Ο Υπουργός Παιδείας, η λύση του κυπριακού και η μιζέρια

Ο Υπουργός Παιδείας δήλωσε στο τηλεοπτικό σταθμό MEGA στις 8/9/2008 ότι το σύνθημα «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» ήταν αποτυχημένο γιατί λέει «έμεινε σε μας η μνήμη και στους Τούρκους το έδαφος».
Καλά τι περίμενε ο άνθρωπος; Ότι με το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ», θά παίρναμε τα εδάφη πίσω ή θα λυνόταν το κυπριακό πρόβλημα με ένα σύνθημα;
Ή τι περιμένει σήμερα; Ότι με το στόχο που έχει θέσει το Υπουργείο φέτος , δηλαδή την «καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης, αμοιβαίου σεβασμού και συνεγασίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων με στόχο την απαλλαγή από την κατοχή και την επανένωση της πατρίδας και του λαού μας», θα λυθεί το κυπριακό; Ή και το αντίθετο: αν δε λυθεί το κυπριακό σημαίνει ότι ο στόχος πρέπει να αλλάξει;
Κάτι δεν πάει καλά με τις προσεγγίσεις του Υπουργού Παιδείας. Φαίνεται ότι υπερεκτιμά στο μυαλό του τις δυνατότητες της δημόσιας εκπαίδευσης και της προσδίδει ρόλο καταλύτη στο κυπριακό πρόβλημα.
Εντάξει , μπορεί ο ίδιος να αναζητά μέσω του Υπουργείου ρόλο καταλύτη στο κυπριακό για δικούς του λόγους. Όμως τα σχολεία είναι απλώς ένας κοινωνικό θεσμός, μια μικρογραφία της κοινωνικής πραγματικότητας.
Κάτι δεν πάει καλά με τις προσεγγίσεις του Υπουργού Παιδείας.
Στο μεταξύ η σχολική χρονιά ξεκίνησε το ίδιο μίζερα , όπως και οι προηγούμενες. Πέρα από την εικονική πραγματικότητα που προσπαθούν να διαμορφώσουν στα ΜΜΕ , η κατάσταση είναι το ίδιο απελπιστική, όπως και πριν. Κανένα όραμα, καμιά πνοή. Έρχονται και φεύγουν καθηγητές, ψάχνουμε βιβλία και δε βρίσκουμε, η υλικοτεχνική υποδομή έχει αμέτρητες ελλείψεις. Και μια δυσκινησία που σκοτώνει: οι διευθυντές περιμένουν οδηγίες από το Υπουργείο, οι βοηθοί διευθυντές από το διευθυντή, οι καθηγητές από τη διευθυντική ομάδα.
Ευτυχώς υπάρχει κοντά ένας δημόσιος δρόμος και βγαίνουμε να αναπνεύσουμε λίγο αέρα, έστω και μολυσμένο.

Ο στόχος του Υπουργείου Παιδείας για την "ειρηνική συμβίωση των δύο κοινοτήτων": λογισμοί και παραλογισμοί

Αφορμή για τη συγγραφή αυτού του κειμένου αποτέλεσε μια συνέντευξη του Υπουργού Παιδείας σε μεσημβρινο τηλεοπτικό πρόγραμμα ( 4/9/2008 ) για το θέμα του στόχου της φετινής σχολικής χρονιάς. Επειδή οι απόψεις που διατύπωσε ο Υπουργός κάθε άλλο παρά πειστικές ήταν, είμαι υποχρεωμένος να σταθώ στο στόχο, όπως έχει διατυπωθεί από το Υπουργείο Παιδείας. Ο στόχος λοιπόν είναι: «Καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης, αμοιβαίου σεβασμού και συνεγασίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων με στόχο την απαλλαγή από την κατοχή και την επανένωση της πατρίδας και του λαού μας».
