που προτείνει!!!
Όλος αυτός ο συρφετός χειρίζεται τα θέματα της εκπαίδευσης για προαγωγή του κοινωνικού συμφέροντος.
Η πραγματικότητα είναι πως δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Για 16 μήνες ταλαιπωρούν την κοινωνία με ένα θέμα για το οποίο δεν μπορούν να δώσουν λύση και την αποπροσανατολίζουν από τα πραγματικά προβλήματα της εκπαίδευσης. Με μεθοδεύσεις, παρασκήνια και συναλλαγές θα επιλύσουν – έτσι νομίζουν - τα εκπαιδευτικά προβλήματα.
Η μόνη ελπίδα για τη δημόσια εκπαίδευση – αν υπάρχει – είναι από τούδε και στο εξής όλοι αυτοί οι ειδήμονες να μην ασχοληθούν ξανά με αυτή. Διαφορετικά δε θα αφήσουν τίποτε όρθιο.

Πανεπιστήμιο: αυτο-ρύθμιση και ετερο-ρύθμιση ή περί της δικής τους ελευθερίας και της δικής μας υποταγής

Το αφηρημένο
Η έννοια της αυτορύθμισης είναι πολυσήμαντη. Ο άνθρωπος μπορεί να αυτο- ρυθμίζεται ή να ετερο-ρυθμίζεται. Ένα πράγμα είναι να αποφασίζεις ο ίδος γαι τον εαυτό σου και άλλο πράγμα να αποφασίζουν κάποιοι τρίτοι για σένα. Ο άνθρωπος αγωνίζεται για να διευρύνει την αυτονομία του σε βάρος των ετερό-νομων μηχανισμών πο τον καταδυναστεύουν. Αυτορύθμιση, αυτονομία είναι συνώνυμα της ελευθερίας , μιας ελευθερίας που αντιμάχεται κάθε εξάρτηση ή δουλεία. Όλα αυτά σε θεωρητικό επίπεδο.
Με την παγκοσμιοποίηση λοιπόν εισήλθαν στο λεξιλόγιό μας πολλές εύηχες λέξεις: αυτονομία, διαφορετικότητα, πολυπολιτισμικότητα, ειρήνη κλπ..Όλες αυτές οι λέξεις για να γίνουν κατανοητές πρέπει να ενταχθούν στο συγκεκριμένο περιβάλλον: ποιοι τις επικαλούνται, γιατί τις επικαλούνται, ποιο περιεχόμενο τους αποδίδουν.Διαφορετικά τις επικαλείσαι ως κράχτης κάποιων τρίτων ή γίνεσαι φερέφωνο του ισχυρού.
Το συγκεκριμένο
Η αρχή της αυτορύθμισης εισήχθηκε από τους φορείς της οικονομίας στα πλαίσια της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης. Ουσιαστικά οι οικονομικοί φορείς επεζήτησαν και πέτυχαν να αποδεσμευτούν από τον κρατικό έλεγχο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επέβαλαν την ηγεμονία τους επί του κράτους και διακήρυτταν ότι οι ίδιοι μπορούν να εκφράσουν το συμφέρον της κοινωνίας ή πως ότι είναι συμφέρον για την αγορά είναι και για την κοινωνία.
Στην πράξη αυτό σήμαινε ότι οι νόμοι της αγοράς τοποθετήθηκαν υπεράνω των νόμων του κράτους. Και υιοθέτησαν νέες προσεγγίσεις της πολιτικής –διακυβέρνηση, κοινωνία των πολιτών – που ουσιαστικά επιβεβαιώνουν την επιβολή της αγοράς επί του κράτους.
Η αποδυνάμωση του κράτους στο νέο περιβάλλον από τις δυνάμεις της αγοράς ουσιαστικά διαφοροποίησε και τη λειτουργία των κομμάτων ως φορέων της πολιτικής. Υιοθέτησαν και αυτά την αρχή της αυτορύθμισης στα πλαίσια μιας πολιτικής αγοράς που λειτουργεί με τους νόμους της οικονομικής αγοράς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της υιοθέτησης της λογικής της αυτορύθμισης των κομμάτων αποτελεί η άρνησή τους να δεχθούν έλεγχο των οικονομικών τους ούτε καν για την κρατική χορηγία. Το επιχείρημα που προβάλλουν είναι πως τα κόμματα έχουν δικαίωμα να αυτορυθμίζονται.
Η πολιτική και η οικονομική ολιγαρχία λοιπόν επιζητούν την αποδεσμευσή τους από τους περιορισμούς των νόμων του κράτους και επιδιώκουν την αυτορύθμισή τους. Στην πράξη επιλέγουν να λειτουργούν με βάση τους συσχετισμούς δύναμης Και όχι με βάση την εξουσία του κράτους.
Σε αυτά τα πλαίσια και «η πνευματική ολιγαρχία» επιδιώκει την αυτορύθμισή της στα πλαίσια μιας εκπαιδευτικής αγοράς με βάση τους νόμους της οικονομικής και πολιτικής αγοράς.
Η αυτορύθμιση του πανεπιστημίου υποδηλώνει και την αποδέσμευσή του από το ασφυκτικό κλοιό της κρατικής εξουσίας και παράλληλα την αυτορύθμισή του σύμφωνα με τους νόμους της οικονομικής αγοράς.
Οι φορείς της οικονομίας , της πολιτικής και του πνεύματος θέλουν να αυτορυθμίζονται με βάση τους νόμους της αγοράς. Και στη συνέχεια οι αυτο-ρυθμιζόμενοι χρησιμοποιούν την κρατική εξουσία για να μετατρέψουν τη βούλησή τους σε νόμο με καθολική ισχύ επί της κοινωνίας.
Το άλλο συγκεκριμένο
Δηλαδή η δική τους αυτορύθμιση αποκτά νόημα μόνο σε σχέση με την ετερο- ρύθμιση της κοινωνίας. Ή διαφορετικά η δική τους ελευθερία αποκτά νόημα χάρη στη δική μας υποταγή. Ή θέλουν εκείνοι μόνο να αυτορυθμίζονται και όχι η κοινωνία, θέλουν μόνο εκείνοι να είναι ελεύθεροι και όχι ο κάθε πολίτης.
Αυτή ακριβώς είναι η ολιγαρχική λογική. Οι λίγοι να είναι ελεύθεροι σε βάρος των πολλών. Οι λίγοι να απολαμβάνουν πλούτο, προνόμια και εξουσία συντηρώντας την υποδούλωση της κοινωνίας., αποστολή της οποίας είναι να συντηρεί τους ολιγάρχες.
Το ερώτημα είναι διαφορετικό: Γιατί να μην αυτορυθμίζεται η κοινωνία και οι ολιγαρχικοί να είναι υποχρεωμένοι να εκτελούν τις εντολές του κοινωνικού συνόλου;
Γιατί η ελευθερία των λίγων είναι πιο σημαντική από την ελευθερία των πολλών;
Το αίτημα: αυτορύθμιση της κοινωνίας
Οι αυτορυθμιζόμενοι λοιπόν καλά κάνουν και προωθούν την αυτονομία τους σε βάρος της κοινωνίας. Αυτό επιβάλλει το ολιγαρχικό τους συμφέρον. Γιατί όμως οι πολίτες να συναινούν στην προώθηση του ολιγαρχικού συμφέροντος; Και στην παρούσα φάση προώθηση του κοινωνικου συμφέροντος σημαίνει έλεγχος της κοινωνίας σε κάθε "επίδοξο αυτορυθμιζόμενο": οικονομία, κόμματα, πανεπιστήμιο. Γιατί; Όλοι αυτοί υπάρχουν γιατί υπάρχει η κοινωνία.Και οφείλουν να ενεργούν με τρόπο που ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της κοινωνίας και εξυπηρετεί το κοινωνικό σύμφερον και όχι το αγοραίο. Σε αντίθετη περίπτωση ο πολίτης θα υποβαθμιστεί σε απλό καταναλωτή των οικονομικών, πολιτικών και πνευματικών τους προϊόντων ή υπό-προϊόντων.