Όταν λοιπόν απευθύνεται το Υπουργείο σε 100 000 μαθητές και 10 000 εκπαιδευτικούς πρέπει να είναι απολύτως σαφές. Όταν απευθύνεσαι στα σχολεία ουσιαστικά απευθύνεσαι σε ολόκληρη την κοινωνία, που αποτελεί ένα μωσαϊκό από διαφορετικούς ανθρώπους με διαφορετικές αντιλήψεις και διαφορετικές προτεραιότητες.
Η διατύπωση του στόχου είναι επιεικώς απαράδεκτη. Χρησιμοποιεί μια ξύλινη γλώσσα , που για τους μυημένους συντάκτες της μπορεί να έχει ένα νόημα, αλλά για τους αμύητους δε λέει κάτι.
Ειδικότερα:
Οι φράσεις «κουλτούρα ειρηνικής συμβίωσης», «αμοιβαίος σεβασμός» και «συνεργασία» είναι κενολογίες και άσχετες με την πραγματικότητα. Το θέμα της ειρήνης και του πολέμου η ανθρωπότητα ουδέποτε κατόρθωσε να το επιλύσει μέσω της εκπαίδευσης. Η ειρήνη – πόλεμος ή πιο σωστά η επικράτηση της φιλίας-ομόνοιας μέσα σε μια κοινωνία, είναι συνυφασμένο με την ελευθερία, την ισότητα , την ιδέα της δικαιοσύνης και όχι πρόβλημα εκπαίδευσης των νέων στην ειρήνη!!! Σε σχέση δε με τις δυο κοινόητες στην Κύπρο που παλαιότερα οδηγήθηκαν σε πολεμικές συγκρούσεις, ο δόκιμος όρος είναι αυτός που χρησιμοποιεί ο κ. Ταλάτ, δηλαδή «ειρηνική συνύπαρξη των δύο κοινοτήτων». Γιατί δεν τίθεται θέμα συμβίωσης επί του παρόντος αφού οι κοινότητες είναι διαχωρισμένες. Με απλά λόγια αν σε ένα τόπο οι άνθρωποι εχθρεύονται, τότε υπάρχουν συγκεκριμένα αίτια και η αίτία σίγουρα δεν είνα η απουσία «κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης»!!! Πιο απλά στην πράξη σημαίνει ότι οι δυο κοινότητες θα ειρηνεύσουν, αν διαπιστώσουν την ύπαρξη κοινού συμφέροντος. Αυτό θα είναι το ενοποιητικό στοιχείο της σύνολης κοινωνίας και των μελών της και όχι η «ειρηνευτική ιδεολογική χειραγώγηση» των νέων μέσω της εκπαίδευσης.
Ο δε αμοιβαίος σεβασμός δε διδάσκεται, αλλά κερδίζεται σε βάθος χρόνου. Μπορεί να είσαι ανεκτικός απέναντι στον άλλο, μπορείς να τον δικαιολογείς για κάποιες επιλογές του αλλά αυτό δεν υποδηλώνει ότι τον σέβεσαι κιόλας. Ο σεβασμός δεν είναι το αποτέλεσμα της πλύσης εγκεφάλου ούτε και του φόβου αλλά της σχέσης ζωής που διαμορφώνουν οι άνθρωποι μεταξύ τους σε βάθος χρόνου. Και για να σεβαστείς τον άλλο, πρώτα πρέπει να τον γνωρίσεις.
Ο όρος πάλι συνεργασία προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιου κοινού στόχου ανάμεσα στους ανθρώπους για την επιτευξη του οποίου επιβάλλεται να εργαστούν από κοινού. Στις παρούσες συνθήκες στην Κύπρο ο στόχος είναι ανεδαφικός.
Και γιατί η καλλιέγεια όλων των πιο πάνω; Η εγκύκλιος του Υπουργείου αναφέρει
«με στόχο την απαλλαγή από την κατοχή και την επανένωση της πατρίδας και του λαού μας». Αυτά είναι αστεία πράγματα. Η λύση του κυπριακού δεν εξαρτάται καθόλου από την ύπαρξη ή την υλοποίηση του στόχου. Είναι γελοίο να υποστηρίζεται ότι με την καλλιέργεια της «κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης» στα σχολεία , θα λυθεί το κυπριακό!!! Τελικά είναι σαφές ότι υπάρχουν πολιτικοί στόχοι σε αυτή τη μεθόδευση τους οποίους γνωρίζουν μόνο οι εμπνευστές τους. Οι άλλοι μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Και αυτό είναι απαράδεκτο με την έννοια ότι είναι ανεπίτρεπτο να χρησιμοποιείς τα παιδιά για να επιτύχεις πολιτικούς στόχους που κανένας δεν γνωρίζει. Γιατί και από τη συνέντευξη του Υπουργού Παιδείας δε διαφάνηκαν ξεκάθαρα ποιοι είναι οι στόχοι. Αντίθετα λέχθηκαν πράγματα που προκαλούν ανησυχία. Ότι δηλαδή ο Πρόεδρος έχει ανάγκη εκτός από την υποστήριξη των κομμάτων, να έχει και την υποστήριξη και των μαθητών και της κοινωνίας ολόκληρης!!! Αν αυτός είναι ο στόχος , τότε ο κάθε νοήμων πολίτης πρέπει να αρχίσει να ανησυχεί.
Ο στόχος λοιπόν θα έπρεπε να είναι σαφής, κατανοητός από τον καθένα και εδραζόμενος στη βάση της πραγματικότητας: «Η πρόωθηση της γνωριμίας με το σύνοικο στοιχείο με στόχο την αλληλοκατανόηση». Αυτός ο στόχος για αρχή είναι υπεραρκετός. Και ανάλογα με τις εξελίξεις στο κυπριακό πρόβλημα και στη σύνολη κοινωνία μπορείς να τονεμπλουτίσεις /τροποποιήσεις/συμπληρώσεις.
. Με συνθηματολογίες και κενολογίες, με μεθοδεύσεις και σκοπιμότητες, με προχειρότητες και παλινδρομήσεις αλλά και με εθνικιστικές κορώνες – «όλοι οι Ελληνοκύπριοι να υποστηρίξουμε το δικό μας εκπρόσωπο στη μάχη εναντίον του προαιώνιου εχθρού» - ούτε η εκπαίδευση και οι μαθητές ωφελούνται αλλά ούτε και οι προσπάθειες για επίλυση του κυπριακού θα ενισχυθούν και θα τελεσφορήσουν.

Ο στόχος για την ειρηνική συμβίωση, οι ετσιθελισμοί και ο σεβασμός στο μαθητή

Ο πρώτος στόχος της σχολικής χρονιάς 2008-09, σύμφωνα με εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας, είναι: «Καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης, αμοιβαίου σεβασμού και συνεγασίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων με στόχο την απαλλαγή από την κατοχή και την επανένωση της πατρίδας και τουλαού μας».
Δε θα σχολίασω την τεκμηρίωση στο σχετικό κείμενο του Υπουργείου ούτε και τις προτεινόμενες δραστηριότητες. Θα επικεντρωθώ στην υλοποίηση του στόχου αυτού μέσα στις σχολικές μονάδες.
Το Υπουργείο Παιδείας όρισε το συγκεκριμένο στόχο. Η υλοποίηση του στόχου θα πρέπει να γίνει με απόλυτο σεβασμό στις ανάγκες των μαθητών. Εννοώ ότι είναι αστείο να αναπτύσσσονται ανταγωνισμοί μέσα στους καθηγητικούς συλλόγους, όταν συζητείται το συγκεκριμένο θέμα. Και ο καθένας να επιλέγει είτε να γίνει φερέφωνο υπερασπιζόμενος τις θέσεις του Υπουργείου είτε φερέφωνο προηγούμενων πολιτικών τουΥπουργείου Παιδείας. Δηλαδή τελικά η υλοποίηση του στόχου να εκτρέπεται σε ένα ανταγωνιστικό πεδίο που οδηγεί στη θυματοποίηση των μαθητών με βάση τις επικρατούσες αντιλήψεις στον Καθηγητικό Σύλλογο. Αυτή η προσέγγιση είναι βαθια αντι-δημοκρατική.