GCE και "οι μεγάλες διαμάχες" ή από το μεγάλο ψεύδος στη μεγάλη κλοπή

Για να κατανοήσει κάποιος τα διαδραματιζόμενα σε σχέση με τα κριτήρια εισδοχής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, οφείλει να μην αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στις κενολογίες των πρωταγωνιστών. Γιατί αυτοί, όντας σε διατεταγμένη υπηρεσία, πιο πολύ εξαπατούν τους πολίτες παρά τους ενημερώνουν.
Τα περί αυτονομίας του πανεπιστημίου, τα περί επιλογής των δήθεν αρίστων, τα περί ίσης μεταχείρισης των μαθητών είναι στάχτη στα μάτια του κόσμου.
Ποια είναι λοιπόν η πραγματικότητα;
1.Η κυβέρνηση και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες αποφάσισαν να οριοθετήσουν χρονικά την υποχρεωτική εκπαίδευση ως τη Γ΄ τάξη Γυμνασίου. Ως εκεί επεκτείνεται η υποχρέωση του κράτους για δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, έστω και στα χαρτιά.
2. Το λύκειο εντάσσεται στην αγορά εκπαιδευτικών υπηρεσιών. Δηλαδή εμπορευματοποιείται η λυκειακή εκπαίδευση και εντάσσεται στην ελεύθερη αγορά του ανταγωνισμού.
3. Αυτή η νέα προσέγγιση ουσιαστικά προωθείται εκ των άνω. Δηλαδή δε δηλώνεται ξεκάθαρα ως στόχος, για να προλάβει τυχόν αντιδράσεις και επιχειρείται να επιβληθεί μέσα από την αλλαγή του συστήματος εισδοχής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Δηλαδή οι φορείς της κρατικής εξουσίας γνωρίζουν ότι το σύστημα εισδοχής προσανατολίζει τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς για το είδος της εκπαίδευσης που θα επιλέξουν. Ουσιαστικά με την αλλαγή του συστήματος επιχειρείται ένας αναπροσανατολισμός της κοινωνίας.
4. Η ανάπτυξη μια ελεύθερης αγοράς εκπαιδευτικών υπηρεσιών στο επίπεδο του λυκείου προϋποθέτει ελεύθερο ανταγωνισμό των παροχέων και πλουραλισμό υπηρεσιών. Αυτή ακριβώς τη λογική προωθούν η κυβέρνηση, το ΑΚΕΛ, ο ΔΗΣΥ και τα κρατικά πανεπιστήμια. Από το ενιαίο σύστημα εισδοχής σε ένα ανταγωνιστικό και πλουραλιστικό σύστημα αγοράς υπηρεσιών εναρμονισμένο με την οικονομική αγορά. Αυτή η λογική δεν εναρμονίζεται με ένα τύπο δημόσιου λυκείου αλλά με ανταγωνιζόμενα σχολεία στην εξεύρεση πελατών.
5. Η απόφαση για εμπορευματοποίηση της λυκειακής εκπαίδευσης είναι πολύ μεγαλύτερης σημασίας από κοινωνική και οικονομική άποψη από την επιχειρούμενη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση των αναλυτικών προγραμμάτων. Δηλαδή οι ουσιαστικές αλλάγες γίνονται στα πεταχτά και εκτός του λεγόμενου «δομημένου διαλόγου» για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

Άντε τώρα να κάνεις επιλογή. Από τη μια τα ψέματα των φορέων της εξουσίας που εμμένουν πεισματικά να περιπαίζουν τους πολίτες με διάφορα παραμύθια. Από την άλλη οι έμποροι της γνώσης που ομολογημένος στόχος τους είναι το κέρδος ή η κλοπή.
Από τη μια το εξουσιαστικό σχολείο του ψεύδους και από την άλλη το εμπορευματικό σχολείο της κλοπής. Από τη μια η πολιτική ολιγαρχία και από την άλλη η οικονομική ολιγαρχία. Ο ένας στέλλει πελάτες του άλλου!!! Από τα δόντια του λύκου στα σαγόνια του καρχαρία!!!
Το δίλημμα είναι σκληρό: από τη μια η πολιτική ολιγαρχία του ψεύδους και από την άλλη η οικονομική ολιγαρχία της κλοπής. Ποιο είναι το ολιγότερο κακό;
Έφτιαξαν ένα μονόδρομο όπου οι ολιγαρχικοί είναι σίγουρα κερδισμένοι και οι πολίτες σίγουρα χαμένοι. Ο χαμένος, γνωρίζοντας ότι θα είναι ο χαμένος, είναι φυσικό να αδιαφορεί. Και οι πολίτες αδιαφορούν γνωρίζοντας τα τερτίπια των ολιγαρχικών. Και γνωρίζουν ότι οι συσχετισμοί δύναμης είναι σε βάρος τους. Και ανέχονται. Ωσότου να υπάρξει εναλλακτική πρόταση προς το συμφέρον τους.
Και μην ξεχνάτε ποτέ: ο στόχος της εκσυγχρονιστικής και προοδευτικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης είναι πάντοτε το ανθρωποκεντρικό και δημοκρατικό σχολείο!!! Τι να τους πεις!!!