Η προώθηση του στόχου πρέπει να γίνει με απόλυτο σεβασμό στις πραγματικές ανάγκες των μαθητών. Δηλαδή θα πρέπει να τεθεί ενώπιον τους –σε κάθε τμήμα – ο στόχος, οπωσδήποτε να επεξηγηθεί, και να κληθούν να καταθέσουν εισηγήσεις για υλοποίηση του στόχου είτε τμηματικά είτε διατμηματικά είτε ενδοσχολικά είτε εξωσχολικά. Για τις εισηγήσεις που είναι υλοποιήσιμες να υπάρξει συνεργασία εκπαιδευτικών και μαθητών για προώθησή τους.
Η έντονη διαφωνία μου είναι με πρακτικές που εδράζονται σε λογικές εξουσιαστικές –είτε του Υπουργείου είτε των Καθηγητικών Συλλόγων – και στοχεύουν στην ιδεολογική χειραγώγηση των μαθητών.
Το σχολείο υπάρχει για το μαθητή και όχι ο μαθητής για το σχολείο.

Από την "αέναη" αποστολή εγκυκλίων του Υπουργείου στην "αέναη" απελπισία των εκπαιδευτικών

Κάθε χρόνο,τέτοια εποχή, οι Διευθυντές Δημοτικής και Μέσης Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας αποστέλλουν μια εγκύκλιο στα σχολεία. Το περιεχόμενό της είναι κάθε χρόνο το ίδιο: τι κάνουμε οι εκπαιδευτικοί τις πρώτες μέρες στο σχολείο, τι κάνουμε την πρώτη μέρα που έρχονται οι μαθητές στο σχολείο.
Το μόνο που αλλάζει κάθε χρόνο είναι οι νέοι στόχοι της σχολικής χρονιάς. Διαβάζουμε τους νέους στόχους και ξεχνούμε τους παλιούς. Το σχολείο φυσικά δεν έχει δικούς του στόχους. Οι στόχοι του σχολείου είναι οι στόχοι του Υπουργείου!!!
Με βάση την εγκύκλιο συνήθως ακολουθεί μια ανακοίνωση-απολογισμός στα ΜΜΕ ότι όλα κύλησαν ομαλά στα σχολεία!!! Και το Υπουργείο περηφανεύεται και η κοινωνία καθησυχάζεται. Όλα είναι ομαλά!!! Ησυχία, τάξη και ασφάλεια: αυτό είναι το τρίπτυχο της παιδαγωγικής!!!
Αυτές οι εγκύκλιοι αντικατοπτρίζουν το πνεύμα που επικρατεί στο Υπουργείο Παιδείας.

Δηλαδή οι εκπαιδευτικοί είναι εκτελεστικά όργανα, διεκπεραιωτές των εντολών της ιεραρχίας. Μόνο αυτό ξέρει τι πρέπει να γίνει. Οι εκπαιδευτικοί δεν ξέρουν τι πρέπει να γίνει στο σχολείο τους!!!Είναι διανοητικά καθυστερημένοι ή άβουλα όντα!!! Και η αρμόδια αρχή είναι ο παντογνώστης. Μετά σου λένε για αυτονομία στα σχολεία και άλλα τέτοια. Δεν αναφέρομαι –τρομάζω και να το σκεφτώ –σε κριτική σκέψη, πρωτοβουλία, δημιουργικότητα. Αυτά είναι ρητορίες!!!