"Η αστυνομία δέρνει τους νέους και το φοιτητικό κίνημα κοιμάται" ή υπάρχει ένα πρόβλημα με το μέλλον αυτού του τόπου

Τα γεγονότα του τελευταίου μήνα σε σχέση με την αθωωτική απόφαση του Κακουργιοδικείου για τους αστυνομικούς που κακοποίησαν δυο νέους, ανέδειξε και ένα άλλο πρόβλημα, τη στάση του φοιτητικού κινήματος στην Κύπρο.
Κυρίως το πρόβλημα εντοπίζεται στο γεγονός ότι σε άλλες χώρες ή και για τις προηγούμενες γενιές οι φοιτητές ταυτίζονται με τις αγωνιστικές διεκδικήσεις και την πρωτοπορία των κοινωνικών διεκδικήσεων.
Στην Κύπρο λοιπόν το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα σιώπησε.Πέρα από κάποιες σπασμωδικές αντιδράσεις, η παρουσία του ήταν περισσότερο από απαρατήρητη. Γιατί;
Οι λόγοι είναι πολλοί.
Πρώτα απ΄ όλα καλλιεργείται για χρόνια τώρα μια απαξίωση των κινητοποιήσεων των νέων με αναφορά την Ελλάδα. Το ντόπιο κατεστημένο – ΜΜΕ, κόμματα, κυβερνήσεις, πανεπιστημιακοί – εντέχνως πέρασαν το μήνυμα στην κοινωνία ότι φοιτητής σημαίνει παρακολούθηση μαθημάτων και μη απώλεια διδακτικών εξαμήνων εξαιτίας κινητοποιήσεων των φοιτητών. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα οι φοιτητές αντιδρούν, θεωρήθηκε περίπου σκάνδαλο για την κυπριακή κοινωνία γιατί διαταράσσεται η ομαλή φοίτηση. Και ουσιαστικά σήμερα πολλοί γονείς και νέοι απορρίπτουν την επιλογή του ελληνικού πανεπιστημίου στη βάση του κατασκευασμένου φόβου για επιμήκυνση της φοίτησης στο πανεπιστήμιο.
Ο πιο ουσιαστικός λόγος όμως έχει σχέση με το πανεπιστήμιο Κύπρου και το πλαίσιο λειτουργίας του. Δηλαδή στο συγκεκριμένο χώρο έχει γίνει κατορθωτό να αναπαράγεται αυτό που συμβαίνει και στο κράτος. Δυο είναι οι λέξεις κλειδιά: ιδιοποίηση και ανομία.
Το σύστημα στο πανεπιστήμιο είναι πλήρως συναρτημένο από τα κόμματα και τη συναλλαγή. Καθοριστικός είναι ο ρόλος των φοιτητικών παρατάξεων στην κομματική εξάρτηση και συναλλαγή. Λειτουργούν ως κομματικά φερέφωνα με στόχο τη χειραγώγηση των φοιτητών. Παράλληλα οι φοιτητές θεωρούνται απλώς ως μια δεξαμενή για άντληση ψήφων και προαγωγή ιδιοτελών επιδιώξεων των φοιτητοπατέρων, που επιδιώκουν την εξαργύρωσή «της προσφοράς τους» με θέσεις και αξιώματα ή τη σίτισή τους από το κράτος, δηλαδή από το κοινωνικό σύνολο.
Οι πανεπιστημιακοί δημιουργούν πάλι διάφορες ομάδες για να προωθήσουν κομματικές στοχεύσεις ή να αποτρέψουν επιδιώξεις «του εχθρού».
Τα κόμματα εμπλέκονται στη λειτουργία του πανεπιστημίου για να ελέγξουν την κίνηση των ιδεών, την έρευνα και προς άγρα ψήφων.
Το πανεπιστήμιο λοιπόν είναι αυτό ακριβώς που θέλουν οι αφέντες του, δηλαδή τα κόμματα. Και τα κόμματα δεν το θέλουν να έιναι χώρος ζύμωσης με τη γνώση.Δε θέλουν να δημιουργεί αμφισβήτηση.
Αντίθετα, εισάγονται κομματικές πρακτικές: ανομία, συναλλαγή, διαφθορά, εξαγορά συνειδήσεων, ιδιοποίηση, υποταγή. Σε αυτά τα πλαίσια το πανεπιστήμιο από δημόσιος χώρος μεταβάλλεται σε εκτροφείο ολιγαρχικών νοοτροπιών με ένα και μόνο στόχο, τον έλεγχο της γνώσης, την υποταγή του πολίτη.
Με βάση αυτά τα δεδομένα ουσιαστικά στο χώρο του πανεπιστημίου παρατηρήθηκε ότι και στην κομματική ζωή: λεκτικές ακροβασίες και μηδενική δράση. Χέρι – χέρι κράτος , κόμματα και πανεπιστήμιο προχωρούν στη χειραγώγηση της κοινωνίας. Οι ειδικοί στη γνώση και οι ειδικοί στην πολιτική ενώνουν τις δυνάμεις τους εναντίον της κοινωνίας. Γιατί αυτός είναι ο αντίπαλος τους.
Επομένως η σιωπή του οργανωμένου φοιτητικού κινήματος στο γεγονός της αθώωσης των αστυνομικών-βασανιστών ήταν αναμενόμενη. Προετοιμάστηκε εδώ και χρόνια από τα κόμματα και τους πανεπιστημιακούς ο έλεγχος και η υποταγή των φοιτητών και της κοινωνίας.
Απέναντι λοιπόν στην κρατική/κομματική/πανεπιστημιακή λογική της υποταγής η κοινωνία έχει να διδάξει στο φοιτητικό κίνημα και τη λογική της αντίστασης και του κοινωνικού συμφέροντος, τον αγώνα για ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη.
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ
ΣΑΒΒΑΤΟ, 11 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, ΩΡΑ 4.00 μ.μ.
Ανατολικό άκρο του μώλου της Λεμεσού
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΙΜΗ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΑΡΧΗ, ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗ

Η ιστορία "του επιπέδου που πέφτει" ή πανεπιστημιακές ολιγαρχικές εμμονές απέναντι στις φοιτητικές διεκδικήσεις

Σύμφωνα λοιπόν με δημοσίευμα στον τύπο (26/2/2009) οι φοιτητές του πανεπιστημίου Κύπρου ζητούν οι «φοιτητές που έχουν αποτύχει σε μαθήματα να μπορούν να παρακαθίσουν σε επαναληπτική εξέταση».
Δηλαδή οι φοιτητές ζητούν αυτό που δικαιούται ο κάθε άνθρωπος, μια δεύτερη ευκαιρία. Η ζωή να μην είναι άσπρο –μαύρο. Αν αποτύχεις σε ένα μάθημα, αυτομάτως να μην εκδιώκεσαι από το πανεπιστήμιο ως αποτυχημένος. Γιατί πολλοί είναι οι παράγοντες που μπορούν να σε οδηγήσουν σε μια αποτυχία. Και τέτοιες αποτυχίες βιώνουμε όλοι μας στη ζωή.
Ποια είναι η αντίδραση των πανεπιστημιακών;
Σύμφωνα με το ίδιο δημοσιεύμα «αριθμός ακαδημαϊκών αντιδρούν στην πρόταση καθότι θεωρούν ότι θα πληγεί το επίπεδο του πανεπιστημίου».
Καλά, αν ένας φοιτητής ξαναδώσει ένα μάθημα και επιτύχει, τότε το επίπεδο του πανεπιστημίου ανεβαίνει ή κατεβαίνει; Και αν ανεβαίνει το επίπεδο του φοιτητή, τότε πώς πλήττεται το επίπεδο του πανεπιστημίου;