Από την άλλη, οι μαθητές αντιμετωπίζονται ως άδεια δοχεία που πρέπει να γεμίσουν γνώσεις. Γι αυτό και από την πρώτη μέρα πρέπει να αρχίσουν τα μαθήματα. Μήπως και ο χρόνος σπαταληθεί να γνωρίσουν οι εκπαιδευτικοί τον κάθε μαθητή τους, μήπως και οι εκπαιδευτικοί φροντίσουν να δημιουργήσουν το κατάλληλο επικοινωνιακό κλίμα, μήπως και κάποιο σχολείο πρωτοτυπήσει με κάθε διαφορετικό.
Το ζητούμενο για το Υπουργείο φαίνεται να είναι η επιβολή από την αρχή της σχολικής χρονιάς ενός κλίματος ετερονομίας, «υποταγής και συμμόρφωσης» στις άνωθεν εντολές. Η επιβολή της εξουσίας του στους υποτακτικούς υπηκόους του!!!
Το παρήγορο είναι ότι οι μαθητές είναι ελεύθεροι άνθρωποι και έχουν τις δικές τους ανάγκες, που εκφράζονται από την πρώτη μέρα στο σχολείο. Και το παρήγορο είναι ότι οι πιο πολλοί εκπαιδευτικοί αφουγκράζονται από την πρώτη μέρα τις ανάγκες των μαθητών τους.
Μια εγκύκλιος είναι και αυτή, θα περάσει!!!

Εκπαιδευτική πολιτική: συντήρηση και πρόοδος

Με αφορμή τα μέτρα που έχουν εξαγγελθεί από το Υπουργείο Παιδείας για τη νέα σχολική χρονιά, αναδύθηκε και πάλι μια κομματική διαμάχη. Και άλλοι επικροτούν τα μέτρα και εμφανίζονται ως προοδευτικοί και άλλοι τα αναθεματίζουν και εμφανίζονται ως συντηρητικοί.
Αν με τον όρο παγκοσμιοποίηση και ανεξάρτητα πώς τον ερμηνεύει ο καθένας, όλοι αποδεχόμαστε ότι δηλώνεται μια μεταβατική περίοδος στην εξέλιξη του κοινωνικού γίγνεσθαι, τότε είναι ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε το περιεχόμενο της προόδου και της συντήρησης. Όταν αλλάζει η οικονομία, η πολιτική, η κοινωνία, η επικοινωνία, τότε και οι λέξεις πρέπει να έχουν ένα περιεχόμενο που να ανταποκρίνεται στη νέα πραγματικότητα. Γιατί το νεοτερικό τους περιεχόμενο είναι απαρχαιωμένο.
Ένα από τα συνθήματα που εκφράζουν το μεταβατικό χαρακτήρα της εποχής μας είναι «το παλιό δεν έχει πεθάνει και το καινούριο δεν έχει ακόμα γεννηθεί». Το παλιό που αργοπεθαίνει είναι η συντήρηση. Εκφραστές της συντήρησης είναι κατά βάση οι ώριμες ηλικίες, φορείς του κόσμου που απέρχεται:προσήλωση στις κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες της βιομηχανικής εποχής με το οικονομικό και πολιτικό σύστημα στηριγμένο στη φεουδαρχική ιδιοκτησία, την αποθέωση της κοινωνίας της εργασίας, την εξουσία του κράτους και των φορέων του και το ρόλο του πολίτη στη θέση υπηκόου-ιδιώτη, με τις ιδεολογίες του φιλελευθερισμού και του σοσιαλισμού/κομμουνισμού και την αγελαία προσχώρηση στα κόμματα.
Απέναντι στις ώριμες ηλικίες αναδύεται η νεά γενιά που σε μεγάλο βαθμό δε φέρει τις επιβαρύνσεις του παρελθόντος είτε ως νοοτροπία είτε ως ιδεολογία είτε ως συνενοχή. Αυτή η νέα γενιά προβάλλει μια νέα ατομικότητα και μια νέα αυτοσυνειδησία που είναι πιο κοντά στις νέες συνθήκες και που οι παλαιότερες γενιές αδυνατούν συνήθως να κατανοήσουν. Οι επιλογές και οι πράξεις της νέας γενιάς δεν ταυτίζοναι αλλά και ούτε αποδέχονται πολλά από αυτά που οι προηγούμενες γενιές θεωρούν δεδομένα. Στέκονται με απορία μπροστά σε πολλά από αυτά που βιώνουν προσπαθώντας να ερμηνεύσουν τις εξελίξεις.