Η φράση «το επίπεδο πέφτει» έχει ιστορία στην εκπαίδευση. Είναι συνυφασμένη με την εξέλιξη του σύγχρονου εκπαιδευτικού συστήματος. Δηλαδή οι πανεπιστημιακοί δε λένε κάτι καινούριο.
Στην ιστορία της εκπαίδευσης λοιπόν κάθε φορά που τα κατώτερα στρώματα διεκδικούσαν μια βαθμίδα εκπαίδευσης, η αντίδραση ήταν μονότονη: «το επίπεδο πέφτει»!!!
Κάποτε και τα κατώτερα στρώματα διεκδικήσαν την είσοδό τους στο δημοτικό σχολείο, Το τροπάριο ήταν: «το επίπεδο πέφτει». Όταν διεκδίκησαν την είσοδο στο γυμνάσιο, πάλι το επίπεδο κινδύνευσε!!!Και όταν διεκδίκησαν και το λύκειο , ξανά το ίδιο βιολί!!!
Δηλαδή η «έφοδος» των λαϊκών στρωμάτων σε μια βαθμίδα εκπαίδευσης ερμηνεύεται παλαιόθεν με καθόλα όντως επιστημονικό τρόπο, από τους πλέον ειδικούς, ως «επίπεδο που πέφτει»!!!
Και επειδή η κοινωνική συνείδηση επέβαλλε να ανοίξουν οι πόρτες της εκπαίδευσης, μετά μηχανεύονταν άλλα κόλπα για να μην «πέσει το επίπεδο»: οικονομικά κριτήρια εισόδου, εισαγωγικες εξετάσεις, διάφοροι τύποι σχολείων, προσανατολισμός των μαθητών, κλπ..
Η ουσία όμως είναι άλλη. Από τη μια τα διάφορα κοινωνικά στρώματα διεκδικούν να βελτιώσουν τη θέση τους μέσα από την εκπαίδευση, μια βελτίωση που μέχρι μια χρονική στιγμή αποτελούσε προνόμιο των λίγων, και από την άλλη οι λίγοι προνομιούχοι – πολιτικοί, οικονομικοί, εκπαιδευτικοί – προσπαθούν να διατηρήσουν τα προνόμιά τους. Δηλαδή η κάθε ολιγαρχία το αίτημα για βελτίωση της θέσης των πολλών, το εκλαμβάνει ως απειλή για την ίδια και αντιδρά.Το σύνθημα είναι πάντα το ίδιο: «το επίπεδο πέφτει». Φυσικά πέρασαν πολλές δεκαετίες από τότε που πρωτοχρησιμοποιήθηκε και το επίπεδο δεν έπεσε!!!
Στη βάση τους λοιπόν οι διεκδικήσεις των φοιτητών αντανακλούν συγκεκριμένες κοινωνικές ανάγκες. Η μεταμφίεση των κοινωνικών αναγκών σε βαρύγδουπους παιδαγωγικούς όρους, όπως το «επίπεδο πέφτει», στοχεύει απλώς να αποπροσανατολίσει την κοινωνία και να αποκρύψει τις πραγματικές προθέσεις αυτών που κινδυνολογούν για το επίπεδο. Και το όραμα του δημόσιου πανεπιστημίου Κύπρου είναι γνωστό, «η αριστεία». Διαπνέονται λοιπόν από ελιτίστικες/ ολιγαρχικές αντιλήψεις που δικαιολογούν την ψευδή πεποίθησή τους πως «το επίπεδο πέφτει»!!!

Παγκύπριες εξετάσεις: "επιθυμούμεν να ίδωμεν αυτάς όσον το δυνατόν ταχύτερον καταργουμένας"

Κάθε χρόνο ο Ιούνιος είναι αφιερώμενος στις Παγκύπριες εξετάσεις: η διεξαγωγή τους, η διόρθωση των γραπτών, η αγωνία των υποψηφίων, η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Και οι συνήθεις διαπιστώσεις: κινδυνεύει η ελληνική γλώσσα, λάθη στα εξεταστικά δοκίμια, Μ.Ο. στο τάδε μάθημα κάτω από το 10. Ένα θέατρο χωρίς καμία πρωτοτυπία.
Η κατάσταση πλέον έχει φτάσει στο απροχώρητο. Καταθέτω μια προοδευτική πρόταση του 1892, ίσως προβληματιστούν και οι σημερινοί προοδευτικοί:
«Τας εξετάσεις τας δημοσίας θεωρούμεν είδος τι φωνασκιών, ας ακούομεν πολλάκις έμπροσθεν των διαλυομένων εμπορικών καταστημάτων, νομίζομεν δε ότι τούτο ήκιστα συμβιβάζεται προς την σοβαρότηταν, ην έχει το παιδαγωγικόν έργον και διά τούτο επιθυμούμεν να ίδωμεν αυτάς δι ους λόγους εν τοις έμπροσθεν εξεθέσαμεν όσον το δυνατόν ταχύτερον καταργουμένας».