Πρόοδος στην εκπαίδευση σημαίνει να έχουμε ως αφετηρία αυτούς τους νέους ανθρώπους, που κουβαλούν μια άλλη ατομικότητα, καλούνται να ζήσουν σε ένα διαφορετικό κόσμο και να αντιμετωπίσουν διαφορετικά προβλήματα. Αυτοί οι νέοι είναι το μέλλον και οφείλουμε να τους σεβαστούμε και να τους αφουγκραστούμε. Και στο επίπεδο της εκπαιδευτικής πολιτικής πρέπει να αρχίζουμε από κάτω, από τους μαθητές, και όχι από πάνω.
Αντίθετα, συντήρηση είναι όταν οι φορείς εξουσίας και τα κόμματα προσπαθούν να χειραγωγήσουν τους νέους με τραυματικά ή ιδεολογικά βιώματα του παρελθόντος. Συντήρηση είναι όταν επιχειρούμε τον κομματικό σταβλισμό των νέων-πελατών ώστε να εξασφαλίσουμε τον μέλλον του κόμματος και αποπροσανατολίζουμε τους νέους από τη ζωντανή πραγματικότητα. Συντήρηση είναι όταν το κομματικό συμφέρον και η σκοπιμότητα τίθεται πάνω από το συμφέρον της νέας γενιάς σήμερα.
Με αφορμή λοιπόν τα μέτρα που έχουν εξαγγελθεί από το Υπουργείο Παιδείας ( έτος εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, έτος λύσης του κυπριακού ) και οι χειροκροτούντες και οι επικρίνοντες εντάσσονται σε μια λογική που δεν έχει καμία σχέση με τους νέους. Είναι εκφραστές της συντήρησης του παρελθόντος. Είναι και οι δυο προσεγγίσεις συντηρητικές.
Προοδευτική προσέγγιση είναι τα κόμματα να εγκαταλείψουν τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο και να αναλάβουν ένα υποβοηθητικό ρόλο με βάση τις πραγματικές ανάγκες των νέων σήμερα. Και για να διαπιστώσουμε ποιες είναι οι ανάγκες τους, πρέπει πρώτα να τους ρωτήσουμε.
«Εκ των κάτω το φως», όπως έλεγε και ο Δ. Γληνός. Και όπως φυσικά επιβάλλει και το κοινωνικό συμφέρον και η δημοκρατική ιδεολογία.

Το αντιδραστικό πρόσημο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης: το περιεχόμενο της έκθεσης των "σοφών" (3)

Τον Αύγουστο του 2004 οι επτά σοφοί παρέδωσαν την έκθεσή τους για το εκπαιδευτικό σύστημα της Κύπρου.
Το ΑΚΕΛ σε γενικές γραμμές συμφώνησε με το περιεχόμενο της έκθεσης. Πού διαφώνησε δεν γνωρίζει κανείς. Υπήρξαν από άλλους φορείς αντιδράσεις σε επιμέρους αναφορές της έκθεσης. Τελικά οι Κύπριοι, όντας πρακτικά μυαλά, αποφάσισαν να μην συζητήσουν το ιδεολογικό υπόβαθρο της έκθεσης και να προχωρήσουν στη συζήτηση των μέτρων που προτείνονται!!!
Ποιο είναι το περιεχόμενο της έκθεσης;
Η έκθεση χαρακτηρίζεται από πληθώρα αντιφάσεων αφού ο κάθε πανεπιστημιακός ανέλαβε να συγγράψει ένα μέρος της έκθεσης. Έτσι ο καθένας εκθέτει τις απόψεις του, που μπορεί να έρχονται σε αντίθεση με τις απόψεις των υπολοίπων. Οι υπεραπλουστεύσεις , τα λάθη και οι ανακρίβειες μειώνουν ακόμη περισσότερο την αξία του κειμένου.
Η έκθεση δεν έχει ούτε συνοχή ούτε πληρότητα ούτε τεκμηρίωση. Βασικά παρατίθενται οι αντιλήψεις του κ. Καζαμία που διατυπώθηκαν πριν 15 χρόνια και αφορούσαν το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Οι αντιλήψεις του κ. Καζαμία ήταν δημοσιευμένες και απλώς αντιγράφτηκαν κάτω από νέο τίτλο.
Η προσπάθεια μεταλαμπάδευσης θέσεων του κ. Καζαμία για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα στο κυπριακό είναι από επιστημονική άποψη απαράδεκτη.
Η έκθεση δε στηρίζεται σε μια μέλετη/ έρευνα του εκπαιδευτικού συστήματος της Κύπρου.Επικεντρώνεται σε μια φαντασιακή απεικόνιση της πραγματικότητας.
Βασικές έννοιες δεν αποσαφηνίζονται με αποτέλεσμα να είναι δυσνόητη. Δεν απευθύνεται, δηλαδή, και «σε εργάτες που διαβάζουν». Απευθύνεται στους φορείς εξουσίας.
Είναι κρατοκεντρική αφού παίρνει ως αφετηρία τις ανάγκες του κράτους και όχι της κοινωνίας.
Ο ριζοσπαστισμός της εξαντλείται σε 6 γραμμές από ένα σύνολο 360 σελίδων με κάποιες αναφορές στον Τ. Φωτόπουλο και τον Taguieff.
Αν κάποιος ενδιαφέρεται για μια πιο αναλυτική προσέγγιση της έκθεσης των σοφών, παρακαλώ να στείλει μήνυμα.

Το αντιδραστικό πρόσημο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης: η επαν-ανακάλυψη των "σοφών"!!! (2)

Η κυβέρνηση του Τάσσου Παπαδοπούλου διόρισε το φθινόπωρο του 2003 μια επιτροπή επτά πανεπιστημιακών για τη μελέτη και αξιολόγηση του εκπαιδευτικού συστήματος της Κύπρου. Ως εδώ δεν υπάρχει πρόβλημα.
Παράλληλα , όμως, άρχισε να διοχετεύεται στα ΜΜΕ από τα γνωστά κέντρα της τότε συγκυβέρνησης ότι πρόκειται για μια επιτροπή «των σοφών»!!!
Έτσι οι «σοφοί» εισήχθηκαν και στη ζωή των Κυπρίων. ‘Η πιο σωστά μετακενώθηκαν ως ιδέα. Γιατί οι σοφοί ακολούθησαν μια συγκεκριμένη διαδρομή: ξεκίνησαν από τον ΟΗΕ, υιοθετήθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση και κατέληξαν σε όλα τα κράτη της!!! Και άρχισαν να δημιουργούνται σωρηδόν «επιτροπές σοφών» για κάθε πρόβλημα. Κυριολεκτικά σοφο-μανία κατέκλυσε τον πλανήτη και την Κύπρο!!! Ο πλανήτης επανήλθε στον 19ο αιώνα, στην περίδο του Saint –Simon και του σαισιμονικού ελιτισμού!!!
Στα πλαίσια μιας μηρυκαστικής λειτουργίας της πολιτικής, πανεπιστημιακοί σχετικοί ή άσχετοι αναγορεύτηκαν εν μια νυκτί σε σοφούς!!!
Και μπορεί ο Δ. Χαριτόπουλος να διερωτάται «δεν είναι λίγο ντροπή η συμμετοχή υπό αυτό τον τίτλο;» σε μια Επιτροπή Σοφών, όμως το πρόβλημα είναι αλλού.Οι φορείς της εξουσίας του κράτους, στην ανικανότητά τους να παράξουν εκπαιδευτική πολιτική, κατέφυγαν στους σοφούς για να τους δώσουν τα φώτα τους. Έτσι με τον τρόπο αυτό προσέδιδαν κύρος στις επιλογές τους, δηλαδή νομιμοποιούσαν τις αποφάσεις τους αλλά και προκαταβολικά χειραγωγούσαν τον «αμαθή όχλο». Γιατί η παρουσία των σοφών ουσιαστικά συνέβαλλε στην άκριτη αποδοχή των θέσεών τους, μια και οι πολίτες δεν είναι σοφοί!!!
Οι κοινωνίες μέσα στο χρόνο ονόμασαν κάποιους ανθρώπους σοφούς. Αυτό είναι ένα πράγμα. Και είναι τελείως διαφορετικό όταν μια εξουσία, διάφοροι «φιλόδοξοι Μέδικοι» υιοθετούν σοφούς για να αποκτήσου κύρος, φήμη, και ισχύ σε βάρος της κοινωνίας. Και δεν ενδιαφέρει τόσο «η προδοσία των διανοουμένων», όσο η σχέση κοινωνίας και πολιτικής που διαμορφώνεται με την παρουσία των λογής – λογής σοφών.
Η φορείς λοιπόν της εξουσίας σε συνεργασία με τους φορείς του πνεύματος προσπαθούν να ποδηγετήσουν το «αποπροσανατολισμένο κοπάδι». Είναι κατεξοχήν μια συντηρητική, αντιδραστική και ολιγαρχική προσέγγιση από τους κατόχους της δύναμης και του πλούτου: οι ειδικοί και οι ανειδίκευτοι, οι ικανοί και ανίκανοι, οι πλούσιοι και οι φτωχοί. Στόχος τους είναι ο αποκλεισμός της κοινωνίας από την πολιτική και η ακύρωση της όποιας κοινωνικής βούλησης.
Ο Γάλλος στοχαστής Pierre- Andre Taquieff είναι ένας από αυτούς που επικαλείται η Επιτροπή των επτά σοφών για να τεκμηριώσει τις θέσεις της. Μόνο που ο Taquieff δε συμφωνεί με τους σοφούς!!! Αναφέρει: « έχει σημασία οι θεμελιακές επιλογές να μην εγκαταλείπονται στην ανεύθυνη κάστα των ειδικών, αυτών των ημι-σοφών που, ανικανοποίητοι από τον παραδοσιακό τους ρόλο σαν σύμβουλοι του ηγεμόνα, σκοπεύουν να τον υποκαταστήσουν, και γίνονται ανεπαίσθητα, μέσω της μιντιακής τυποποίησής των κρίσεων τους, οι αφέντες της κοινής γνώμης».
Και ο Νόαμ Τσόμσκι καταγράφει: «Κομισάριοι είναι οι διανοούμενοι που ο πρωταρχικός σκοπός του έργου τους είναι η αναπαραγωγή, η νοομιμοποίηση και η διατήρηση στην εξουσία της κυρίαρχης κοινωνικής τάξης από την οποία αποκομίζουν οφέλη».
Και ο Δ. Χαριτόπουλος υποστηρίζει: «Οι απλοί άνθρωποι πρέπει να αμφιβάλλουν περισσότερο κι από την πονηρή κάστα των παπάδων στη γελοία κάστα των διανοουμένων που, ενώ θεωρούν ότι ζουν σε ένα πνευματικά ανώτερο σύμπαν, μας εκπλήσσουν κάθε τόσο με τις αρλούμπες που εκτοξεύουν».
Αν κάποιοι λοιπόν θεωρούν εαυτούς σοφούς, διανοούμενους, ειδικούς ας καταθέσουν τις θέσεις τους δημόσια και όχι σε συνθήκες αδιαφάνειας και παρασκηνίου, για να κριθούν από την κοινωνία. Και αφού είναι τόσο σοφοί, δε θα έχουν πρόβλημα να πείσουν τον «αμαθή όχλο»!!!